dinsdagavond 27-11

Gelukt!!

Rob kwam na twee uur terug met ons NIE-nummer, hij kreeg het zomaar na het overleggen van de formulieren hoe is het mogelijk. Daar moest op gedronken worden en dat hebben we dus ook gedaan! Nu nog een Spaanse bankrekening openen en alle administratieve wegen zijn geëffend. Er is licht aan de horizon en we zitten weer helemaal op schema! Morgen verder (als we bereik hebben...)

dinsdag 27 november

Op naar Valencia

Maandagochtend gaan we naar Valencia om ons NIE-nummer te halen. Vol vertrouwen rijden we meteen naar het Officina de  Policia aan de Calle de Bailen toe. We weten de weg. Rob gaat naar binnen en ik blijf buiten met de honden. Na vijf minuten komt hij wat lacherig terug...heeft nr 45 en ze zijn bij nummer 6. Dat wordt dus wachten. Maar daar heb ik op gerekend, met een boek ga ik in de auto de tijd doden. Af en toe komt Rob even langs en ik doe zelfs nog even een tukje.......Tegen half twee, drie uur later, is hij aan de beurt. Maar helaas, hij moet eerst even bij de bank een betaling van 9,11 euro gaan doen. Waarom hebben ze dat niet eerder gemeld, enfin, de betaling was in twee minuten geregeld, maar het was nog steeds zo druk dat hij geen nieuw nummertje meer kreeg. Met de boodschap dat we om 5 uur in de middag weer terug kunnen komen rijden we uiteindelijk weg uit Valencia. Dat wordt dus dinsdag weer een tochtje naar Valencia. Zo leren we omgaan met de bureaucratie in Spanje, dat Rob niet blij was, kun je je de voorstellen. 
Maar daarom gaan we nog een tochtje maken naar de stranden bij Valencia. Het is wat bewolkt , maar wel 23 graden in de stad. Sommige mensen loper er bij alsof het vriest, dikke winterjassen en sjaals om, maar als je de Spaanse zomertemperaturen gewend bent is het nu niet warm, maar voor ons is het heerlijk.We gaan even bij een restaurantje met overdekt  terras een broodje eten en een kopje koffie drinken en voor Rob een lekker biertje tegen de stress. Er zitten nog een paar senioren maar wel Spanjaarden. Net als overal word je vriendelijk en snel bediend. Daarna rijden we nog wat verder langs de kust ten noorden van Valencia. Er staan ook hier flinke appartementengebouwen, maar deze zijn voor een deel bewoond want er hangt wasgoed buiten. Of het buitenlanders zijn of locals, dat kunnen we niet zien, het is overal rustig en de stranden zijn leeg. Wat een verschil met de zomer denk ik. Het ziet er wel vriendelijk uit. Overal staan speeltoestellen voor kinderen en bankjes voor de ouderen. Er is ook veel parkeergelegenheid al zal het in de zomer wel vol met auto's staan. Wat dat betreft is er weinig verschil met de Nederlandse stranden denk ik. De foto's willen weer anders dan ik maar ze staan er tenminste op dus laat ik ze maar. Het is een heel eigenzinnig blogprogramma en het maakt gedeeltelijk zelf de dienst uit, merk ik wel. Elke keer gaat het me wel makkelijker af, maar het blijft ingewikkeld.
Bij "onze" mercadona in Betera doen we de boodschappen en dat is al echt vertrouwd. Er is naast de winkelingang een autoingang, daar kun je de parkeergarage in, die gelijkvloers is. Wel erg netjes en comfortabel. De meeste mensen kijken niet eens of er een plekje buiten is maar rijden meteen die garage in. Erg slim gemaakt. Deze supermarkt is een soort Spaanse Jumbo, wel veel keus, maar niet veel nonfood dingen, die je toch eigenlijk niet nodig hebt. Voor de andere zaken gaan we naar de Chinese bazar, die ons doet denken aan de Accion. Ik heb er ook breiwol en breipennen gekocht, want die had ik dus niet meegenomen omdat ik thuis net aan het spinnen was voor nieuw breiwerk. We gaan vanaf Betera naar ons huisje, dat is nog zo'n 12 km en dat is een vertrouwde route, met zes rotondes want dat is in Spanje ook erg populair! Elke kruising waar weleens twee auto's tegelijk aankomen is hier een forse rotonde. Bovendien zijn de meeste wegen, vooral in de bebouwde kom eenrichting, dus een botsing hier moet je echt regelen want anders gaat dat niet lukken...De rest van de dag zijn we met de gewone dingetjes bezig, Rob bestudeert de zakelijke kanten van het kopen van een huis hier en ik doe wat huishoudelijk werk. Verder verdoen we onze tijd met het proberen contact met internet te krijgen, wat dus na twaalf uur in de ochtend eigenlijk niet meer lukt. Dus blog ik voortaan op de ochtend en niet meer 's avonds. 
Morgen gaan we de slaapplaatsen voor onze dochters in orde maken want die komen donderdag al vroeg aan op Valencia, voor een gezellig lang weekend, We kijken er naaruit. 

zondag 25-11

Rustdag

Vandaag zijn we niet op huizenjacht geweest. Rob heeft wel van alles op internet gezocht en gevonden, maar verder hebben we het rustig aan gedaan. Het is weer zo'n fijne dag, een beetje sluierbewolking voor de zon, maar warm genoeg om lekker buiten te zitten.

Gisteren hebben we een was gedraaid en ons verbaasd hoe snel alles droog was....dat is opvallend! We hebben het gevoel of we hier al een beetje wonen. Af en toe gaan we even bij de buurvrouw langs om iets te vragen, maar zij is nogal op zichzelf, dus zoveel weet ze ook niet en het meeste vinden we zelf uit.

Zo zijn we vanochtend naar een markt op zoek gegaan, die was in Benaguasil. Niet dat we iets nodig hebben, maar ik vind markten in het buitenland altijd leuk omdat je er allerlei bijzondere dingen kunt tegenkomen. Zo was onze markt wel zo groot als de vrijdagmarkt op het Zaailand in Leeuwarden, maar tachtig procent van het oppervlakte werd ingenomen door kleding en textiel. Zo hier en daar was wel wat anders te zien, zoals sieraadjes, aardewerk of fruit, maar dat was maar sporadisch. Er was één plantenkraam maar die zijn hier zo duur, echt niet te geloven als je je bedenkt dat onze gastvrouw deze maand de boontjes plant om die in april te oogsten...dan beginnen wij net in Nederland.We hadden wel bekijks met onze twee honden die het keurig doen, alsof we dagelijks over markten lopen!

Onderweg als we kleine ritjes maken zoals vanochtend, kijken de honden altijd door het achterraampje. Dat geeft een grappig effect, zie de foto maar.
Door deze foto met het smerige raam is Rob vanmiddag de auto gaan wassen, dus de volgende rit hebben de honden een schoon uitzicht.

We waren rond de middag weer terug en hebben heerlijk op het terras een kopje koffie gedronken. We zouden dat eerst ergens onderweg doen, maar de lekkerste koffie drink je thuis!   En ze hebben hier lekkere koffie hoor. Daarna heb ik  even gezond, gewoon met de benen gestrekt in de zon. Dan zak je zo weg, heerlijk gewoon. Vooral als je dan via de radio (Ned.1) hoort dat er een storm is in Nederland en dat de ANWB heeft geadviseerd zoveel mogelijk thuis te blijven. Arme thuisblijvers we lijden met jullie mee hoor.

 Wat ik ook nog moet vertellen gaat over de fietsers hier. Ze zeggen altijd dat wij fietsers zijn, nou in Spanje kunnen ze er ook wat van. Twee dingen zijn me wel opgevallen, je ziet alleen maar wielrenners, compleet in het pak en als er fietpaden zijn, en die zijn er echt, groen geschilderd met een fiets erop geverfd, dan rijden ze liever op de weg tussen de auto's, onbegrijpelijk want dat doen ze ook in het donker. Op de foto links zie je een heel ploegje renners, allemaal in hetzelfde pak en de auto's rijden er netjes achter tot ze kunnen inhalen. Onbegrijpelijk dat daar niets aan gedaan wordt. Overigens zie je hier geen gewone fietsers en helmen zijn verplicht. 

Rob heeft vanmiddag de auto nog gewassen zoals ik al vertelde en die ziet er dus weer strak uit. Eigenlijk is het normaal dat mensen met schone auto's rijden, je ziet hier geen vuile barrels, en heel veel kleine autootjes, en bij voorkeur in zilvergrijs metalic. We kleuren er dus goed bij! 

Terwijl ik mijn tukje deed en Rob achter de laptop zat, lagen de honden lekker ontspannen "ergens" op het terras. Ze blijven er bij liggen en storen zich niet aan het geblaf van de honden in de verte. Overal hoor je honden blaffen. Dat zijn voor een deel zwerfhonden en de andere zitten gewoon op het erf van de weekendhuizen van de Spanjaarden die in de stad wonen. Ze laten de honden dan achter op het erf, met een silo hondenvoer en een bak water. Je kunt het je niet voorstellen dat ze dat hun honden aandoen, maar zoals ik al heb gehoord, de relatie met de Spanjaarden en hun honden is niet geweldig. Wel zie je nu overal voornamelijk vrouwen met piepkleine hondjes en op de markt kwamen we een pincher tegen  die nog jong was en zowel Flynn als Maeve gaven geen kik en snuffelden alleen maar een beetje. Goeie honden dus, maar dat wisten we al. 

Morgen naar Valencia om het NIE-nummer op te halen en dan rijden we door naar de stranden ten Noorden van de stad. We hebben gehoord dat het daar mooi is, dus maar even kijken. Ondertussen zitten we weer binnen met het gaskacheltje aan, het blijft november he, ook in Spanje. Morgen verder als internet het doet!

Tot de volgende keer

24 november

Na twee dagen weer online

 Woensdag is de laatste dag dat we konden bloggen. Het contact met internet houdt hier niet over, af en toe, vooral als het weer iets minder is, lukt het niet om op het net te komen. Dan moeten we dus geduld hebben tot een dag zoals vandaag dat de zon stralend schijnt. Dan ga ik binnen zitten om te bloggen, wat ik wel aardig vind van mezelf. Ik kreeg trouwens een aardig berichtje via facebook dat de zon toen hij hier niet scheen lekker op Vlieland scheen, fijn dat hij niet helemaal verstek liet gaan, hebben jullie ook eens een dagje lekker weer!

zo leeg is het dus in de badplaatsen nu!

We hebben er donderdag dus een autodag van gemaakt. Om de stranden te verkennen. Ook dat is belangrijk want als je in het voorjaar/zomer wat wilt zijn de stranden wel iets wat trekt. Eerst zijn we via de snelweg naar het zuiden gereden tot aan Cullera, ongeveer halverwege de Costa Blanca Noord. Dat is een klein badplaatsje dat om een berg is heen gebouwd. Het is niet groot en er wonen wel wat Nederlandse overwinteraars, die hebben we namelijk gezien toen we bij de Lidl boodschappen deden. Je herkent ze meteen die ouwetjes. ze zijn lekker gebruind, dragen dezelfde sportieve outfit en zijn op de fiets.
 Verder was het dorpje vrijwel leeg.Zoals je op de foto's ziet is het er vol met lege appartementen.

 Een soort ghosttown dus, erg spookachtig. Maar goed in de zomer is het er vol met vakantiegangers. Het strand ligt er prachtig aangeharkt bij. Daar hebben we dus maar een eindje gewandeld met de honden, wel aan de lijn want eigenlijk mogen hier geen honden op het strand in de bebouwde kom. Wat er aan boulevard is, was ook leeg, alsof we de enigen waren in het hele plaatsje. Maar je kunt je wel voorstellen hoe het eruit ziet in de zomer. Het strand is wel smal. Overal in de kranten staan artikelen dat het strandzand is weggeslagen bij de laatste storm, maar dat hebben wij niet meegemaakt.

De honden vonden het wel best en er was van alles te ruiken natuurlijk. En ze hadden het strand voor zichzelf, ook niet verkeerd..... Na de strandwandeling zijn we langs de kust teruggereden naar het noorden om uiteindelijk uit te komen bij de rondweg om Valencia, die heel poëtisch de Via de Mediterrano heet.  Het stuk tussen Cullera en Valencia is een groot natuurpark l'Álbufera. Voor onze begrippen is dat een vreemd park. Het ligt heel laag, is een beetje moerasachtig en er zijn allemaal rijstvelden. Op zich is dat wel apart, we hebben er op een weggetje dat een auto breed is doorheen gereden en het was alsof je op het water reed.Maar dat water is maar hooguit 10 cm diep is.Sommige stukken zijn niet helemaal nat, dan zie je de afgemaaide rijststoppels er nog bovenuit steken. Andere velden staan echt helemaal blank. Tussen de velden staan kleine witte gebouwtjes, te klein om in te wonen, maar dat zijn de schuurtjes van de betreffende boeren waar ze hun materialen in hebben. Verder is het er helemaal uitgestorven.

Je moet je voorstellen dat de weg hooguit tien cm boven het maaiveld ligt, dus als er water valt kan de weg zomaar onder staan, of dat ook vaak gebeurt weten we niet maar het zou goed kunnen.dat ze in Spanje gek zijn op natuurgebieden, het lijkt Nederland wel, mag er dus weinig op die gronden. Het zijn ook internationaal erkende gebieden. Langs de kust is er vast wel een beetje strand maar of je daar makkelijk komt dat zou ik echt niet weten. We hebben er met aandacht doorheen gereden en het is zeker de moeite waard om er ook  inde zomer eens te gaan kijken. 

Tegen vieren waren we weer thuis en het werd rond half zes al aardig donker, dat scheelt enorm als de zon het een dag laat afweten.

De foto's horen wel tussen de tekst te staan maar om de een of andere reden wil deze dus alleen maar op een eigen regel, het is niet anders, ik doe mijn best.

Vrijdag 

Op vrijdag hebben we een afspraak in Alicante. Dat ligt ongeveer drie uur rijden in het zuiden van de Costa Blanca. Voor ons is dat ongeveer het zuidelijkste deel van ons zoekgebied. Een oud-collega van Rob woont in Rojales, een dorpje dichtbij Alicante. Eigenlijk is het een cluster van allemaal dorpjes die om Alicante heen gebouwd zijn zoals je dat vele bij grote steden ziet. Nadat we aanvankelijk zijn postbusnummer als adres hadden gekregen vonden we Rojales zonder problemen dankzij de tom tom, maar in al die woonwijken is het al net zo'n doolhof als in Nederland. Dus heeft André ons telefonisch nar zijn huis geleid. André en Sylvia hebben hun huis zeven jaar geleden laten bouwen op toen nog een kaal stukje grond. Nu is het deel van een complete wijk waar veel huizen staan. Omdat zij er het hele jaar wonen, is het wat anders dan wanneer je er een vakantiehuis zoekt. De woningen daar zijn heel mooi én heel duur. Beneden de 2,5 ton kun je niks kopen. We hebben dan ook besloten om in die omgeving alleen maar op bezoek te gaan. Dat was heel gezellig. Zoals bij alle contacten met mensen van vroeger haalden we herinneringen op en hebben we heerlijk bij hen op het overdekte terras gezeten. Het was weer zo'n lekker zonnige dag en we hebben eerst een rondleiding in en om het huis gekregen en daarna in de buurt. In die omgeving van de Costa wonen veel buitenlanders en ook veel Nederlanders. Die wonen er permanent en hebben dus ook alle voorzieningen, zowel op medisch gebied als op maatschappelijk gebied. En alles Nederlandstalig, dus alsof er een stukje Nederland in Spanje ligt, maar dan wel met 320 dagen zon en aangename temperaturen.....

 Spanjaarden eten rond drie uur in de middag uitgebreid dus dat hebben we met André en Sylvia ook maar gedaan...lekker gegeten op een terras, zelfs in de schaduw zaten we er heerlijk.  Zoals je ziet is het wel zonnig want het licht in de verte is behoorlijk schel. 
We hebben allemaal lekkere dingen gegeten en de mensen van het restaurant vonden het zelfs jammer dat we ons toetje lieten staan.

We hadden om half vier een afspraak met een makelaar, ook weer een Nederlander om ons te informeren over woningen in de regio. We hadden thuis een heleboel leuke plekjes gevonden en uitgeprint in de omgeving van Alicante en we wilden graag zijn advies.
De meeste huisjes kende hij wel. Ze liggen allemaal op zoals dat heet rustico en dat is landbouwgrond. Als je daar koopt, loop je het risico om op een dag een bulldozer voor de deur te krijgen die de hele boel omver komt halen. Je mag er namelijk helemaal niet wonen.....tja en dat er nu een heleboel mensen zoiets bewonen, dat maakt wel dat de kans dat ze komen slopen niet erg groot is, maar met Spanje weet je dat nooit. In de afgelopen tien jaar is er zoveel veranderd in dit land. Mede dankzij de EU is men alles en nog wat gaan regelen. Zelfs de belastingdienst is hier lang niet op orde. We hoorden verhalen van kantoren die jaren achterlopen, niet met het innen, nee het geld wordt wel betaald, maar om al die betalingen te verwerken. Ze hebben eenvoudig niet genoeg geschoold personeel om dat allemaal in te halen. Het is dus niet zo eenvoudig om hier vergunningen te bemachtigen en om dingen met de overheid te regelen. Door al die verhalen zijn we wel wijzer geworden en weten we beter wat ons te wachten staat. Elke dag leren we weer meer. Het blijft een groot avontuur.
Vandaag zijn we gewoon "thuis" om te wassen en te genieten van het mooie weer. Morgen gaan we nog een keertje richting Montserrat.
Hopelijk morgen verder!

21 november

Montserrat

Op elke tocht gaan de honden mee achterin de auto

Vandaag hadden we een afspraak met een Nederlands sprekende makelaar in Montserrat. In eerdere bloggen hebben we al verteld dat we erg weg zijn van de omgeving daar. Het is er nog Spaans, de invloed van buitenlanders is klein en je merkt hen ook weinig op. Ze zijn er wel, maar kennelijk passen ze zich beter in de sfeer en mentaliteit van het dorp aan, dat zo'n 6000 inwoners telt. Dichtbij ligt Montroy, ook typisch Spaans, maar wat minder sfeervol dan Montserrat vinden wij, al is er ook een mooi klein centrum. Om beide dorpen ligt grote industrie en natuurlijk een paar grote supermarkten waaronder een spiksplinternieuwe Lidl. Ideaal dus, vrije parkeerplaatsen genoeg en makkelijk boodschappen doen.

Wat je hier verder ziet zijn de Chinese bazars. Er zijn al mensen die ze tegen mij vergelijken met de Action in Nederland, je kunt er alles kopen. Helaas was de bazar die wij tegen kwamen alweer dicht (half drie in de middag) want ik heb behoefte aan breiwerk en alleen daar hebben ze wol en naalden is mij verzekerd. Ik heb al verteld van de kleine bazar met de vogeltjes, de grote zijn echt mega-groot. 

Zo sta je dan op het terras van een prachtige villa....

We hebben prachtige huizen gezien, allemaal te koop en allemaal zo'n jaar of acht geleden gebouwd. Volgende week gaan we in de regio van Montserrat nog meer huizen bekijken, maar de makelaar had van deze huizen de sleutel dus wel konden er zo heen om een indruk te krijgen. Wat een mooie plekjes en wat een mooie huizen.....

Hier is een prachtig uitzicht naar de andere kant van het dal

In zo'n buitenwijk wonen het hele jaar door half om half buitenlanders en Spanjaarden. Die zijn over het algemeen 65+ en hebben dit als enige woning. Daarnaast hebben zo', 35 procent van de huizen een Spaanse eigenaar die er alleen in de vakanties is omdat ze de rest van het jaar in een grote stad wonen en werken. Vaak zitten ze er elk weekend. De buitenlanders zijn meest Engelsen en enkele Noren, sinds kort zit er ook een Belg.

Het weer was vandaag minder mooi dan gisteren, wat inhoudt dat de lucht meest bewolkt, maar soms zagen we ineens de zon en de temperatuur was toch 20 graden. Dat zie je niet aan de lucht, maar ja het is ook winter in Spanje. Volgens de bewoners hier is het wel uitzonderlijk warm en zacht voor de tijd van het jaar. De sinaasappelbomen bloeien namelijk ook, soms kun je dat gewoon ruiken een lekker kruidige zoete lucht, die je zomaar langs de snelweg ruikt. Overigens zijn de wegen hier allemaal voortreffelijk en niet druk. Weer een voordeel van de EU, hier is enorm geïnvesteerd in infrastructuur. Alleen in de woonwijken kom je grindwegen en onverharde wegen tegen, maar verder is het overal even mooi.

onze Toyota doet het prima en is helemaal de kleur van Spanje..

De komende dagen gaan we wat zuidelijker op onderzoek. Ook in de omgeving van Alicante staan mooie vakantiehuisjes die we willen bekijken. Als je de mensen hier moet geloven is het daar niet zo mooi als hier, maar dat zeggen alle mensen van hun eigen woonomgeving Hier is het wel mooi groen, maar ook hier zijn in de zomer wel bosbranden geweest. Het schijnt een mooi gezicht te zijn als je van een afstand naar die branden kijkt....... Als er droogte is, en dat is de afgelopen tijd hier heel erg geweest, bestaat dat risico nu eenmaal, dus maar niet in een bos gaan wonen!!
Tot de volgende keer, als we tenminste internet-contact hebben want dat ging vandaag erg moeizaam.

maandag 19/11

De stad Valencia

Vanochtend zijn we al vroeg vertrokken richting Valencia, omdat alles hier om twee uur dicht gaat. Je wilt tenslotte niet voor een dichte deur komen. We hadden het politiebureau ingetoetst op de gps en reden er tot dichtbij heen.....maar waar was het bureau nu echt. Dus een politieagent aangesproken in ons beste Spaans...en ja hoor hij kon het ons redelijk uitleggen. Maar uiteindelijk gaf de tweede gps, de losse, de uitkomst. We parkeerden bij het station Valencia Noord en daarvandaan ging Rob de zaken regelen met de politie. Achteraf viel alles mee, al moesten we wel ergens anders fotokopietjes laten maken van de paspoorten, die voorziening was er niet. De wachtkamer zat vol buitenlanders die zich wilden laten registreren, maar het ging vlot en komende maandag kunnen we ons nummer ophalen!

Station Noord Valencia

In Valencia zijn alle wegen eenrichting, dus als je ergens heen wilt al is het maar een  straat verder, je rijdt de halve stad door. Voor ons geen probleem, de stad is prachtig en de zon scheen volop, 23 graden...!  Bovendien was het nergens echt druk, alsof de Spanjaarden allemaal met vakantie zijn, zo stil is de stad op een maandag.

Overal zie je moderne kunst naast oude gebouwen. Wat heel opvallend is, dat is een soort van grote gracht om de stad, alleen hij is groen. Ooit schijnt er echt water te hebben gestroomd, maar nu is er een soort ringpark om de stad gemaakt, heel smaakvol ingericht. Ik zag zelfs een soort buiten fitness waar inderdaad mensen met hun workout bezig waren, zo´n tien meter lager dan de autoweg die rond de stad ligt.

Hierbij laat ik nog even wat mooie gebouwen zien, die ook in de groene ring liggen. En zulke futuristische bouw is er nog meer, maar het duurt bijna tien minuten per foto om ze te uploaden, dus de rest krijgen julliet thuis wel te zien.

Commentaar overbodig!

Enfin na Valencia ciudad (stad) uit te zijn gereden, wat overigens soepeltjes gaat, zijn we richting Montserrat en Montroy gegaan. Daar is een volgend gebied dat we willen onderzoeken op de mogelijkheid om er een vakantiehuis te vinden. De twee plaatsen liggen dichtbij, maar 4 km van elkaar, maar onze voorkeur gaat wel uit naar Montserrat. We hebben er even de honden laten wandelen, die zitten bij al onze ritten heel ontspannen in de achterbak van de auto, maar die moeten natuurlijk ook de ruimte krijgen om de benen te strekken. Waar we een terrasje, nou ja, twee tafeltjes op de stoep met vier stoeltjes eromheen ontdekten, was ook een Chinese bazar. Dat is een soort Action, je kunt er van alles voor in huis, papierzaken en potten en pannen kopen. Ik had twee potten nodig, voor de suiker en de rijst, want die had het huisje niet. Dus terwijl Rob de honden uitliet heb ik even geneusd in die bazar. Grappig detail is dat er vier kanaries luidkeels zaten te zingen in kooitjes met een papiertje erop, niet te koop! Dat was voor het opfleuren van de winkel denk ik.  Daarna hebben we even lekker een broodje gegeten en wat gedronken in Montserrat. Het was op dat moment 23° in de schaduw en Rob stelde voor om uit de zon te gaan. Maar dat doen we niet, helemaal in Spanje op zoek naar de zon en de warmte en dan in de schaduw gaan zitten!!! Bij Montroy hebben we drinkwater en nog wat andere zaken gekocht en tegen vijf uur waren we thuis. Morgen weer verder.

Zondag 18 november

Moraira bekeken plus omgeving

Vanochtend zijn we op tijd vertrokken omdat we om elf uur bij kennissen in Moraira verwacht werden. Het ligt precies tussen Valencia en Alicante in aan zee. Zoals iedereen de Costa's wel kent van plaatjes, allemaal immens grote hoge gebouwen met appartementen vol met overwinterende senioren, behalve in Moraira.... Daar zijn alle huizen laagbouw.  De omgeving is er mooi en het regende er af en toe, maar als het droog was scheen de zon. We hebben een heleboel tips gekregen want onze gastheer en -vrouw zijn kersverse ervaringsdeskundigen, ze hebben hun vakantiehuis in februari gekocht. Rob heeft aantekeningen gemaakt. Daarna hebben we een echte rondleiding gekregen door wat kustplaatsjes, het is er prachtig... Opvallend is wel dat de ene plek grauw en troosteloos is en vijf kilometer verder is het keurig schoon, netjes onderhouden en verzorgd. Wat een verschillende indrukken op een dag.
Morgen gaan we naar Valencia voor de administratie.  Daar moeten we het NIE- nummer zien te bemachtigen, een soort burgerservicenummer anders kun je geen huis kopen. Verder moeten we hier een bankrekening openen, kortom serieuze zaken allemaal. Hopelijk kunnen we daarnaast nog wat van de stad bewonderen. Door het er langs en eromheen rijden weten we in elk geval wel hoe enorm groot de stad is. 
Maeve en Flynn doen het perfect. Als we met de auto onderweg zijn liggen ze rustig en ontspannen achterin en als ze eruit mogen zijn ze vrolijk en enthousiast...."wat een leuke honden" we horen het nog steed! Morgen hopelijk weer wat foto's.

zaterdag 17 november

Omgeving verkennen

Dit is de tweede versie omdat ik de eerste per ongeluk wegdrukte. Helaas. Maar goed, we zijn dus vandaag op pad gegaan om de streek te verkennen, want willen we hier gaan zoeken naar een huisje of zijn er redenen om ergens anders te zoeken. Maar eerst zal ik de foto's van ons huisje laten zien.

De eerste foto is van onze achterdeur, maar die gebruiken we het meest omdat de auto aan die kant geparkeerd staat, wel zo makkelijk. Daarnaast is de patio waar we meestal koffie drinken 's ochtends omdat de zon daar dan staat. Hier boven zie je ons terras aan de officiële voorkant, van waar het pad stijl naar beneden gaat. Om die reden gebruiken we het niet alleen de honden wandelen van daar uit een rondje in de tuin. De laatste foto is het uitzicht over het dal. Bedenk erbij dat er nog zeker vier huizen "onder"ons staan, zo hoog is het.

We vertrokken vanochtend richting Olocau, een leuk stadje, dat eigenlijk een dorpje is, maar omdat het zo dicht op elkaar gebouwd is heeft het meer van een stadje. Er is helemaal niets, alleen één bar hebben we er gezien, te weinig om je op te richten dus. Vandaar zijn we naar Lliria gereden, een grote plaats. Daar reden we gewoon doorheen, te groot!

Daarna was de bestemming, Villar del Arzobispo. dat werkelijk prachtig ligt, zie de foto hieronder, maar het voldoet niet aan onze wensen want het ligt te ver van de kust, toch gauw meer dan 50 km!  Bovendien lijkt het in een grote ring van ruines te liggen, gewoon verlaten bouwvallen die nooit opgeruimd zijn, niet iets om vrolijk van te worden.

Daarna hebben Pedralba bezocht, een prachtig plekje waar we een eindje langs een riviertje de Turia hebben gereden. De meeste rivieren zijn droog en als er al een stroompje in loopt is het meer een beekje, maar de bedding belooft spektakel als het echt hard gaat regenen! De weg die we reden liep naar Bugarra, waar echt mooie huizen staan, maar te ver van de weg of teveel in de begroeiing om ze goed te kunnen bekijken, maar dit is een plekje om met de makelaar te gaan bezoeken.

wijngaardje, de druiven nog niet geplukt

Deze sinaasappelen hebben we alleen maar gefotogrfeerd!

een olijfboom die als goed kijkt bomvol zit.

Ons volgende dorp was Benaguasil, ook mooi in de bergachtige omgeving met veel vakantiehuizen tegen de hellingen aan. Onderweg was het een en al citrusvelden, met bomen die werkelijk overladen zijn met sinaasappelen, mandarijnen of citroenen, en ja daar hebben we een paar sinaasappelen "geoogst" omdat we behoorlijk uitgedroogd waren. Er was in geen velden of wegen een eigenaar te zien aan wie we het konden vragen, dus hebben we ze gepikt.....en zo lekker als ze direct van de boom smaken, zo lekker hebben we ze nog niet eerder geproefd!
Het bloggen gaat nog niet helemaal naar wens, maar de foto's staan er in elk geval op.

Als laatste hebben we een Carrefour in l'Éliane bezocht, een enorme winkel die door de naam supermarkt niet meer gedekt wordt. Er zijn echt tientallen winkels in die werkelijk alles verkopen wat je maar wilt, van schoenen tot juwelen, maar ik heb alleen het supermarktdeel bezocht om er de boodschappen voor zondag te doen. Dan zijn de winkels hier over het algemeen ook dicht. Waar we wel aan moeten wennen is de lange middagsluiting, van 12 tot 4, wat natuurlijk in de warme tijd prima is, maar er is nu echt geen reden om zo lang dicht te gaan...
We hebben onder meer lekkere Spaanse kaasjes gekocht, erg handig voor beginners zoals wij in een verpakking met acht verschillende kaasjes met de naam er duidelijk op gedrukt. Zo heet blauwe schimmelkaas Queso azul, en Brie heet Queso Brie..... Zo leer je nog eens wat. 

Van de Carrefour zijn we snel terug gereden omdat het ijs dat we gekocht hadden toch snel begon te smelten. Hoewel we een bewolkte dag hebben is het toch weer 20 graden en daar blijft ijs niet zo lang goed bij. Terwijl we nu lekker binnen zitten, bijna tien uur 's avonds regent het en horen we in de verte onweer. Morgen is het dan weer lekker fris en schoon buiten. Een buitje in de nacht is toch prima.  
Morgen is Moriara ons doel, daar wonen kennissen (Fred en Margriet) in een echte urbanisatie, dat is een nieuw gebouwde wijk met vaak dezelfde huizen, die dus de helft van het jaar leeg staan. We zijn erg benieuwd en maken weer foto's.

We hebben de zomer gevonden!

Gisteren zijn we in Olocau aangekomen waar we hartelijk werden ontvangen door Mieja onze gastvrouw, ja natuurlijk met een heerlijk wijntje uit de streek. Nadat we als een roos geslapen hebben van half tien tot vanochtend half negen, zijn we gauw boodschappen gaan doen in de Mercadona in Betera. Daar kun je veel lekkers kopen en dat hebben we dus ook gedaan. Na aankomst hebben we eerst lekker gebruncht want dat hadden we nodig. Nu zitten we buiten op het terras bij ons huis Casa Dos aan de koffie, op een van de vier terassen waaruit we kunnen kiezen. Het huis ligt tegen een berg aan en geeft een prachtig uitzicht over de omgeving. De honden zijn druk aan het verkennen, dus Rob heeft brokjes in zijn zak en elke keer als we roepen en ze komen meteen krijgen ze een brokje. Dat werkt als een speer want nu blijven ze ook zo'n beetje op het terras.  Vanmiddag gaan we ons eerste huizentochtje maken aan de hand van de stencils, die we verzameld hadden. Overal staan huizen te koop, sommige in kennelijk staat van ontbinding, dus keus genoeg. 
Casa Dos staat in een zogenaamde urbanisatie, dat is een soort wijk met mooie of minder mooie huizen, vaak met eigen zwembaden maar verder met niks, geen winkels en veel leegstand. Dat willen we dus niet. Verder hebben we al huizen gezien die van alles afgelegen liggen, wel mooi, maar niet leuk voor de kinderen, dus dat willen we ook niet......
Wat we wel willen dat moeten we nog vinden, maar ik houd jullie op de hoogte. 
Met de foto's lukt het nog niet, maar dat ga ik beslist uitvinden. Jullie houden ze tegoed. 
Vanmiddag gaan we eropuit om ons op de omgeving te oriënteren.  Er is veel te zien en te onderzoeken.
Voor de belangstellenden: met ons beide gaat het geweldig. We genieten en hebben het echte vakantie gevoel. Hier is het gewoon nog geen november, zo zomers voelt het nog aan. Jammer genoeg zijn de avonden wel koel, maar dan gaan we gewoon op tijd naar bed, gezond en we hebben de volgende dag weer energie voor meer zoektochten. 
Vanavond ga ik voor het eerst Spaans koken, want dat hoort er wel bij vinden we. Dus rijst met gebakken van alles en nog wat met kip erdoorheen.
Daarna nog een glaasje en dan weer lekker onder de wol.
Hopelijk horen jullie snel weer van ons. Tot dan.

Na een dag onderweg

We hebben een voorspoedige reis gehad. Tot Lyon was het koud en een beetje nevelig. De wegen waren wel droog en we hebben geen oponthoud van betekenis gehad.
Eenmaal in de buurt van de Rôhne werd het mooier en mooier, zowel de omgeving als het weer. Omdat we in de auto niet meteen doorhebben wat de temperatuur is,volgen we de temperatuuraanduiding met meer dan gewone belangstelling en om iedereen even jaloers te maken, het was uiteindelijk 18 graden! Met een zonnetje erbij is dat bloesjes weer, dus we hebben geen truien, geen vesten en geen jassen meer aan. Heerlijk wat een vakantiegevoel.
Vannacht slapen we in een wijnboerderij, in een gehucht geheten St.Marcel, dat dichtbij Montpellier ligt. We arriveerden wel in het donker over allemaal kleine weggetjes met natuurlijk een sleep auto's achter ons aan die niet konden inhalen maar wel dezelfde kant op moesten. Tja daar zijn we toeristen voor. 
De kamer is heerlijk schoon en netjes, mooi groot bed en het is om de boerderij helemaal stil en donker. Achter de gebouwen liggen de wijnvelden, maar zoals onze gastvrouw zegt, de buren doen het werk en wij drinken de wijn!
Morgen gaan we naar Valencia, niet meer om vier uur maar rond een uur of acht vertrekken we. Vandaag hebben we ruim 1300 km gereden morgen rond 700, dus dat gaat rustiger, als vandaag al hebben niet gejakkerd, integendeel.
Maeve en Flynn vinden alles prima. We stoppen netjes elke paar uur om een broodje te eten en wat koffie te drinken. Dan mogen ze ook even uit om de benen te strekken. Daarna gaan ze weer tevreden de bench in. Nu in de boerderij lopen ze heerlijk overal te snuffelen en zich natuurlijk  druk te maken over de pup van onze gastvrouw, een leuke enthousiaste labrador. Na een paar lekkere glaasjes Marsanne Roussane, witte wijn van onze gastvrouw, gaan we vroeg naar bed. Morgen hopelijk weer een stukje.

Opening van deze blog

maandag 12 november

Daar gaan we dan.....over twee dagen met de auto naar Spanje. Er gaat van alles mee.....dat kun je begrijpen. Maar wat belangrijk is, we hebben een beetje Spaans geleerd, lesboeken en woordenboeken mee, verder kaarten, heel veel uitdraaitjes van internet met prachtige of schattige huizen die te koop staan. Die gaan we allemaal bekijken en dan de allermooiste uitzoeken.
Om alle geïnteresseerde thuisblijvers te informeren schrijven we op dit blogadres. Ik ken dit adres verder nog niet maar mijn oude vertrouwde blogclub is al drie weken onbereikbaar. Als het gaat lukken komen er ook foto's bij met al onze vergezichten en overwegingen. En als jullie adviezen willen geven, je mening of iets anders, dan horen we dat graag. Je kunt vast wel reageren op deze blog. Oh ja en de honden gaan ook mee. Voor hen is het ook een avontuur, zo ver zijn ze nog nooit mee op reis geweest!
De weersverwachtingen volgen we nauwlettend en voor de komende twee weken is de middagtemperatuur 20 graden, een mooi vooruitzicht. En elke dag een zonnetje erbij, misschien dat we nog wat kleur op doen ook. We logeren in Villa Marilla, in de buurt van Olocau, maar daar vertellen we ook nog wel over.
Wens ons geluk op deze trip, een beetje geluk heeft iedere reiziger nodig.