Maandag 27-01

Het is alweer tien dagen geleden dat we wat van ons hebben laten horen op de blog. Dat betekent eigenlijk dat we niet zoveel te melden hebben. Ons dagelijkse leventje gaat zo z'n gangetje. We hebben in het begin wat frisse dagen gehad zodat we lekker bij de open haard in de kamer zaten. Dan lezen we, doen wat binnenklussen en rommelen wat. Sinds vorige week is het heerlijk zonnig maar wel met een flinke wind. De wind komt hier eigenlijk altijd uit het westen, vanaf het binnenland dus, daarom zitten we heerlijk uit de wind in de buitenkeuken. Dat is dan ook ons favoriete plekje waar we elke ochtend koffie drinken en soms 's middags ook zitten. Dat hangt een beetje van ons huiswerk af.Soms moeten we zoveel leren en schrijven dat we geen tijd hebben om buiten te luieren. Maar dat is goed omdat we graag goed Spaans willen leren en daar moet je gewoon tijd in steken. We merken goed dat we minder makkelijk onthouden dan vroeger, dus moeten we meer repeteren en omdat we samen studeren is dat eenvoudig. We overhoren elkaar dagelijks.

  Het is ook wel te merken dat we meer leren, maar de stap om een echt verhaaltje in het Spaans te houden is nog te groot. Ik kan het me nog goed herinneren van het Fries, dat ik op een gegeven moment van mijn buurvrouw Fries MOEST praten en dat ik daar gewoon zenuwachtig van werd. Dat gaat tzt ook met het Spaans gebeuren daar ben ik van overtuigd. Maar goed daar moet je doorheen en dan leert het vanzelf steeds beter. Voorlopig leren we woorden en rijtjes en vooral veel werkwoorden, die zijn net als in het Frans behoorlijk ingewikkeld. Ik zou zeggen word vervolgd!

Gisteren, zondag hebben we de Spaanse juf, Laura op bezoek gehad met haar vriend Arthur. Hij is een bomendeskundige en heeft ons geholpen met de verzorging van onze fruitbomen.

Die stonden er erg slecht bij, waren helemaal verkeerd onderhouden en gesnoeid, voornamelijk voor wij hier kwamen wonen, maar ook wij hebben er al het een en ander aan proberen te doen, allemaal fout dus! Maar goed, Arthur begon achter en heeft uiteindelijk 7 bomen zo grondig gesnoeid dat we al twee big bags vol met takken en bladeren bijeen gegaard hebben. Die gaan allemaal naar de vuilstort. Dat gaat hier gelukkig gratis, dus ideaal voor ons, want we hebben hier geen composthoop. Wat een bijkomende factor is, we hebben nu emmers vol met fruit, citroenen, mandarijnen en sinaasappelen. Ik heb al wat naar de Engelse buren gebracht, want hun oogst is dit jaar wat tegen gevallen, en vanmiddag gaan we een elektrische citruspers kopen om onbeperkt verse sapjes te kunnen drinken.

Het komt wel op dus.  We zijn zo blij dat Arthur de bomen behandeld heeft, alleen voor de notenboom komt hij nog een keertje terug, die heeft degene die op ons huis paste toen het te koop stond gewoon afgezaagd. Dat heeft tot gevolg gehad dat er nu een wirwar van takjes en takken is gegroeid, wat weer slecht is voor de boom en de opbrengst, de noten worden kleiner en de boom raakt eerder uitgeput. Het zal wel een hele klus zijn voor hij die boom weer op regel heeft, maar dat gaat hem lukken!

We hebben het erg gezellig gehad met Laura en Arthur en we zijn blij met dit Spaanse contact, kunnen we onze aarzelende pogingen om Spaans te spreken ook een beetje op hen oefenen. Op de foto's kun je hen zien, en de enorme hoeveelheid takken die uit de bomen zijn gezaagd. Nu maar hopen dat de bomen ervan opknappen. Ze hebben in elk geval wel meer ruimte gekregen, vanbinnen, want ze groeiden helemaal in elkaar, zo erg dat je de mandarijnen niet eens meer zag zitten. Dat is dus niet goed. Sommige waren al helemaal droog en hadden veel eerder geplukt moeten worden, maar goed alles moet je leren! Wordt vervolgd.

Donderdag 16 januari

We beginnen ons ritme van het leven van alledag weer te hervinden. Vanochtend en afgelopen dinsdag zijn we naar Spaanse les geweest en dat viel niet tegen. Het is wel zo dat we na een uur intensief les opgelucht adem halen, het wordt nu wel ingewikkelder. Vooral het onthouden blijft lastig! Maar we zetten door.

Op de terugweg vonden we een blijk van Spaanse vindingrijkheid.

De weg die voor het grootste deel geasfalteerd is heeft nogal wat kuilen die door de gemeente gerepareerd worden. Kennelijk waren er niet genoeg pilonnen om de verse asfalt af te zetten, maar gelukkig stond er bij de vuilcontainers een oude toiletpot, hemelsblauw nog wel. Een dikke steen erin en een knappert die hem omver rijdt!

De tuin was nog in prima conditie toen we arriveerden, de citroenen zijn enorm gegroeid en echte kanjers geworden.

 

Ook de bloesemboom, waarvan ik inmiddels denk dat het een soort pruim of zo is, staat vol in knop en je kunt goed zien dat ze snel gaan openbreken, zo dik zijn de knoppen.

En de mandarijnenboom die ik niet leeg geplukt heb staat er nog even vol bij als toen we vertrokken.De grootste verrassing was de paradijsvogelbloem, er zitten we tien bloemen in en evenzovele knoppen, het is een pracht om te zien.

 We moeten wel aan het werk in de tuin, snoeien en wieden, maar het ziet er allemaal heerlijk uit. We hebben het heerlijk en genieten ervan. Tot de volgende keer.

Dinsdag 14 januari

Zondag zijn we in Montroy aangekomen na een voorspoedige rit van precies 20 uur. In tegenstelling tot januari 2013 hebben we deze keer geen sneeuw en vrijwel geen regen gehad, hoewel er wel strooiwagens in Frankrijk op de wegen actief waren. Het vroor toen nog niet, maar later hebben we wel een paar graden onder nul op de thermometer gehad. Halverwege Frankrijk was het mistig en soms zelfs zo dicht dat we onze snelheid moesten minderen, maar veel last hebben we niet gehad.

Wat is het dan leuk om ons wijkje binnen te rijden en het hek te openen met 15 graden, een zonnetje en geen wind. Dat is dan een heerlijk welkom. Maar de volgende dag, maandag, onze uitslaapdag was het bewolkt en winderig, dus lekker om binnen te blijven en alle meegenomen spullen op te ruimen. We moeten nu nog één koffer uitruimen en dan is het huis weer op orde. 

Volgende keer zal ik de vruchtbomen even laten zien. De mandarijnenboom zit nog vol met vruchten en de citroenen zijn giga groot geworden. Ook de sinaasappelen lachen ons tegemoet.  Het zwembad ligt er nog steeds schitterend bij. Kortom, wat we allemaal hebben achtergelaten in december is er in de zelfde staat gebleven. Dat is altijd fijn aankomen.

Voor mijn blogvolgers een kort berichtje deze keer, maar er is ook nog niet veel te vertellen. Dat komt wel weer. Tot de volgende keer.