De zondvloed is voorbij

Nu het niet meer regent is het weer lekker zonnig en rond de 20 graden. Vanmiddag hebben we dus weer in de zon gezeten.

hier was het brugje afgezet

Ik wil jullie de plaatjes laten zien van onze rio Magre, die nu ineens een echt riviertje geworden is. Voor de mensen die hier weleens geweest zijn, ons normale bruggetje is afgezet omdat het water daar gewoon overheen stroomt. We moeten dus omrijden en over het andere, iets hogere bruggetje naar het dorp. Ik heb van beide foto's gemaakt en eerlijk gezegd is het tweede bruggetje wat spectaculairder dan het andere, het water dat eronderdoor stroomt maakt een lawaai als van een echte hardstromende beek. Leuk om te zien en te horen. Het water is wel roodbruin, maar dat komt door de erosie,

hier konden we nog wel overheen

alle grond heeft hier zo'n kleur en de regen neemt de aarde dus gewoon mee. Zelfs van ons bergje, met torentje is weer een hap grond verdwenen, althans dat is ingezakt, om uiteindelijk zelfs van Spanje een vlak land te maken denk ik.....

Verder heb ik nog een verhaaltje over onze juf Laura. Ze is tien dagen geleden getrouwd op een wel heel eigen wijze. In Spanje is het gebruikelijk dat een trouwpartij met veel ceremonie en feest gepaard gaat. Laura en haar Artur vinden en vonden dat onzin. Ze zijn al meer dan 15 jaar samen en wonen al 10 jaar samen, wat een flauwekul dus.

Enfin, omdat zij de jongste is van drie zussen is er dus toch het een en ander georganiseerd achter hun rug om. De dag voor de bruiloft had ze toch nog maar een jurkje (gewoon donkergroen, kort) gekocht en Artur had volgens mij een nieuwe bloes. Ze moesten om 8 uur 's avonds in het gemeentehuis zijn en voor die tijd hadden ze dus ook  niks gepland. Om een uur of zes gingen ze naar hun ouderlijk huis, waar de familie van beide kanten was en van daaruit zijn ze getrouwd. Tot zover niks bijzonders, maar erna was het dus toch groot feest. Bij het uit het stadhuis komen klonk uit vier trompetten "I did it my way"....en in de gelegenheid waar ze daarna gingen eten was toch ook een bruidstaart met alles erop en eraan. Ook de huwelijksreis gaf aan dat men hier ook wel gevoel voor humor heeft: Artur is in april uit een hoge spar gevallen en had 7 botbreuken met alle narigheid van dien. Dus hebben hun vrienden een boomhut voor hen geregeld in de buurt van Bilbao, 14 meter hoog waar je kunt slapen.    De volgende ochtend werd het ontbijt met een soort lift aan een touw omhoog gehesen. Mochten jullie nog eens "anders" met vakantie willen in Spanje, ik kan wel aan het adres komen. Ook in de buurt van Barcelona hebben ze die boomhutten.
 Inmiddels zijn de señora en senor weer thuis. De verhalen krijgen we nog te horen. Ze hebben ons alvast wat foto's gestuurd.

Terwijl ik  aan het bloggen ben vallen er weer wat druppels, maar de zon  laat ons niet in de steek...het is dan ook 1 december. Groeten uit een zonnig Spanje!

Een gewone woensdag

Omdat het alweer een paar weken geleden is dat ik wat heb laten horen vanuit Spanje, maar weer een berichtje op de blog. Met mijn heup gaat het prima, ik voel er niks meer van en ben niet meer zo ongerust als in het begin na dat avontuur.

Elke week hebben we twee keer anderhalf uur Spaanse les, tegenwoordig aan huis, wat betekent dat we veel huiswerk hebben en ook vaak oefenen en met elkaar over het Spaans overleggen.....wat betekent dat ook weer, .....hoe zeg je dat ook weer, zijn dagelijkse gespreksonderwerpen hier. Langzaamaan krijgen we een soort bodempje van  het basis-Spaans en ook als we iets lezen of horen begrijpen we het meeste al wel. Het kunnen voeren van een vloeiende conversatie met een Spaanse man of vrouw, ligt nog wel ver achter de horizon, maar we zetten stug door!

vanaf grote hoogte zie je hier het Pantano de Buseo meer.

Zo af en toe maar veel te weinig, gaan we erop uit om Spanje te leren kennen. Het is zo'n overweldigend en prachtig land met zoveel verschillende gebieden om te bezoeken. Daarom zijn we deze keer naar het Geologische Park geweest. Dat is een gebied van veel honderden hectaren groot waarin ook diverse dorpen en steden liggen.

Het gebied is een Sierra, berggebied, met prachtige structuren en kleuren van diep rood/bruin, tot groen/grijs. De bergen zijn ruw en onherbergzaam en de dalen zijn diep, soms met natuurlijke of stuw-meren. Als je door zo'n gebied rijdt wil je alles wel op foto's vastleggen en "meenemen" maar de foto's zijn maar een flauwe afschaduwing van de realiteit. In dat

Een overzicht van het geologische park.

toelichting op de diverse grondlagen die je hier ziet

grote gebied ligt ook een groot wijngebied, van Utiel-Requena en je vindt er alle soorten vruchten, natuurlijk sinaasappelen, citroenen, mandarijnen en grapefruits.

Verder zagen we veel caqui-boomgaarden, van die vrucht heb ik eerder een foto op de blog gezet, maar jullie kennen hem ook wel als sharonfruit. In een van mijn favoriete stadjes, Chulilla, zag ik

Vanaf de  weg zie je hier Chulilla, in de zon.

zelfs granaatappelen aan een boom hangen. De vijgebomen groeien letterlijk overal tot in de stijle rotswanden van de bergen. Ik snap dan niet waarom de onze zo sneu en klein blijft, hier in de tuin. Maar goed, in het voorjaar kopen we een lekker stevig boompje om in de tuin te planten, net als een caqui. Dan hebben we alle lekkere vruchtbomen die hier goed gedijen in de tuin staan.

Voorlopig moeten we daar nog even mee wachten. 

Ik heb vandaag wat foto's gemaakt van de trip.

Daarbij staat het commentaar in het onderschrift. Als laatste een foto van Rob en Artur samen lekker slechte dingen aan het doen. Omdat we niet roken in huis zitten de heren dus buiten bij de keukendeur en Laura heeft er een foto van gemaakt. Gelukkig is het roken niet weer "gewoon" geworden voor Rob, maar een enkel sigaretje, dat moet blijkbaar kunnen. Het lijkt in elk geval erg gezellig!! Tot de volgende keer.

Een beeld diep het dal in, ik kreeg helemaal de kriebels van die enorme hoogte

Na een kleine week in Montroy 31-10

Eindelijk ben ik weer aan het bloggen, maar nu is er ook echt veel te vertellen!
Na een voorspoedige reis die we deze keer in twee dagen hebben gemaakt met een overnachting in Beziers, kwamen we rond drie uur in de middag aan bij ons huisje en in de zomer, 27 graden en zonnig! Wat een feest.

We hebben de spullen die we mee hadden genomen allemaal meteen maar opgeruimd en de auto weer omgebouwd tot een normale personenwagen. Daarna lekker wat gegeten en een wijntje genomen en op tijd naar bed. Alles perfect.
De volgende dag hebben we wat gerommeld en weinig gedaan, veel buiten gezeten en 's middags bezoek gehad van Laura en Artur, die meteen maar eigengemaakte pizza's meebrachten, gezellig.
Ook dinsdag begon gewoon, het was best warm, dus 's middags wilde ik zwemmen. Het water is 22 graden, niet echt warm, maar goed genoeg om in elk geval toch wel een half uurtje baantjes te trekken.
Daarna ging ik lekker in het zonnetje opdrogen en wat lezen terwijl ik op de treden van het terras zat. Na ongeveer een half uur zou ik opstaan, het werd wat frisser en als door een bliksem getroffen voelde ik dat mijn heup uit de kom schoot, een heel nare ervaring. Je kunt geen beweging meer maken en het is erg pijnlijk. Rob schoot me te hulp met kussens en begon te bellen. Eerst in zijn beste Spaans met de lokale medische hulppost, maar die snapten het niet. Daarna geprobeerd Laura te spreken, maar die was aan het lesgeven, dus geen contact. Tenslotte Pascalle gebeld, die ook aan het werk was, maar gelukkig meteen alles voor me regelde: een ambulance was het eerste want ik moest naar een arts die mijn been er weer in kon drukken en dat gebeurt helaas in een ziekenhuis.
Ondertussen lag ik nog op het terras met mijn badpak aan terwijl de zon onder ging en het steeds kouder werd. Dus het dekbed er maar overheen, wat kussens om me heen en zo lag ik daar zielig te zijn.... Na twee uur kwamen én Pascalle én de ambu én tot mijn grote verrassing de burgemeester. Tja die zag de ambu rijden en Pascalle erbij, dus die wilde het zijne weten.....Enfin hij heeft me wel drie keer sterkte en beterschap gewenst en is vertrokken. Daarna werd ik snel en vakkundig in de ambulance gewerkt. Wat een gedoe is zoiets allemaal. De rit naar het Hospital General in Valencia was behoorlijk hobbelig, en elke hobbel en elke rotonde heb ik gevoeld.

selfie

Eenmaal op de eerste hulp, hier noemen ze dat Traumatologie, duurde het nog een kleine twee uur voor er een röntgenfoto gemaakt was en alle administratie was voltooid. Daarna kwam ik in een kleine OK-achtige voorbereiding. Daar werd mijn badpak uitgetrokken en kreeg ik een "pyjama" aan. Hier ligt niemand in het ziekenhuis met zijn eigen kleren aan, je krijgt een lichtblauw hemd aan dat van achteren open is en verder ben je bloot... Enfin gelijke monniken....
Ik kreeg het lang gewenste roesje en alles was binnen tien minuten voorbij! Wat een opluchting. Daarna dacht ik wel weer naar huis te kunnen, mooi niet! Ik ging in de observatie, een soort IC maar dan zonder de I. Daar lagen alle soorten gewonden, verkeersslachtoffers, mensen en kinderen die gevallen waren en zo voorts. Met z'n veertienen lagen we daar ieder met een gordijntje om zich heen. Omdat mijn euvel opgelost was, voelde ik me kerngezond en prima, en dan is een dergelijk regime wel moeilijk en de uren duurden eindeloos. Gelukkig slaap ik ondanks de herrie en het licht prima, dus de volgende ochtend kon ik alles eens rustig bekijken daar. Er liepen echt tientallen mensen rond, uiteraard artsen, maar ook studenten, verder (leerling) verpleegsters/-ers en verpleeghulpen en natuurlijk lab-mensen en schoonmakers. Overigens heb ik nog nooit zo'n lekker bed gehad in een ziekenhuis, lekker groot en een dikke matras, erg comfortabel!!

de Observatie Traumatologie.....

die middag, woensdag dus, mocht ik naar de verpleegafdeling weliswaar ook van traumatologie, maar nu in een gewone kamer met mede patiënten, twee Spaanse dames die ook een gewond been hadden, Christina en Gonzalez. Langzaamaan kreeg ik ook eten. Eerst dachten ze dat ik misschien nog geopereerd zou moeten worden, maar toen tot iedereen was doorgedrongen dat ik me prima voelde kreeg ik ook gewoon eten. Dat is even wennen: twee keer warm per dag, om twee uur 's middags en acht uur 's avonds en de rest van de maaltijden: ontbijt om tien uur en een tussendoortje om vijf uur. Het voert nu te ver om alle menu-onderdelen op te sommen, maar het was veel, heel veel. Dus heb ik maar een klein beetje gegeten van elke maaltijd. Wat wel heel leuk was in de observatie gingen alle personeelsleden gezamenlijk op zaal aan tafel om het middageten te eten. Bijzonder.
Al die tijd had ik volledige bedrust, niet lekker vooral niet voor de kleine en de grote boodschappen, maar het was niet anders. Inmiddels ben ik weer lekker thuis, loop weer rond, moet nog wel erg voorzichtig zijn en voel me nog een beetje beurs. Rob is weer mantelzorger en hij is natuurlijk niet van mijn zijde geweken in de benauwde uren. In het ziekenhuis is er per patiënt altijd een hele club familieleden die de patiënt van A tot Z vertroetelt. Dat heb ik niet hier maar dat vind ik geen probleem, erg vermoeiend hoor al dat volk aan je bed.  Het is zelfs heel gebruikelijk dat er 's nachts iemand naast je in een stoel ligt te slapen. Daarvoor staan er ook zeer luxe luie stoelen. Behalve mijn kamergenoten lagen er dus twee "burgers" te snurken de laatste nacht. Maar omdat ik op mijn rug moest slapen kan ik er ook wat van....heb er weinig last van gehad verder. Donderdagochtend om 11.10 uur was ik weer "thuis", Hiep hiep hoera!!
Het volgende verhaal is vast minder dramatisch, maar wel gezelliger, maar ik moest het wel even kwijt. Het was een groot avontuur in Spanje! Tot de volgende blog.

Op naar Valencia

Als ik nu een foto op de blog zou zetten zou die eruit zien als een herfstig tafereel. Het is weliswaar augustus, maar de bladeren vallen, het waait en regent. We gaan dus lekker nog een paar weekjes zomer halen in Montroy.

Zoals de meesten wel weten heeft Rob gefietst samen met Marinus richting Santiago, maar ook dat is mede door het slechte weer en de harde wind tot een voortijdig einde gekomen. Zo heb ik het geluk dat we samen vertrekken. Altijd leuker dan alleen.

Als we in Spanje zijn zal ik wel een paar keer bloggen omdat er altijd wel iets te vertellen is!
Voorlopig wensen we onszelf een voorspoedige reis! Tot later!

dinsdag 15 april

We zijn aan de laatste weken in Spanje begonnen. De meeste klussen zijn gedaan, alleen een grote moet Rob nog doen: zijn werkhok inrichten. Als dat gedaan is, hebben we weer vier slaapkamers(!) en kunnen we het huis in orde maken voor de zomervakanties van de kinderen.

Er zijn allerlei kleine en grotere karweitjes gebeurd, zodat het huis meer is aangepast aan onze wensen. Zo hebben we een drinkwater-installatie gekregen en is er een aparte drinkwaterkraan in de keuken geplaatst. We wilden ook graag een rvs-gootsteen, maar die is er in heel Spanje niet te vinden in de maat die we nodig hebben. We zetten onze speurtocht in NL verder, wordt vervolgd..... 

Het water wordt nu ontkalkt, dus ook alle apparaten, zoals wasmachine, koffiezetter en dergelijke hebben geen last meer van dichtslibben door de grote hardheid van het water. (Van 36+ dH naar 8 dH.) De hardheid zoals we nu hebben is gelijk aan wat we thuis gewend zijn. Echt ideaal dus. De douches zijn nu ook goed schoon te houden, wat een luxe. 

Verder is het hele huis, en de hele tuinmuur geverfd. Marcello en Juan hebben hard gewerkt om alles netjes te maken en we zijn er erg blij mee, zo schoon als de muren er nu uitzien.Bovendien hebben we achter het huis nu een nieuwe houtopslag gekregen, die er netjes uitziet en hoger is zodat de mannen hun hoofd niet meer stoten aan het dak, hahaha. Het nieuwe hout moet nog komen, maar als we vertrekken is het hok weer vol met hout voor de komende koudere periode. Voor het huishouden zijn we inmiddels een droogmolen rijker,                      nooit gedacht dat ik daar zo blij mee zou zijn, maar inderdaad het is echt een aanwinst.   Het Spaanse droogrek aan de muur was intussen al gebroken, dus dat is afgevoerd. Ik weet niet hoeveel trips Rob gemaakt heeft naar het Ecoparc, maar dat zijn er heel wat geweest. De service is geweldig!    

           

De tuin hebben we ook een beetje naar onze hand gezet. Eerst waren de bomen al onder handen genomen door Artur! Die ligt trouwens intussen in het ziekenhuis met diverse gebroken botten door een val uit de hoogste boom, gelukkig kan hij genezen, maar het gaat wel even duren, hopelijk loopt hij weer in oktober!

De irrigatieleidingen zijn allemaal ondergronds gebracht, alleen in de perken lopen de leidingen boven de grond zodat we de sproeiers kunnen bekijken en bijstellen. Alle sproeiers zijn vernieuwd zodat alles perfect werkt. Zelfs de pot met peterselie krijgt zijn eigen dagelijkse dosis water dankzij de sproeier die erin zit. Geweldig geregeld allemaal. Op deze manier kunnen de planten mooi groen blijven ook in de droogste perioden.
Een border, de zg.Spaanse border moet het zonder irrigatie doen. Maar daarin staan allerlei

inheemse Spaanse planten. We beschouwen die border ook als een experiment en mochten er planten niet overleven, dan vervangen we ze gewoon door andere. De schijfcactus is in elk geval al helemaal 'thuis' want hij krijgt allemaal nieuwe uitlopers. Van vrienden hebben we ook een mysterieuze plant gekregen die nu nog niet meer dan een staak is, maar mooi groot blad gaat krijgen en witte bloemen, allemaal erg spannend dus.Op het terras, in de buitenkeuken en in de overdekte zijkant  van ons huis zijn echte Spaanse lampen gekomen voor de couleur locale....

Hiermee is het wel gezelliger om in de donkere uurtjes buiten te zitten, echt romantisch!

 

Inmiddels geurt het buiten heerlijk naar de oranjebloesems. Sommige bomen hebben minder, andere meer bloesem; maar als je buiten bent is het een parfumwolk waarin je verkeert. Eén mandarijnenboom die vorig jaar nauwelijks vruchten bracht, zit nu helemaal vol met bloesem. Ik begreep van de buurvrouw dat deze bomen ook beurtjaren kunnen hebben, dus het ene jaar weinig en het andere jaar veel fruit.

De laatste mysterieuze fruitboom blijkt een kers te zijn. Er hangen een paar groene kersen aan. Hopelijk is er iemand hier als ze rijp zijn, je moet er snel bij zijn want anders zijn de vogels je voor.

Ik geloof dat ik het overzicht hiermee compleet gegeven heb. Maar voor ik het vergeet, het terras bij de buitenkeuken is nu doorgetrokken tot aan het zwembad zodat je daar niet meer door het grint moet lopen om in de paellero te komen. Er zijn ook anti-slip tegels in de buitenkeuken aangebracht om te voorkomen dat er zwemmers uitglijden doordat hun natte voeten de vloer slipperig maakt. Het huis is nu bijna perfect, maar tegen het najaar zijn er vast weer nieuwe klusjes bedacht dus we hebben nog genoeg in petto voor de komende jaren. 

Op de volgende foto zien jullie weer een vertrouwd beeld, namelijk van mij in het zwembad, en heerlijk hoor, ik geniet er elke dag van. De weelde om vrijwel zeker ook morgen weer een prachtige zonnige dag te hebben en dat weken achter elkaar is zo fijn, dat we daar de rest van de zomer prima op kunnen teren als we weer in NL zijn met het onberekenbare weer dat bij ons kikkerlandje hoort. 

Tenslotte nog enkele foto's van het onweer van vorige week, zo indrukwekkend en prachtig om te zien dat we allebei vanuit het overdekte terras hebben staan genieten van de luchten en de regen die met bakken naar

beneden kwam. Daarna is de lucht dan helemaal schoon een fris, iets wat je hier goed merkt omdat er normaal flink wat stof en stuifmeel in de lucht zit. Zo was het terras plaatselijk geel door het stuifmeel van de dennen. Zoveel geel poeder heb ik ook nog nooit gezien na een regenbui. Het voordeel is bovendien dat de lucht weer geklaard is en je gewoon weer verder kunt genieten van de zomerse dagen. 

Als afsluiting dan nog een plaatje van een lieve hond die altijd zodra ik in de hangmat lig te lezen, bijna elke dag wel een uurtje, naast of onder de hangmat ligt, op de steentjes om maar bij me in de buurt te zijn, dat is pas hondentrouw!Af en toe mag hij dan even bij me in de hangmat, maar dat vindt hij maar matig, al kan hij de uitnodiging nooit weerstaan.

Tot de volgende blog!

Zondag 30 maart

Terwijl het buiten spoelt zitten wij binnen met de open haard aan. Het is 12 graden buiten. In Nederland is het nu 20 graden en iedereen geniet van de lente: We gunnen het jullie van harte! Dit is echt zo'n dag voor huiswerk en dus voor de blog. Ik kreeg al commentaar dat ik niet meer geblogd heb sinds drie weken geleden. 

Nadat we die zondag op stap geweest zijn met Frans en Marjo, kwamen onze volgende logees op dinsdag een week later. Genoeg tijd om even het huis goed schoon te maken. Daar kom je namelijk tijdens een logeerpartij niet aan toe. 

aan de paella

Op dinsdagavond om kwart voor elf stonden Marinus en Ike op Valencia aeropuerto. Bij de tocht naar ons huis is het dan echt donker, dus behalve het gevoel van "omhoog en omlaag" merk je niet veel van het Spaanse landschap. De verlichte huizen en dorpen vallen dan wel mooi op zo tegen de hellingen aan. Enfin, om half drie lagen we in bed......De dagen erna hebben we uitstapjes gemaakt naar allerlei mooie plekjes, een dagje de bergen in toen het minder mooi weer was, een dag Valencia toen het niet te heet was, maar wel lekker aan het strand. En ja hoor er waren weer allerlei onverwachte

op de achtergrond de bouwmaterialen.

gebeurtenissen: er waren nog andere oud-militairen met hun vrouw in Valencia, hoe is het mogelijk!a twee telefoontjes kwamen die dus zondag lekker mee-barbecueën. Vrijdag waren we naar Rojales geweest, heel gezellig weerzien en natuurlijk oude luchtmacht-herinneringen ophalen. Zaterdag kwamen Marjo en Frans en inderdaad: oude luchtmacht-verhalen en daarna dus zondag: herinneringen aan goede oude tijd op de basis. Nu weet ik weer dat Rob bij de luchtmacht heeft gewerkt.

Maar het was reuze gezellig al kende ik de meeste verhalen natuurlijk allang. Heeft dat herhalen te maken met de leeftijd? Vast wel. We hebben ondertussen wel heel lekker en gezellig gegeten en gedronken.......! 

Van sommige uitstapjes heb ik geen foto's, kennelijk niet aan gedacht, maar iedereen die hier weleens geweest is weet wel ongeveer waar we allemaal heen gaan. Natuurlijk staat Valencia op het programma en daar is zoveel te zien, de Mercado Central natuurlijk, maar nu ook de Fallas, daarover zo meer.

De laatste dagen van hun verblijf waren de bouwvakkers hier weer. Gelukkig bekenden voor ons, dat werkt wel zo makkelijk. Deze keer moesten er voor en achter huis veranderingen in de terrassen gemaakt worden, nieuwe tegels gelegd in de bijkeuken en buitenkeuken. Er is een nieuw houthok gemaakt en alles even netjes en afgewerkt. De komende week worden de tuinmuren en het huis gewit en de losliggende leidingen van de irrigatie ingegraven. Ook dat doen Marcello en Juan. Voor ons(Rob) scheelt dat veel geklus en de mannen zijn blij met het extra werk. Ook hier ligt de bouw aardig stil. Dinsdagavond ben ik met onze logees meegevlogen naar Nederland voor mijn moeders verjaardag.

Mijn moeder, 92 jaar!!!Lekker lezen in de zon.

De Fransen hadden weer de een of andere staking en dat kostte ons twee uur vertraging. Tegen middernacht hebben Marinus en Ike mij afgeleverd bij mijn moeder, ik ben ze er erg dankbaar voor.....stel je voor dat ik zo laat nog met het openbaar vervoer had moeten reizen. Ik was er nooit gekomen.

De rest van de week heb ik bij mijn moeder gelogeerd en haar verjaardag gevierd. Ik vond het natuurlijk knap fris, had gewoon Hollands lenteweer, maar we hebben nog een dagje samen op het terras in de zon gezeten, dus het was eigenlijk best lekker. Zaterdag was er een gezamenlijke lunch in Pijnacker in de Soete Suyckerbol, voor het tweede jaar maar weer net zo gezellig en goed verzorgd. We hebben elkaar allemaal weer gezien en gekust. De volgende dag vloog ik om tien over half zeven weer naar Valencia. Dankzij Lieke was ik keurig op tijd op Schiphol en zelfs vroeger dan gepland op Valencia. We hadden de wind mee kennelijk! Gelukkig was Rob er weer om me op te halen al had hij er wel tegenaan moeten rijden, terwijl wij landden reed hij nog op de grote weg, wel apart als je je vrouw ziet landen.....!

Falleras in El Palmar, met plastic overschoten vanwege de regen.

                      Anderhalve dag later bleek ik een virus meegebracht te hebben uit Nederland en die heeft me de rest van de week bezig gehouden. Ik klaag niet want ik hoor allemaal griepverhalen via Facebook, dus ik heb gewoon mijn portie gehad. Maar gelukkig hebben we nog wel iets meegekregen van de Fallas, zowel in Valencia als in Montroy. Dat is hier een geweldig feest met versierde pleinen en straten en op elke straathoek gigantische beeldengroepen van papier-maché. Aan het einde van het feest gaat alles in de fik.

Het draait toch veel om lawaai en vuur(werk). Elke dag hebben ze om 2 uur geweldige knalpartijen door de hele stad, 's ochtends beginnen ze al met knallen om iedereen uit bed te krijgen, een soort luilak, maar dat wel twee weken lang en op de dag voor het eindfeest is er een spectaculair siervuurwerk. De grap is dat in Montroy de Fallas een week later is, dus dan krijg je weer al dat geknal. Dan zeggen we tegen elkaar: oh ja, de mascleta, want zo heet dat middagse geknal. Het mooiste zijn de dames en heren die met prachtige historische kostuums door de straten flaneren. Elke vrouw is weer anders gekleed, maar de een nog mooier dan de andere.

Vaak zijn de kinderen al van heel klein af aan ook in die prachtige kostuums gehuld. Je kunt aan hun gezichten ook zien dat ze zich heel mooi voelen en dat stralen ze dus ook uit. 

Omdat we eind april weer richting Nederland "verhuizen" zijn we nu al druk bezig met het netjes achterlaten van het huis voor onze "zomergasten" . Lieke en Peter vieren de meivakantie hier en daarna hebben ze allemaal weekends en vakanties gepland tot wij in oktober weer ons intrek nemen. Afhankelijk van het weer de komende zomer gaan we vast nog wel een paar weekjes naar de warmte, maar dat beslissen we later. Voorlopig werken we nog hard aan onze Spaanse lessen en de verbeteringen aan huis en tuin. Tot de volgende keer.

Zaterdag 8-3 

Het is alweer twee weken geleden dat we geblogd hebben. Voordeel is dat ik weer het een en ander te vertellen heb. Vorige week zijn Danielle met Tom, Emma en Ilse hier geweest. Voor de kinderen was het de eerste vlucht van hun leven en dat was een groot succes. Eigenlijk was Tom de enige die er ook af en toe wel iets engs in zag. Ilses commentaar was "vet gaaf!" Ook hun verblijf in Spanje was natuurlijk regelmatig "vet" of "gaaf" en van Ilse terwijl Rob de berg af reed richting ons huis: "Focking stijl!"

Meteen doken ze het zwembad in, terwijl het echt maar 15 graden was. Maar waarschijnlijk voelden ze dat niet echt, maar nadat Emma meer dan een half uur in water gespeeld had, duurde het langer om haar weer op temperatuur te krijgen. Dankzij de open haard en een lekkere badhanddoek was het toch weer snel gedaan. Omdat er een intrigerende toren bij ons in de buurt op een bergje staat wilden de kinderen er graag heen. Dus heeft Opa een wandeling met hen gemaakt naar de Torre de Arab, zo'n 900 jaar oud en slechts een ruïne, maar wel vrij toegankelijk. Voor een foto willen ze altijd wel poseren, meestal met de handen in de lucht van enthousiasme. Dus hebben we naar verhouding veel foto's met armen omhoog, erg grappig! Ze vonden de toren wel erg interessant en hebben hem ook van binnen helemaal bekeken.

We hebben ook lekker gebarbecued met de hele club wat een succes was. Thuis is bbqen in februari geen optie, maar hier kan het prima. Vooral Emma is een echte bbqer in de dop en ze had speciaal haar schortje meegebracht om Opa te helpen in de buitenkeuken. Dat ging prachtig.We hebben zelfs nog samen een kookboek doorgenomen, welke gerechten we konden maken, maar dat doen we van de zomer wel als ze weer bij ons logeren.

Op de foto haalt ze kleine worstjes van het vuur en dat doet ze zo voorzichtig, het ging meteen helemaal goed! Ook het eten voel in goede aarde, alles was vrijwel op. Beter kan niet toch. Voor Ilse leek alles heel gewoon, ze paste zich prima aan zowel aan ons ritme als aan onze gewoontes. Wat ook zo goed was, ze sliepen zonder problemen zodra ze in bed lagen, kom daar maar eens om bij kinderen op vakantie, nou deze wel! Ideaal.
Ja ja we leren er nog een boel bij dankzij de kleinkinderen. Verder was het natuurlijk ook helemaal genieten. Zo zijn we uit eten geweest ook met dit laatste stel.  Tijdens een uitstapje naar Valencia hebben we voor de zekerheid ook een keertje bij MacD. gegeten en dat viel natuurlijk in goede aarde. Maar dat is geen kunst. Het Spaanse eten bij Mediterranaea in Montserrat was andere koek. De foto's spreken voor zich denk ik.  Hun eetgewoonten kennend was dat een hele gebeurtenis, want Spaans eten is wel anders dan de Hollandse pot. En het is goed gegaan. 

 In Valencia zijn we in de Mercado Central geweest, een van mijn favoriete plekjes in de stad. Danielle vond het ook enig om er rond te neuzen, maar de kinderen vonden dat het er stonk. Dat kan gebeuren natuurlijk bij verse vis en andere etenswaren. Maar vies is het bepaald niet. In de wandeling door de binnenstad hebben we diverse winkeltjes "gedaan"en Ilse hield daar een Spaanse dans-outfit aan over, compleet met flamenco-schoentjes.Ook Plaza de Redunda was een groot succes. De tweeling wilde liever een Spaanse pet met Valencia erop! Op de foto van MD heeft Tom hem zelfs tijdens het eten nog op!

Daarna het strand natuurlijk. Als deze kinderen water zien zijn ze meteen door het dolle heen. Dat was thuis al zo, meteen de volgende dag nadat ze gekomen waren lagen ze in het in en in koude zwembad, Emma hield dat wel een half uur vol. Het duurde daarna wel een uur voor ze weer op temperatuur was. Het strand was bijna leeg, maar de kinderen renden meteen naar de zee. Schoenen uit, broekspijpen opgestroopt en hup het water in. De broekspijpen bleven natuurlijk niet droog, maar het was een feest! 

Omdat het de dag erna niet zulk zonnig weer was een beetje fris zelfs, zijn we de bergen in gegaan.

Dat was natuurlijk ook prachtig voor de kinderen, al hield ik af en toe mijn hart vast zo dichtbij de afgrond. De omgeving richting Dos Aguas is zo mooi, daar kunnen we elke week wel heenrijden. Nadat we een bezoek gebracht hebben aan de stuwdam in de Rio Magre zijn we weer terug gereden naar huis. Op een dag hebben we geshopt bij de Panda! Dat is een winkel van sinkel waar alles te koop is, erg leuk om doorheen te dwalen. De kinderen hebben er twee ballen gekocht (nou ja, Oma natuurlijk) en er thuis heerlijk mee gespeeld.

De eerste was na een uur lek......de tweede lag na nog een uur bij de buren in de tuin. We hebben hem vandaag terug gekregen want de buren waren in Frankrijk! Zoiets gebeurt. 

Zo'n logeerpartij met van die enthousiaste kids is heerlijk maar ook behoorlijk druk. Toen ze vrijdag vertrokken waren heb ik de was gedraaid (al het beddengoed natuurlijk) en verder niks anders gedaan dan lezen, ook erg aangenaam. Het weer is hier elke dag beter, al hoor ik allemaal fantastische verhalen uit Nederland. Heerlijk hoor dat het daar ook zo lekker is. 

Zondag kwamen Artur en Laura weer. Artur moest nog een paar bomen onder handen nemen en Laura kookte voor ons, echt Spaans eten. De Olijf, die bovendien last had van een Moho, volgens mij een soort schimmel is vrijwel uitgekleed en daarna ook nog met een bestrijdingsmiddel besproeid. Op die manier kan hij de besmetting wel overleven. Het leek erop of hij een soort kanker had, allemaal bolletjes groeiden aan de bast op alle takken. Rob heeft later al het spul naar het ecopark gebracht. Dat is net zo'n goeie vuilstort als in Bolsward, alleen deze is onbeperkt gratis!!

Op de foto's kun je zien wat we kregen en het was heerlijk, al plaagde Artur, van huis uit kok, Laura wel met de tortilla waar ze te veel aardappels in gedaan had. Wij vonden het heerlijk en het was heel gezellig tot de zon onderging. Volgende keer zijn we bij hen uitgenodigd en gaat Artur koken, dat is hij aan zijn stand verplicht! Echt leuk.

De laatste dagen zijn we weer druk met de tuin en de planten. Balli is al geweest om te bekijken welke klussen er nog gedaan moeten worden. Zo wordt het terras voor de buitenkeuken groter gemaakt. Als je uit het zwembad komt en naar de buitenkeuken wilt moet je door het grint, dat is niet lekker zeker niet als je blote voeten hebt. Ook de buitendouche krijgt een aansluiting op het terras en zo zijn er nog wat klusjes. Zo blijven we bezig....Komende week hebben we weer logees en ook met hen hebben we weer plannen. Daarover de volgende keer.