14 december

Naar huis

Vandaag is de  laatste dag in Spanje. We vertrekken morgenochtend om 4 uur zodat we al een lekker eind op weg zijn als de zon opkomt (8 uur) en dat rijdt ook rustig. Vandaag zijn we druk met pakken en schoonmaken, ook al zegt onze gastvrouw steeds dat dat laatste niet hoeft omdat zij het toch doet. Maar ik wil niet dat een ander mijn vuil moet opruimen, dus als eerst de ergste viezigheid maar weg is.
Gisteren hebben we de handtekening gezet onder de voorlopige koopakte, daarmee zitten we eraan vast. En de verkoper ook dus. Als we in januari terugkomen tekenen we de definitieve koopakte bij de notaris. We hebben daar dan een tolk vertaler bij zodat we weten wat we tekenen.

Verder hebben we gisteren ook een bankrekening geopend in Spanje, bij Santander. Dat het die bank moest zijn was gewoon omdat de dame die ons hielp goed Engels spreekt en dat scheelt een boel verwarring. Hoeveel handtekeningen we totaal hebben gezet zou ik  niet meer weten, maar dat hoort erbij. In Spanje zijn ze doodsbang voor witwaspraktijken, dus we hebben allerlei verklaringen en bewijzen moeten overleggen dat het geld op die bank echt en eerlijk verkregen was. Al met al waren we toch pas tegen half vier thuis gisteren dus veel zon hebben we niet genoten, wel in de auto natuurlijk, maar niet in de tuin en op het terras. Ook vandaag is het geen lekker weer. Natuurlijk is het niet echt koud, je kunt nog gewoon zonder jas buiten lopen, maar de zon laat het afweten en het waait. Dus dan zit je niet lekker als je buiten zit.  Ter opluistering van dit laatste blogje nog een foto van een bloeiende plant uit de tuin. Er bloeit hier nog steeds heel veel, maar dat gaat de hele jaar door. De gastvrouw heeft twee weken geleden nog boontjes gepland en die komen nu al goed op, onvoorstelbaar hé half december.
De afgelopen anderhalve dag is Maeve niet lekker geweest, haar darmen waren behoorlijk overstuur, maar het gaat alweer beter, al eet ze nog niet. Ze heeft gisterenavond de hele avond op de bank tegen me aan gelegen, iets wat ze normaal natuurlijk nooit mag, maar ze hield zich muisstil. Nu staat haar staart alweer rechtop en ze kijkt helderder uit haar ogen. Toch is het altijd een schrik als zoiets gebeurt omdat je niet weet wat ze gegeten hebben op straat of in de natuur. Goed was het niet voor haar, maar het ergste leed is geleden. Het beste bewijs is wel de alertheid waarmee ze de deur in de gaten houdt, want stel je voor als we weg zouden gaan, dan moet ze wel op tijd in de auto springen...;-)
Dit was voorlopig mijn laatste blogberichtje. Onderweg is het vrijwel onmogelijk om op internet te komen en daarna zijn we weer gewoon thuis. Hartelijk bedankt voor het volgen van de verhalen en de belangstelling voor ons wel en wee. We vonden het een leuke ervaring zoveel reacties te ontvangen. Tot een volgende keer.

11 december

De tuin

Zoals ik gisteren heb beloofd zal ik nu iets over onze tuin in Spanje vertellen. Het is eigenlijk te vreemd om te bedenken dat we palmen en sinaasappelbomen in de tuin hebben,, zeker nu kan niemand zich daar in Nederland iets bij voorstellen, maar het is dus wel waar. Zoals Lieke al opmerkte je kunt beter een mandarijn van het midden in de boom plukken dan eentje die aan de buitenkant zit, want die zijn het sappigst. We hebben dus al aardig geplukt. De rest blijft er wel aan zitten tot eind januari.
 Deze palm staat langs het zwembad. Ik heb de indruk dat hij niet zo snel groeit als sommige andere palmen, maar we houden hem er wel bij. Ik vind hem prachtig. Overigens staan er nog vijf citrusbomen, ik denk voornamelijk sinaasappelen, maar ook nog een mandarijn en een citroen. Links zie je de citroen, volgens de makelaar is hij niet helemaal gezond, er hangt ook geen citroen aan, uitdaging dus om daar weer een gezonde boom van te maken! Maar denk maar niet dat er enkel bijzonder bomen groeien, ook onze gewone geranium staat in de tuin, dus als we op het terras zitten zitten we nog steeds achter de geranium! Verder staat er nog een grote olijfboom achter in de tuin, die dichtbij de vierde kamer staat. De vierde kamer moet nog gebouwd worden, onder wat nu alleen een overkapping is. Bij het terras staat een wijnrank. Ik heb nog niet kunnen herleiden wat voor soort druif het betreft, maar het is in elk geval een druif. Hij is wel elk jaar gesnoeid en dat zullen we komend voorjaar ook doen zodat hij op een nette manier kan groeien en bloeien. Op de velden staan nu allerlei wijnranken zonder blad, wat een behoorlijk kaal gezicht is. Maar van de zomer komt daar weer heerlijke wijn vandaan. De hele tuin is voorzien van een irrigatiesysteem, wat een grote luxe is. We gaan dat voorlopig in stand houden., want het is hier wel droog. In de maand dat we hier nu zijn heeft het een heel klein beetje geregend maar dat stelt niks voor, ik denk nog geen 2 mm in de hele maand. Dus moet je de planten water geven anders gaan ze echt dood. Aan de voorkant hebben we ene hele border met planten die nu zelfs nog bloeien. Er staan rozen en een grote pampasgras-plant. Je kunt er ook diverse yuka's vinden.Die bloeien hier ook nog, terwijl het december is.

 De rest van onze tuin is voornamelijk grind, waaronder een antiworteldoek ligt. Dat is natuurlijk heel praktisch, maar misschien gaan we er toch tzt meer planten en minder grind  in houden, maar dat zien we nog wel. Voorlopig is het een tuin die makkelijk te onderhouden is. Als we eind januari ons nieuwe huisje betrekken is er vast nog het een en ander te doen in de tuin, maar dat zien we dan wel weer. Tot de volgende keer.

MAANDAG 10 december

In ons eigen huisje

Vandaag konden we vier dagen na de koop voor het eerst in ons eigen huisje om te meten en foto's te maken.Inmiddels krijgen we ook van verschillende kanten vragen over de binnenkant, dus komen er ook een paar foto's van het interieur op deze blog. Hiernaast de eerste foto van de woonkamer. Zoals je ziet is dat het centrum van het huis. De gang die met de boog begint is de gang waar twee slaapkamers aan liggen, evenals de 2 badkamers. Het bankstel is van een stijl die niet zo bij ons past, maar voorlopig doen we het er maar even mee. Het zit in elk geval lekker. De haard is een houthaard met een deurtje ervoor, dus een soort open-dicht-haard. De schoorsteenmantel is van een soort lichtgele steen, op zich prima in deze kamer. Op de grond liggen tegels met een soort patroon erin, maar dat zie je niet zo goed. Deze tegels zie je heel veel in Spaanse huizen, lekker koel en goed schoon te houden. De bovenste foto is gemaakt bij de schoorsteenmantel en de foto rechts is gemaakt tussen de twee leunstoelen in. Zo kun je een beetje een indruk krijgen. Als je op de bovenste foto kijkt zie je rechts ook een wat grotere boog, die naar de keuken gaat.Er is van alles aanwezig in de keuken, zelfs een afwasmachine, dus we kunnen hier echt lui leven..... Bij het nemen van deze foto sta ik in de boog, aan de achterkant is de eethoek. Er is dus een soort eetkeuken in dit huis maar je hebt via de open verbinding wel contact met de woonkamer. Zo heb je vanuit de woonkamer ook contact met het terras via een schuifpui, en vanaf dat terras kijk je naar het zwembad. Maar rechts van de woonkamer is nog een zitkamer die overigens ook goed is in te richten als slaapkamer. De vorige eigenaar had die zijkamer als een soort tweede zitkamer met tv ingericht, maar wij denken meer aan een bed met onderschuifbed, als reserve voor logees. Zo ziet de zijkamer eruit.  De bijzettafel die ertussen staat, past erg goed buiten bij het andere buitenmeubilair. Maar dat wijst zich vanzelf. De slaapkamers zijn functioneel en groot genoeg om in te slapen maar meer niet. Er is in alle kamers een kastenwand dus er is plenty bergruimte voor allemaal.  Tenslotte zal ik nog een foto laten zien van de schuifpui richting terras. Natuurlijk hebben we veel meer foto's gemaakt, maar die zijn niet allemaal even mooi en duidelijk als je er nog nooit geweest bent. Ik hoop dat ik op deze manier een aardige indruk heb gegeven van ons huisje. Morgen zal ik de tuin laten zien, daar is ook veel over te vertellen vooral omdat er planten en bomen groeien die we in Nederland alleen van plaatjes kennen. We hadden vandaag overigens een koele dag met bewolking, de temperatuur blijft dan steken bij een graad of 15 en dat is behoorlijk fris!!Toch is het licht nog steeds heel fel, als je goed kijkt dan kun je door de ene deur van de schuifpui de hond zien staan, die dus op het terras is. De deur links is die naar de zijkamer. We zijn erg blij met ons nieuwe plekje, hoewel het nog niet voelt als eigen, maar dat komt vanzelf. Als we weer naar Spanje gaan over een week of zes, dan komen we in ons eigen huisje en vanaf dat moment gaan we ons er ook thuis voelen, dat weet ik zeker. Tot morgen.

8 december

Maria onbevlekt ontvangen

Vandaag vieren ze dat dus....en natuurlijk met vuurwerk, daar werd ik vanmorgen zelfs mee wakker.....Overal processies en mensen die in de weer zijn met het geloof. En weer zijn alle winkels dicht. Voor ons geen probleem al willen we natuurlijk het liefst meteen weer naar ons huisje toe. Dat kan dus nog niet. Maandag gaan we de boel wel van binnen en buiten opmeten zodat Rob er een tekening van kan maken (plattegrond) wat weer handig is als we thuis zijn. Het liefst had hij de bouwtekeningen erbij gehad, maar die zijn dus niet aanwezig. Ook alle leidingen die in en om het huis lopen zijn nog een groot mysterie, maar dat hoort erbij. Die gaan langzaam maar zeker allemaal ingetekend worden in de tekening van Rob.

uitzicht over het zwembad vanaf het terras

De makelaar gaat maandag dus weer met ons naar het huisje toe zodat we alles kunnen opmeten. Niet te geloven, maar Rob had echt een rolmaat meegenomen van Nederland. Alsof hij helderziende is.
Gelukkig hebben we de foto's nog. 

Intussen ben ik ook snipverkouden geworden en wat erger is, de makelaar ook. We gaan Peter toch verdenken.....!? Het weer is evengoed heerlijk elke dag. Ook vandaag hebben we weer lekker in de zon gezeten, Rob doet de hele middag al een beetje huiswerk (Spaans) en ik ben aan het haken begonnen. Morgen is het zondag, dus ook dan is alles dicht en zijn we gedwongen onze tijd anders te besteden, wat overigens prima lukt. Ons huisje hier heeft alleen Spaanse tv, die we nog niet kunnen volgen, af en toe wat woorden en een enkel zinnetje zijn nog niet genoeg om de hele boodschap te begrijpen, maar via de laptop kijken we elke dag journaal-uitzendingen die op Uitzending Gemist staan. Dat duurt doorgaans drie kwartier, dus we volgen het nieuws met een uur vertraging. Pauw en Witteman zien we meestal de volgende dag, en verder is er niet zoveel te zien. De meeste programma's die we normaal bekijken zijn op rtl en net5 en die zenden ze in Spanje niet uit via Uitzending Gemist, daar zal wel iets met geld tussen zitten. Alleen nieuws kun je ook van die zenders bekijken. Kortom, we hebben veel tijd om te lezen en andere dingen te doen.

dagelijks tafereel

 
Rob is vaak hele avonden aan het "werken" aan de laptop. Hij is dan allemaal dingen aan het uitzoeken en uitdenken met betrekking tot het huis. We hebben inmiddels een hele lijst met vragen, dingen waarnaar we moeten kijken en dingen die we willen meebrengen uit Nederland de volgende keer. Het is echt een goeie zet geweest dat we die laptop hebben gekocht om mee te nemen naar Spanje. Wat dat betreft zijn de tijden wel veranderd. Ik kan me niet herinneren dat we ooit eerder een vakantie gehad hebben waarin de computer zo aanwezig was. Het is wel leuk dat we steeds met iedereen contact hebben op die manier. Elke dag staan er op facebook berichtjes van het thuis front en daar reageren wij dan weer op.Natuurlijk hebben we ook veel belangstelling voor de weerberichten in Nederland. Als je hier zit is al die sneeuw en gladheid onvoorstelbaar. Ook die sombere winterfoto's staan ver van ons af. Oké we hebben 's avonds ook een kacheltje aan en een trui en warme sloffen aan, maar overdag vieren we echt dat heerlijke lichte Spaanse weer. Ook de honden liggen graag in de zon te bakken en onze buurvrouw komt meestal rond het middaguur even bij ons zitten kletsen en wat lekkers eten. We zijn wat dat betreft ook al helemaal ingeburgerd hier. Zij is ook zo vriendelijk om voor ons mijn NIE-nummer te gaan halen als wij alweer in Nederland zijn. Anders hadden we drie dagen later pas naar huis gekund. Het hangt verder nog even af van de makelaar en de zaken rond het huis of we langer moeten blijven maar dat verwacht ik niet echt. Of het moet zijn omdat de verkopers haast hebben dat zou natuurlijk kunnen. Maar dat horen we maandag wel. Wordt vervolgd.

7 december

Nationale feestdag

Op 6 december is er in Spanje een nationale feestdag waarop ze het bestaan van de grondwet vieren. Het is dan grappig als je  op de Spaanse tv ziet dat een heleboel mensen in de straat geen idee hebben waarom ze een vrije dag hebben. Dat gebeurt dus overal, niet alleen in Nederland. Alle winkels zijn gesloten en voor de gewone mensen is het een soort zondag. Vaak plakken ze er dan de vrijdag in dit geval aan vast zodat ze een lang weekend hebben. Zaterdag 8 is er dan een heilige dag, maar ik ben er nog niet achter welke heilige het betreft. We gaan het uitzoeken.
Om deze gedenkwaardige dag te vieren zijn we met onze gastvrouw Mieja, uit eten geweest. De gelegenheid is echt Spaans net als het eten. We zitten daar in het luxe deel van de uitspanning, het was net te fris buiten vanwege de wind, dus het terras is geen optie. Een swingende ober die een paar woorden Engels sprak bediende ons met ouderwetse zorg en wat er aan de beurt was om op te eten stond op een klein tafeltje dichtbij. Behalve de kleine tafeltjes, zoals waaraan wij zitten staan er ook 12-persoons ronde tafels. Die worden bezet door families. Ze eten en drinken wat, niet eens zo heel lang, we hebben er veel zien komen en weer gaan en wij hebben er 3 uur gezeten. Omdat je in heel veel restaurants dagmenu's hebt hoef je niet zo heel lang te piekeren wat je wilt eten. Nu vanwege de feestelijke dag was er keus uit drie menu's, wat wil zeggen, die voorafjes, drie hoofdgerechten en drie toetjes. Daaraan voorafgaande krijg je wat wij amuses zouden noemen, eerst een schaal met plakken worst en seranoham, dan een evengroot bord vol met salade met tonijn,mais,tomaat, asperges,olijven en natuurlijk stukken brood. Daarna kwamen nog de spiezen met gamba's, een beetje opgebakken in olie. Kortom nog voor je begint heb je je maag al vol. We kozen er een lekkere rode wijn bij en die hebben we gedrieën soldaat gemaakt, maar anders neem je de rest gewoon mee naar huis.....
Het was erg lekker allemaal en leuk om te zien hoe die Spaanse families met elkaar aan het praten zijn, dat gaat op een heel wat uitbundiger manier dan wij gewend zijn, al moet je na een uur of half tien maar niet denken hoe hard mensen praten in een restaurant bij ons, dankzij de drank! Maar daar lijkt het dan ook op. Ik heb inmiddels wel geconstateerd dat het Spaans zo ratelend klinkt omdat ze weinig intoneren, alles gaat op dezelfde toonhoogte. Bovendien kennen ze hier geen hoge stemmen, alle vrouwen die ik heb horen praten hebben lage alten. Zal wel lastig zijn als je een koor wilt samenstellen.

Vrijdag NIE-nummerdag

Omdat ik nu aan de beurt ben voor het aanvragen van een NIE-nummer (hadden we dat maar meteen gedaan, was het nu klaar geweest), waren we al om half negen onderweg naar Valencia naar het politiebureau aan de Calle de Bailén. Rob sprong meteen uit de auto om een nummertje te trekken voor me (had 74 en 52 was aan de beurt) daarna parkeerden we de auto. Het stond er al helemaal vol. Maar we waren beter voorbereid dan de eerste keer. De kopie van het paspoort hadden we er al bij, en ons adres, dat van onze gastvrouw hadden we ook al. Het formulier invullen zou dus een fluitje van een cent zijn. Enfin anderhalf uur later waren we aan de beurt en inderdaad, we stonden met 5 minuten weer buiten. Formulier ingevuld en kopietje erbij, nee betalen kan pas als je het ophaalt......over tien dagen(?) maar de vorige keer was het een week? Tja nu tien dagen.....Maar dan zijn we niet meer in Spanje....werd meteen een machtigingsformulier gemaakt, voor iemand die we dan moeten machtigen. Dat is dan nog even een probleem, want wie is zo gek dat hij of zij een halve dag naar Valencia trekt om mijn NIE-nummer op te halen. Waarschijnlijk komen we daarom dus ook een paar dagen later terug.
Omdat we trek in koffie kregen reden we meteen terug naar huis, weliswaar even langs de Chinese bazar voor kerstkaarten die er niet waren en printpapier. Dan nog langs de Lidl, even tanken en een paar boodschappen halen. Ondertussen belt de makelaar.......

De verkoper is gezakt in prijs. Jippie, we hebben een iets hoger bod gedaan en tien minuten later is de koop gesloten!!!!!!
We hebben een huisje in Spanje.Hier nog even een foto van ons plekje. Natuurlijk moet er nog van alles geregeld worden voordat de uiteindelijke ondertekening gaat gebeuren, maar als het aan ons ligt wordt dit ons vakantiehuisje voor de komende jaren. Overigens is dat linker gedeelte de buitenkeuken en de ronde toren linksachter is van de buren. Maar de rest is van ons en de dochters. Wat een feest! Maandag gaan we naar de makelaar om de volgende stappen te zetten. Het zal wel niet helemaal gaan lukken voor we weer naar Nederland rijden, maar we gaan graag een keertje terug voor de rest van de administratieve rompslomp. Nu gaan we lekker een glas drinken op dit heuglijke feit. Maandag gaan we ook nog een keertje van alles nader bekijken, opmeten en foto's maken van ons huisje. Maar onze missie is geslaagd! Wordt vervolgd.

5 DECEMBER

De volgende stap

Vanochtend is Rob bij de makelaar in Montserrat geweest. Eerst hebben ze zeker anderhalf uur nog eens alle ins en outs besproken, de juridische kant van het kopen en in bezit hebben van onroerend goed in Spanje tot en met de consequenties van het kopen van dat ene huis in Las Palomas, want zo heet het wijkje. Uiteindelijk is hij tot de conclusie gekomen dat we de stap wagen en hij heeft een openingsbot uitgebracht. Nu begint dus het grote wachten. Wachten op de reactie van de verkoper en op de volgende stappen die dan weer moeten worden ondernomen. Een niet zo heel leuke bijkomstigheid is dat ik ook een NIE-nummer moet aanvragen. Dat is een lastig geval want morgen tot en met zaterdag hebben ze hier feest wat betekent dat alle kantoren en en winkels gesloten zijn. We kunnen dus pas maandag terecht in Valencia. Ervaring heeft geleerd (ha ha) dat het wel een week kan duren en dan zijn we alweer in Nederland, want volgende week is onze laatste week. Dat wordt dus nog even puzzelen. Maar goed er is vast wel een oplossing te bedenken. 
En dan onze schilderwerken, nou ja, ik heb met krijt gewerkt omdat ze dat bij de Lidl in de aanbieding hadden en zo kon ik voor 2 euro een doos kopen. Hier zijn de resultaten van Mieja en mij van de cursus. De opdracht was dus een rotsschildering van een niet te voorstellen beschaving die men dan ooit over een paar duizend jaar zou ontdekken. Om jullie even te laten zien dat ik meer kan dan alleen maar wat rotswanden maken, staan hier nog twee schetsen, de ene is HET huisje.

Is het geen leuk huisje?

De andere is een bananenplant die hier bij Mieja op het terras staat.Het leuke is dat je het lichte van de Spaanse zon in de kleuren terug ziet. Ik heb ook nog wat foto's gemaakt tegen half vijf omdat de honden nog even een rondje maken in de ruigte om het huis van onze gastvrouw. Je kunt dan een beetje van het landschap zien en de omgeving. Daarna heb ik nog een uurtje in de zon gezeten tot de wind te fris werd. Het is nog steeds echt heerlijk weer hier, en veel minder fris dan afgelopen weekend, sneu voor de logees, maar voor ons wel lekker. Het is vanavond ook veel minder koud dan vorige week want toen hadden we twee koude nachten. Jullie begrijpen dat ik lekker bruin geworden ben, meer dan Rob omdat die de zon te schel vindt en liever in de schaduw zit. Ik smeer me elke dag in met factor 30, heb dan ook totaal geen last van verbranden of

De honden kijken hier over de rand en daaronder is het zeker tien meter dieper

..

dit is de tijd dat deze planten bloeien, bij ons een kamerplant!

huidproblemen,heerlijk dus.
Vanavond hebben we ook nog lekker mosselen gegeten. Die zie je hier veel in de grotere supermarkten, in netjes van 1 kg, nog dik onder de anemonen en baarden en met stukken ijs ertussen. We hebben een lekker sausje gemaakt van aioli en wat stokbrood opgebakken. Dat met een heerlijke witte rioja was een verrukkelijk maaltje. De komende dagen is het overal feest, dus dan gaan we op zoek naar leuke plekjes om mee te feesten, ben erg benieuwd. Zodra we bericht hebben van de makelaar zal ik dat melden in de blog, maar we verwachten dat pas volgende week met het oog op de feestdagen. Maar goed elke dag is het lekker hier. Tot volgende keer.

dinsdag 4 december, Annes verjaardag

Het is hier stil

Vandaag heb ik hier erg stil. Rob ligt bijna de hele dag in bed met zijn griepje, maar dat helpt het beste denk ik. Vanochtend ben ik dus naar de schildersclub geweest, heel apart
Het was een flink eind rijden, wel bijna een half uur. Mieja, onze gastvrouw reed en dat was maar goed ook. Ik zou het niet weer kunnen terugvinden. Het enige wat ik nog weet is dat er een natuurlijk droog kanaal bij was. We gingen van de doorgaande weg af en reden op een klein landweggetje, dat bij de volgende afslag nog kleiner werd en daarna nog kleiner en zo door. Op een gegeven moment sloegen we rechtsaf op een karrenspoor,waar je liever geen tegenligger tegen komt. Die kwam er dus wel, maar in dit land doen ze dat altijd heel hoffelijk, vaak staan ze dan allebei te wachten om de ander voorrang te geven, zo ook nu. Na nog zeker een kilometer hobbel de bobbel zei Mieja ineens dat ze mij bij het hek zou afzetten en dan nog even doorrijden naar de parkeerplaats....toen zag ik het hek pas.
Enfin een grote gestroomde bastaardhond kwam ons blaffend tegemoet, maar dat was enthousiasme. De hond was vorig jaar bij het hek  gedropt, met nog met nog een hond die inmiddels dood is. Nadat de bewoners hen een  tijd voor de deur hebben gezien en na een paar weken ook maar zijn gaan voeren hebben ze Chico zoals hij nu heet maar binnen gelaten. Hij  is er nu om op hun huis en dat van de buren te passen en dat lukt goed. 

De gastvrouw, Heidi heet ze en niet helemaal Nederlands ook al sprak ze het goed, was een kleine vrouw, zeker een kop kleiner dan ik. Maar ik voel me in Spanje toch veel groter dan  in ons land. Ze heeft 8 vlechten en droeg bepaald aparte kleding,maar ze deed heel hartelijk en vertelde intussen over de hond en de tuin. Er lopen ook nog 20 katten rond, allemaal stevig en ontspannen. Het huis hebben we niet van binnen gezien want we zijn meteen doorgelopen naar het atelier. Ik had eerst niet door dat het dat was, er stond veel rook en lag veel rommel. Maar dat ligt er eigenlijk overal. De tuin is een wildernis, maar Heidi en Joost leven wel  van de tuin. Verder hebben ze nog een vegetarische B&B waar ook mensen vanuit de hele wereld komen logeren. Ze zijn allebei kunstenaars en hebben ook voor de kunst gekozen. Heidi is violiste en leidt een ensemble maar schildert volgens mij ook nog. Joost is een slanke wat bleke jongen die niet zou misstaan op het doorsnee kantoor. Natuurlijk overal schilderijen en kunst. Joost gaat ook een cursus schilderen geven op Schiermonnikoog komend jaar in combinatie met muziek en zang. Ik krijg de flyer nog en als ik die heb stuur ik die wel door via de blog. 

Toen we binnenkwamen en de rook weg was, kregen we koffie of thee. Mieja had chocolade meegenomen en Jeff, een lange Ierse man, had de koekjes voor zijn rekening genomen. Meer leerlingen waren er niet. Na wat gezellig geklets, nam Joost het woord. Hij heeft altijd een opdracht die je dan moet inspireren om iets moois te maken. Enfin een verhaal en plaatjes van grotschilderingen want die heb je ook in Spanje op meer plaatsen. Daarna de opdracht: maak een grotschildering van een onbekende samenleving die misschien wel buitenaards was of heel ver ontwikkeld, met symbolen van die imaginaire beschaving. Pffff ga  er maar aan staan. Er kwamen dus ook heel verschillende werken uit.Mieja had iets gemaakt van verf met zand op doek in mooie kleuren en Jeff zat op een oud papiertje waar al iets opstond geconcentreerd te tekenen met stiften, en ik heb eerst maar eens een kleurige grottenwand gemaakt, maar goed wat dan. Ik heb gepoogd wat Friese symbolen op die grot te tekenen, maar was natuurlijk niet tevreden. Morgen zal ik foto's maken van Mieja's en mijn werk. Kunnen jullie zien wat het heeft opgeleverd. Wat natuurlijk wel leuk is, dat zijn die aparte mensen die je dan weer ontmoet. Komende dinsdag ga ik ook nog mee, maar dan is het weer afgelopen. 

Morgen gaat Rob naar de makelaar, dat gaat wel door. Ik heb al aangeboden om te gaan in zijn plaats, maar dat ziet hij duidelijk niet zitten en dat snap ik helemaal. We houden jullie op de hoogte.

maandag 3 december

Maandag wasdag

Vandaag hebben we ons lekker rustig gehouden. Na het uitbundige weekend met Lieke, Jacquelien en hun mannen zijn we weer met z'n tweeën. Rob heeft er een fikse verkoudheid van overgehouden en ik had het beddengoed. Natuurlijk wil onze gastvrouw met alle liefde het spul wassen, maar ze had niet gevraagd om al die logees en ik heb alle tijd. Bovendien was het zulk mooi weer, in de zon zelfs te heet, dus de was droogt waar je bij staat. De lucht is de hele dag strak blauw geweest en het enige wat je zag waren vliegtuigstrepen maar die waren niet eens erg lang. Boodschappen hoefde ik vandaag ook niet te doen omdat er nog genoeg over was gebleven van 't weekend. 
Vanmorgen heeft Rob met de makelaar gebeld en aanstaande woensdag heeft hij een afspraak met haar. Dan gaan we horen hoe het verder met alles zal gaan. Natuurlijk moeten we het nog eens worden over de prijs, maar ook de verdere afwikkelingen als we al zover zouden komen, zijn anders dan in Nederland, dus ook daarover moeten we nog een heleboel leren.  We hebben inmiddels een Nederlandse advocate gevonden, die al onze paperassen en formulieren kan napluizen zodat we geen foute contracten gaan ondertekenen en zo. Kortom er is nog een heleboel te doen hier.  Voorlopig hebben we een lekker rustige dag gehad.
Terwijl Rob wat achter de laptop zat te snuffen en te proesten heb ik lekker in de zon zitten tekenen. Ik heb wat pastelkrijt gekocht en een schetsboek, dus dan amuseer ik me wel. Het licht is hier zo helder en zo mooi dat alles vanzelf kleurrijker en zomerser wordt. Morgen ga ik met Mieja, onze gastvrouw mee naar de schildersclub. Zij gaat daar elke week heen en heeft me al eens vaker uitgenodigd om mee te gaan, maar door onze zoektochten was er geen tijd en nu wel. Ik ben erg benieuwd. Het is een internationaal gezelschap, ik weet in elk geval van een Ierse schilder en een Duitse mevrouw. Afwachten dus. Verhaal volgt.

Omdat we hier vrijwel elke avond vuurwerk hebben in het dal waar een vuurwerkfabriek staat, was Jacquelien erg teleurgesteld dat ze daar niks van hebben mee gekregen. Helaas, terwijl ik dit zit te schrijven knalt het dat het een lust is. Ik kan het niet laten horen, maar ik kan wel een foto laten zien. Deze is wel wat vergroot maar zulke dingen zie je hier dus af en toe uit elkaar spatten. Wel apart, maar de honden zijn er helemaal aan gewend, die reageren al niet meer. Enfin, in Nederland hebben ze vandaag weer oefenalarm/sirenes gehad, dat hebben wij dan weer gemist. Zo krijgen we allemaal ons deel. Vuurwerk is erg populair bij Spanjaarden en bij elk feest wordt er geknald. Hoe harder hoe beter. Op bruiloften is het vaak niet meer dan een boel herrie, maar als er feesten in een stad of dorp zijn, dan is het vaak een compleet kunstwerk. Komend weekend is er in Montserrat een middeleeuws feest omdat ze zoveel honderd jaar bestaan. Dan is er van alles, optochten, middeleeuwse markt en natuurlijk een vuurwerk, al hadden ze dat denk ik toen nog niet. 
Volgens de verwachtingen blijft het de komende dagen nog lekker zonnig en warm. Ik zal in mijn volgende blog melden hoe de schilderles was. Hopelijk is Rob dan ook weer bovenjan. Tot de volgende keer.
 

zondag 2 december

Nog steeds op zoek

Onze logees hebben net afscheid genomen en zijn uitgezwaaid onderweg naar het vliegveld waar ze over anderhalf uur vertrekken. We hebben een heerlijk weekend gehad met elkaar. De huizen die we bekeken en bezocht hebben, zijn door en door besproken met alle ins en outs. Uiteindelijk hebben we wat voorbereidende afspraken gemaakt en gaan we morgen weer in gesprek met de makelaar. Eigenlijk gaat alles heel voorspoedig, al moeten we ons nu wel weer in het bureaucratische deel van onze missie gaan begeven en dat is een gebied vol verrassingen, dat heeft het NIE-nummer ons geleerd. We houden jullie op de hoogte voor wat betreft de vorderingen. We zijn zo goed op schema, dat we vanmiddag nog even een paar uurtjes lekker in de zon hebben gezeten en tapas gegeten, en dat terwijl het in Nederland voor het eerst heeft gesneeuwd, niet te geloven.Maar nu eerst nog even het vervolg op het verslag van de rondleiding op vrijdag jl. van de makelaar langs de zes huizen die ze voor ons heeft geselecteerd aan de hand van onze wensen.

De eerste twee huizen die we bezochten staan in het vorige verhaal, het derde huis was ook weer een prachtige Spaanse villa met 1700 m2 grond tegen een heuvel aan.We hebben het van binnen en buiten bekeken vriendelijk rondgeleid door de eigenaar en zijn dochter. Het is een prachtig gelegen villa met plenty ruimte in en om het huis, maar het vergt veel werk om het te maken tot het huis dat wij zoeken. Daarom gaan we weer verder naar het volgende huis, dat in een urbanisatie in aanleg ligt, zo'n vier km van de plaats Montroy. Wij hebben het al eerder gezien maar voor de jeugd is dit de eerste keer. Het is zeven jaar geleden gebouwd en van een Noorse familie die nu om gezondheidsredenen willen verkopen. Het ligt er prachtig met aan drie kanten een natuurgebied en aan een kant de buren, Spaanse mensen die op het huis passen als er niemand is en zelfs het zwembad bijhouden. Op de foto zie links net het muurtje van het zwembad, een prachtig huis, veel te mooi voor een vakantiehuis. Daarna gaan we naar het vijfde huis dat een prachtig overdekt terras heeft met uitzicht op het mooie zwembad met aan de rechterkant de buitenkeuken..... Heel veel Spanjaarden koken de hele zomer buiten en bakken in elk geval de paella in de speciale paellero, een  plek waar je op een houtvuur een hele grote wokachtige pan uren kunt laten sudderen en waarna de hele familie heerlijk aan de paella gaat, een echt gebruik van deze streek in Spanje. Een buitenkeuken lijkt ons heerlijk, maar dan voor de barbecue, en als de kinderen eens willen bakken of koken kan dat ook daar gebeuren en houd je de echte keuken lekker schoon.

Het laatste huis van de rij die we vrijdag bezochten was een huis met een absoluut fantastisch uitzicht. Ook dat staat op ons wensenlijstje, dus daar gaan we ook kijken. Hoewel je dat op de foto niet goed ziet, ligt het tegen een steile helling gebouwd. De tuin heeft verschillende terrassen en het uitzicht is fabelachtig, je kunt over het hele dal uitkijken en ziet zelfs in de verte een huis dat we eerder bekeken. Wat een prachtige plekken en wat een mooie huizen.

Hierna kwam het moeilijke werk. We brachten de makelaar terug in Montserrat en reden vol van alle indrukken terug naar ons logeeradres. Iedereen was gewoon stil van wat we gezien hebben. Eenmaal terug hebben we er eerst maar een lekker glas wijn bij gedronken en naar elkaars verhalen en indrukken geluisterd..... Er worden nog geen afspraken gemaakt, we slapen er eerst eens een nachtje over en gaan dan wel nadenken hoe nu verder. De makelaar bellen we komende week wel om verder over alles te praten dus na een heel gezellig avondje, met veel pret zijn we lekker gaan slapen.

Zaterdag zijn we nog vol van de indrukken, maar de dames gaan heerlijk shoppen in het grootste winkelcentrum van Spanje, Bon Air. Rob brengt een bezoekje met Harry aan de Leroy Merlin, een grote doe-het-zelfzaak waar werkelijk alles voor handen is op het gebied van bouwen, electra en installatie, dus erg makkelijk dat alles ook inderdaad te vinden is. Peter en ik hebben na de koffie de zon weer opgezocht. De wind is al minder hard en de warmte van de zonnestralen is goed te voelen. Uiteindelijk komen de dames pas als het donker is weer terug, met allemaal mooie kleren, niet duur natuurlijk!! Moet kunnen.
's Avonds hebben we een hele avond de tijd om ons standpunt te bepalen en om te luisteren naar welk huis wie het mooiste vindt en waarom. Dit is niet eenvoudig want iedereen kijkt er weer met andere ogen naar. Opvallend is dat er twee huizen uitspringen, de nummers vier en vijf van onze rondleiding zijn veruit favoriet. We gaan na weer een heel gezellige avond veel te laat slapen, maar spreken af om zondag weer een keer in de urbanisatie-in aanbouw te gaan kijken. Kijken hoe de straatjes zijn, hoe de buurt er verder uitziet en nog een keertje goed kijken naar de huizen, maar nu wel achter de hekken want zonder de makelaar komen we er natuurlijk niet in.
We nemen de CV-50 een directe route over een secundaire weg, door prachtige gebieden vol met sinaasappelbomen, olijven en vergezichten. De zon schijnt als nooit tevoren en we genieten alleen al van de reis. Eenmaal in het wijkje aangekomen doen we allerlei indrukken op, praten met mensen die er al zo lang wonen als de wijk bestaat en we vinden het allemaal een leerzame trip. 

Omdat het weekendbezoek van Lieke en Jacquelien alweer bijna voorbij is, gaan we snel weer terug naar ons logeerhuis om nog even lekker van de zon te genieten. Onderwijl eten we buiten lekkere Spaanse hapjes. Die laatste uren vliegt de tijd natuurlijk en ineens is het zes uur geweest en nemen we afscheid van elkaar. Voor ons is het ineens weer stil in het huisje en voor heb zit er nog een reis van een paar uur in. We spreken af contact te houden over de verdere gang van zaken en morgen gaan we de makelaar bellen. Er moet nog heel veel gepraat en overlegd worden voor we hier uit zijn. Maar er zit wel schot in. Volgende keer weer verder.

zaterdag 1 december

De ontspanning

Sinds donderdag zijn Lieke en Peter bij ons met hun mannen. Donderdagochtend om half tien kwamen we bij elkaar op het vliegveld in Valencia, een klein leuk en mooi verzorgd vliegveld, met drie aankomstgangen, waaruit ze een half uur na de landing eindelijk tevoorschijn kwamen, tja geen haast he. We hebben ze meteen het eerste stukje Spanje kunnen laten zien en zijn in ons huisje maar begonnen met een kopje koffie. We hadden het nog niet meegemaakt, maar het stormde bijna, windkracht 6! Dus duurde het even voor we buiten konden zitten, maar toen de zon eenmaal sterk genoeg was hebben we de rest van de dag maar even aan onze teint gewerkt. 's Middags een broodje met soep en 's avonds lekker aan de wijn met tapas. Even acclimatiseren en bijkomen van de drukte van de dagen ervoor. Want, vrijdag hebben we een afspraak met de makelaar.

Op zoek naar HET huisje

Vrijdagochtend moesten we om half tien in de auto zitten met z'n zessen, wat natuurlijk niet gaat, dus hebben Harry en Rob op donderdagavond nog een auto gehuurd voor die vier dagen. Dus in optocht reden we om half tien naar Montserrat. Met een beetje vlinders in de buik waren we vol verwachting van alles wat ze zouden gaan zien, we hadden afgesproken vijf huizen te bezichtigen waarvan wij er met z'n tweeën al twee hadden gezien. Nadat we in Montserrat eerst weer een heel verhaal over de woningbouw en de Spaanse regelgeving hebben gehoord van de makelaar, zijn we met twee auto's richting Turis, gereden. Het huis dat daar staat is een mooie echt Spaanse woning, met een opbouw-zwembad. Dat gebeurt hier veel omdat de grond natuurlijk op veel plaatsen rotsachtig is. Dan kun je beter niet te diep moeten graven... Het overdekte terras is heel fraai, mede omdat je daarvandaan een prachtig uitzicht hebt. Het huis ziet er mooi verzorgd uit en is niet al te groot. Na een uitgebreide rondleiding gaan we verder naar het tweede huis. Dat ligt weer verder in de bergachtige streek langs allerlei kronkelende wegen komen we daar aan. Dit huis ligt helemaal ingebouwd en heeft het mooiste uitzicht dat je kunt bedenken en de rozen bloeien volop terwijl ze een heerlijke geur verspreiden. Ook hier is een opbouwzwembad, rechts op de foto zie je de muur ervan. Het huis is vierkant, heeft mooie grote slaapkamers, maar het terrein is echt heel klein. Leuk o te bekijken, maar we willen een iets grotere tuin. Op naar het derde huis, we hebben dat onder elkaar al 4601 genoemd omdat het dat referentienummer op de site heeft en we het in Nederland al hadden gevonden als een van de mooiere huizen.Omdat de internetverbinding hard achteruit gaat, verstuur ik dit eerste stuk. De rest komt later.

 

dinsdagavond 27-11

Gelukt!!

Rob kwam na twee uur terug met ons NIE-nummer, hij kreeg het zomaar na het overleggen van de formulieren hoe is het mogelijk. Daar moest op gedronken worden en dat hebben we dus ook gedaan! Nu nog een Spaanse bankrekening openen en alle administratieve wegen zijn geëffend. Er is licht aan de horizon en we zitten weer helemaal op schema! Morgen verder (als we bereik hebben...)

dinsdag 27 november

Op naar Valencia

Maandagochtend gaan we naar Valencia om ons NIE-nummer te halen. Vol vertrouwen rijden we meteen naar het Officina de  Policia aan de Calle de Bailen toe. We weten de weg. Rob gaat naar binnen en ik blijf buiten met de honden. Na vijf minuten komt hij wat lacherig terug...heeft nr 45 en ze zijn bij nummer 6. Dat wordt dus wachten. Maar daar heb ik op gerekend, met een boek ga ik in de auto de tijd doden. Af en toe komt Rob even langs en ik doe zelfs nog even een tukje.......Tegen half twee, drie uur later, is hij aan de beurt. Maar helaas, hij moet eerst even bij de bank een betaling van 9,11 euro gaan doen. Waarom hebben ze dat niet eerder gemeld, enfin, de betaling was in twee minuten geregeld, maar het was nog steeds zo druk dat hij geen nieuw nummertje meer kreeg. Met de boodschap dat we om 5 uur in de middag weer terug kunnen komen rijden we uiteindelijk weg uit Valencia. Dat wordt dus dinsdag weer een tochtje naar Valencia. Zo leren we omgaan met de bureaucratie in Spanje, dat Rob niet blij was, kun je je de voorstellen. 
Maar daarom gaan we nog een tochtje maken naar de stranden bij Valencia. Het is wat bewolkt , maar wel 23 graden in de stad. Sommige mensen loper er bij alsof het vriest, dikke winterjassen en sjaals om, maar als je de Spaanse zomertemperaturen gewend bent is het nu niet warm, maar voor ons is het heerlijk.We gaan even bij een restaurantje met overdekt  terras een broodje eten en een kopje koffie drinken en voor Rob een lekker biertje tegen de stress. Er zitten nog een paar senioren maar wel Spanjaarden. Net als overal word je vriendelijk en snel bediend. Daarna rijden we nog wat verder langs de kust ten noorden van Valencia. Er staan ook hier flinke appartementengebouwen, maar deze zijn voor een deel bewoond want er hangt wasgoed buiten. Of het buitenlanders zijn of locals, dat kunnen we niet zien, het is overal rustig en de stranden zijn leeg. Wat een verschil met de zomer denk ik. Het ziet er wel vriendelijk uit. Overal staan speeltoestellen voor kinderen en bankjes voor de ouderen. Er is ook veel parkeergelegenheid al zal het in de zomer wel vol met auto's staan. Wat dat betreft is er weinig verschil met de Nederlandse stranden denk ik. De foto's willen weer anders dan ik maar ze staan er tenminste op dus laat ik ze maar. Het is een heel eigenzinnig blogprogramma en het maakt gedeeltelijk zelf de dienst uit, merk ik wel. Elke keer gaat het me wel makkelijker af, maar het blijft ingewikkeld.
Bij "onze" mercadona in Betera doen we de boodschappen en dat is al echt vertrouwd. Er is naast de winkelingang een autoingang, daar kun je de parkeergarage in, die gelijkvloers is. Wel erg netjes en comfortabel. De meeste mensen kijken niet eens of er een plekje buiten is maar rijden meteen die garage in. Erg slim gemaakt. Deze supermarkt is een soort Spaanse Jumbo, wel veel keus, maar niet veel nonfood dingen, die je toch eigenlijk niet nodig hebt. Voor de andere zaken gaan we naar de Chinese bazar, die ons doet denken aan de Accion. Ik heb er ook breiwol en breipennen gekocht, want die had ik dus niet meegenomen omdat ik thuis net aan het spinnen was voor nieuw breiwerk. We gaan vanaf Betera naar ons huisje, dat is nog zo'n 12 km en dat is een vertrouwde route, met zes rotondes want dat is in Spanje ook erg populair! Elke kruising waar weleens twee auto's tegelijk aankomen is hier een forse rotonde. Bovendien zijn de meeste wegen, vooral in de bebouwde kom eenrichting, dus een botsing hier moet je echt regelen want anders gaat dat niet lukken...De rest van de dag zijn we met de gewone dingetjes bezig, Rob bestudeert de zakelijke kanten van het kopen van een huis hier en ik doe wat huishoudelijk werk. Verder verdoen we onze tijd met het proberen contact met internet te krijgen, wat dus na twaalf uur in de ochtend eigenlijk niet meer lukt. Dus blog ik voortaan op de ochtend en niet meer 's avonds. 
Morgen gaan we de slaapplaatsen voor onze dochters in orde maken want die komen donderdag al vroeg aan op Valencia, voor een gezellig lang weekend, We kijken er naaruit. 

zondag 25-11

Rustdag

Vandaag zijn we niet op huizenjacht geweest. Rob heeft wel van alles op internet gezocht en gevonden, maar verder hebben we het rustig aan gedaan. Het is weer zo'n fijne dag, een beetje sluierbewolking voor de zon, maar warm genoeg om lekker buiten te zitten.

Gisteren hebben we een was gedraaid en ons verbaasd hoe snel alles droog was....dat is opvallend! We hebben het gevoel of we hier al een beetje wonen. Af en toe gaan we even bij de buurvrouw langs om iets te vragen, maar zij is nogal op zichzelf, dus zoveel weet ze ook niet en het meeste vinden we zelf uit.

Zo zijn we vanochtend naar een markt op zoek gegaan, die was in Benaguasil. Niet dat we iets nodig hebben, maar ik vind markten in het buitenland altijd leuk omdat je er allerlei bijzondere dingen kunt tegenkomen. Zo was onze markt wel zo groot als de vrijdagmarkt op het Zaailand in Leeuwarden, maar tachtig procent van het oppervlakte werd ingenomen door kleding en textiel. Zo hier en daar was wel wat anders te zien, zoals sieraadjes, aardewerk of fruit, maar dat was maar sporadisch. Er was één plantenkraam maar die zijn hier zo duur, echt niet te geloven als je je bedenkt dat onze gastvrouw deze maand de boontjes plant om die in april te oogsten...dan beginnen wij net in Nederland.We hadden wel bekijks met onze twee honden die het keurig doen, alsof we dagelijks over markten lopen!

Onderweg als we kleine ritjes maken zoals vanochtend, kijken de honden altijd door het achterraampje. Dat geeft een grappig effect, zie de foto maar.
Door deze foto met het smerige raam is Rob vanmiddag de auto gaan wassen, dus de volgende rit hebben de honden een schoon uitzicht.

We waren rond de middag weer terug en hebben heerlijk op het terras een kopje koffie gedronken. We zouden dat eerst ergens onderweg doen, maar de lekkerste koffie drink je thuis!   En ze hebben hier lekkere koffie hoor. Daarna heb ik  even gezond, gewoon met de benen gestrekt in de zon. Dan zak je zo weg, heerlijk gewoon. Vooral als je dan via de radio (Ned.1) hoort dat er een storm is in Nederland en dat de ANWB heeft geadviseerd zoveel mogelijk thuis te blijven. Arme thuisblijvers we lijden met jullie mee hoor.

 Wat ik ook nog moet vertellen gaat over de fietsers hier. Ze zeggen altijd dat wij fietsers zijn, nou in Spanje kunnen ze er ook wat van. Twee dingen zijn me wel opgevallen, je ziet alleen maar wielrenners, compleet in het pak en als er fietpaden zijn, en die zijn er echt, groen geschilderd met een fiets erop geverfd, dan rijden ze liever op de weg tussen de auto's, onbegrijpelijk want dat doen ze ook in het donker. Op de foto links zie je een heel ploegje renners, allemaal in hetzelfde pak en de auto's rijden er netjes achter tot ze kunnen inhalen. Onbegrijpelijk dat daar niets aan gedaan wordt. Overigens zie je hier geen gewone fietsers en helmen zijn verplicht. 

Rob heeft vanmiddag de auto nog gewassen zoals ik al vertelde en die ziet er dus weer strak uit. Eigenlijk is het normaal dat mensen met schone auto's rijden, je ziet hier geen vuile barrels, en heel veel kleine autootjes, en bij voorkeur in zilvergrijs metalic. We kleuren er dus goed bij! 

Terwijl ik mijn tukje deed en Rob achter de laptop zat, lagen de honden lekker ontspannen "ergens" op het terras. Ze blijven er bij liggen en storen zich niet aan het geblaf van de honden in de verte. Overal hoor je honden blaffen. Dat zijn voor een deel zwerfhonden en de andere zitten gewoon op het erf van de weekendhuizen van de Spanjaarden die in de stad wonen. Ze laten de honden dan achter op het erf, met een silo hondenvoer en een bak water. Je kunt het je niet voorstellen dat ze dat hun honden aandoen, maar zoals ik al heb gehoord, de relatie met de Spanjaarden en hun honden is niet geweldig. Wel zie je nu overal voornamelijk vrouwen met piepkleine hondjes en op de markt kwamen we een pincher tegen  die nog jong was en zowel Flynn als Maeve gaven geen kik en snuffelden alleen maar een beetje. Goeie honden dus, maar dat wisten we al. 

Morgen naar Valencia om het NIE-nummer op te halen en dan rijden we door naar de stranden ten Noorden van de stad. We hebben gehoord dat het daar mooi is, dus maar even kijken. Ondertussen zitten we weer binnen met het gaskacheltje aan, het blijft november he, ook in Spanje. Morgen verder als internet het doet!

Tot de volgende keer

24 november

Na twee dagen weer online

 Woensdag is de laatste dag dat we konden bloggen. Het contact met internet houdt hier niet over, af en toe, vooral als het weer iets minder is, lukt het niet om op het net te komen. Dan moeten we dus geduld hebben tot een dag zoals vandaag dat de zon stralend schijnt. Dan ga ik binnen zitten om te bloggen, wat ik wel aardig vind van mezelf. Ik kreeg trouwens een aardig berichtje via facebook dat de zon toen hij hier niet scheen lekker op Vlieland scheen, fijn dat hij niet helemaal verstek liet gaan, hebben jullie ook eens een dagje lekker weer!

zo leeg is het dus in de badplaatsen nu!

We hebben er donderdag dus een autodag van gemaakt. Om de stranden te verkennen. Ook dat is belangrijk want als je in het voorjaar/zomer wat wilt zijn de stranden wel iets wat trekt. Eerst zijn we via de snelweg naar het zuiden gereden tot aan Cullera, ongeveer halverwege de Costa Blanca Noord. Dat is een klein badplaatsje dat om een berg is heen gebouwd. Het is niet groot en er wonen wel wat Nederlandse overwinteraars, die hebben we namelijk gezien toen we bij de Lidl boodschappen deden. Je herkent ze meteen die ouwetjes. ze zijn lekker gebruind, dragen dezelfde sportieve outfit en zijn op de fiets.
 Verder was het dorpje vrijwel leeg.Zoals je op de foto's ziet is het er vol met lege appartementen.

 Een soort ghosttown dus, erg spookachtig. Maar goed in de zomer is het er vol met vakantiegangers. Het strand ligt er prachtig aangeharkt bij. Daar hebben we dus maar een eindje gewandeld met de honden, wel aan de lijn want eigenlijk mogen hier geen honden op het strand in de bebouwde kom. Wat er aan boulevard is, was ook leeg, alsof we de enigen waren in het hele plaatsje. Maar je kunt je wel voorstellen hoe het eruit ziet in de zomer. Het strand is wel smal. Overal in de kranten staan artikelen dat het strandzand is weggeslagen bij de laatste storm, maar dat hebben wij niet meegemaakt.

De honden vonden het wel best en er was van alles te ruiken natuurlijk. En ze hadden het strand voor zichzelf, ook niet verkeerd..... Na de strandwandeling zijn we langs de kust teruggereden naar het noorden om uiteindelijk uit te komen bij de rondweg om Valencia, die heel poëtisch de Via de Mediterrano heet.  Het stuk tussen Cullera en Valencia is een groot natuurpark l'Álbufera. Voor onze begrippen is dat een vreemd park. Het ligt heel laag, is een beetje moerasachtig en er zijn allemaal rijstvelden. Op zich is dat wel apart, we hebben er op een weggetje dat een auto breed is doorheen gereden en het was alsof je op het water reed.Maar dat water is maar hooguit 10 cm diep is.Sommige stukken zijn niet helemaal nat, dan zie je de afgemaaide rijststoppels er nog bovenuit steken. Andere velden staan echt helemaal blank. Tussen de velden staan kleine witte gebouwtjes, te klein om in te wonen, maar dat zijn de schuurtjes van de betreffende boeren waar ze hun materialen in hebben. Verder is het er helemaal uitgestorven.

Je moet je voorstellen dat de weg hooguit tien cm boven het maaiveld ligt, dus als er water valt kan de weg zomaar onder staan, of dat ook vaak gebeurt weten we niet maar het zou goed kunnen.dat ze in Spanje gek zijn op natuurgebieden, het lijkt Nederland wel, mag er dus weinig op die gronden. Het zijn ook internationaal erkende gebieden. Langs de kust is er vast wel een beetje strand maar of je daar makkelijk komt dat zou ik echt niet weten. We hebben er met aandacht doorheen gereden en het is zeker de moeite waard om er ook  inde zomer eens te gaan kijken. 

Tegen vieren waren we weer thuis en het werd rond half zes al aardig donker, dat scheelt enorm als de zon het een dag laat afweten.

De foto's horen wel tussen de tekst te staan maar om de een of andere reden wil deze dus alleen maar op een eigen regel, het is niet anders, ik doe mijn best.

Vrijdag 

Op vrijdag hebben we een afspraak in Alicante. Dat ligt ongeveer drie uur rijden in het zuiden van de Costa Blanca. Voor ons is dat ongeveer het zuidelijkste deel van ons zoekgebied. Een oud-collega van Rob woont in Rojales, een dorpje dichtbij Alicante. Eigenlijk is het een cluster van allemaal dorpjes die om Alicante heen gebouwd zijn zoals je dat vele bij grote steden ziet. Nadat we aanvankelijk zijn postbusnummer als adres hadden gekregen vonden we Rojales zonder problemen dankzij de tom tom, maar in al die woonwijken is het al net zo'n doolhof als in Nederland. Dus heeft André ons telefonisch nar zijn huis geleid. André en Sylvia hebben hun huis zeven jaar geleden laten bouwen op toen nog een kaal stukje grond. Nu is het deel van een complete wijk waar veel huizen staan. Omdat zij er het hele jaar wonen, is het wat anders dan wanneer je er een vakantiehuis zoekt. De woningen daar zijn heel mooi én heel duur. Beneden de 2,5 ton kun je niks kopen. We hebben dan ook besloten om in die omgeving alleen maar op bezoek te gaan. Dat was heel gezellig. Zoals bij alle contacten met mensen van vroeger haalden we herinneringen op en hebben we heerlijk bij hen op het overdekte terras gezeten. Het was weer zo'n lekker zonnige dag en we hebben eerst een rondleiding in en om het huis gekregen en daarna in de buurt. In die omgeving van de Costa wonen veel buitenlanders en ook veel Nederlanders. Die wonen er permanent en hebben dus ook alle voorzieningen, zowel op medisch gebied als op maatschappelijk gebied. En alles Nederlandstalig, dus alsof er een stukje Nederland in Spanje ligt, maar dan wel met 320 dagen zon en aangename temperaturen.....

 Spanjaarden eten rond drie uur in de middag uitgebreid dus dat hebben we met André en Sylvia ook maar gedaan...lekker gegeten op een terras, zelfs in de schaduw zaten we er heerlijk.  Zoals je ziet is het wel zonnig want het licht in de verte is behoorlijk schel. 
We hebben allemaal lekkere dingen gegeten en de mensen van het restaurant vonden het zelfs jammer dat we ons toetje lieten staan.

We hadden om half vier een afspraak met een makelaar, ook weer een Nederlander om ons te informeren over woningen in de regio. We hadden thuis een heleboel leuke plekjes gevonden en uitgeprint in de omgeving van Alicante en we wilden graag zijn advies.
De meeste huisjes kende hij wel. Ze liggen allemaal op zoals dat heet rustico en dat is landbouwgrond. Als je daar koopt, loop je het risico om op een dag een bulldozer voor de deur te krijgen die de hele boel omver komt halen. Je mag er namelijk helemaal niet wonen.....tja en dat er nu een heleboel mensen zoiets bewonen, dat maakt wel dat de kans dat ze komen slopen niet erg groot is, maar met Spanje weet je dat nooit. In de afgelopen tien jaar is er zoveel veranderd in dit land. Mede dankzij de EU is men alles en nog wat gaan regelen. Zelfs de belastingdienst is hier lang niet op orde. We hoorden verhalen van kantoren die jaren achterlopen, niet met het innen, nee het geld wordt wel betaald, maar om al die betalingen te verwerken. Ze hebben eenvoudig niet genoeg geschoold personeel om dat allemaal in te halen. Het is dus niet zo eenvoudig om hier vergunningen te bemachtigen en om dingen met de overheid te regelen. Door al die verhalen zijn we wel wijzer geworden en weten we beter wat ons te wachten staat. Elke dag leren we weer meer. Het blijft een groot avontuur.
Vandaag zijn we gewoon "thuis" om te wassen en te genieten van het mooie weer. Morgen gaan we nog een keertje richting Montserrat.
Hopelijk morgen verder!