Laatste dag van januari

 We zijn alweer bijna drie weken in Montroy en hebben al van alles meegemaakt. Daarom moet ik nodig mijn blog bijwerken. Onze reis hierheen was rustig en comfortabel, vooral sinds we halverwege een nacht in een hotel doorbrengen zijn we gewoon uitgerust als we aankomen. Ons huisje was zoals we het achter gelaten hadden en in de koelkast stond voldoende om niet meteen op boodschappen uit te moeten. We hebben onze spullen uitgepakt en er verder een relaxed dagje/avondje van gemaakt.

De meeste spullen betroffen Robs treinspullen...normaal is hij daarmee bezig in de winter in Nederland, maar daar kwam het de laatste jaren niet meer van, dus staat de trein nu opgesteld in de achterkamer.
Al op donderdag hadden we weer onze eerste Spaanse lessen, waarvoor we in Witmarsum ook al huiswerk gemaakt hadden. We hebben wel gemerkt dat continuïteit belangrijk is, want in de zomer in NL vergeten we het meeste weer. Hoe we dat moeten oplossen weten we nog niet. Laura heeft al voorgesteld om les te geven via de skype. Wie weet.

In de tuin moesten de laatste mandarijnen snel geplukt worden, er lagen er zelfs al wat op de grond en die zijn niet eetbaar meer. De citroenen hangen gewoon het hele jaar aan de bomen, dus daar hebben we geen omkijken naar, maar de sinaasappelen moeten ook geplukt worden. Dat heeft alleen minder haast. In de boomgaarden om ons heen wordt alom geplukt, dat is tenslotte handel.

De zaterdag na onze aankomst werden we vergast op een authentieke Spaanse maaltijd door Artur en Laura. Ze brachten zelfs hun paella-pan en gasstel mee. Omdat het flink waaide moest er in de bijkeuken gekookt worden. Achteraf maar goed dat het niet in huis is gebeurd, allerlei vissoorten en schelpdieren bakken laat een doordringende lucht achter. Op het gas stond wel een grote pan met bouillon waar van alles en nog wat in zat, uiteindelijk kregen we een verrukkelijke maaltijd voor geschoteld: fideua (spreek uit fidewa met de klemtoon op de e) het was heerlijk, eigenlijk veel lekkerder dan paella!

Dit is ook een origineel Valenciaans recept, maar of ik het zelf ook zo lekker kan maken dat betwijfel ik. Artur is niet voor niets opgeleid als kok. We hebben een heel gezellige dag/avond gehad maar als zij komen is dat altijd prijs!!! Ondertussen hebben we ook nog Limoencello gemaakt van onze eigen citroenen. Is de moeite waard al zal het in de zomer lekkerder zijn. 

Het weekend erna zouden Frans en Marjo komen omdat ze hun huis verkocht hebben, en veer definitief naar Nederland terug gaan (jammer genoeg). Gelukkig staat hun nieuwe huis in Leeuwarden, dus we zien elkaar daar vast nog wel. Een paar dagen ervoor krijgen we een berichtje of we iemand weten voor hun motor. Ze moeten hem kwijt en hebben dus geen tijd meer.

Na wat rondvragen kregen we de vraag: waarom nemen jullie hem niet? Nou logisch omdat we geen van beiden een motorrijbewijs hebben. Ahja, dat is in Spanje dus iets anders geregeld dan in Nederland, je mag op je gewone rijbewijs tot 125 cc motorrijden, mits je je rijbewijs minstens twee jaar hebt. Nou dat veranderde de zaak en inmiddels zijn we de trots eigenaar van een scooter/motor. Na een onderhoudsbeurt en een keuring vergelijkbaar aan de apk rijden we dus heerlijk rond op de weggetjes hier in de buurt. Nu is het te fris en winderig voor dergelijke sportieve activiteiten, maar zodra het weer beter wordt gaat het gebeuren!

Om de motor hierheen te krijgen hadden we een aanhanger of een bestelbus nodig.

Enfin dat is het voordeel van vrienden en kennissen, we mochten Arturs volkswagenbus lenen en hij kreeg onze auto daarvoor in ruil. Met z'n tweeën met de honden natuurlijk, zijn we naar La Nucia gereden waar we nog een gezellig dagje hadden met lekker eten bij "de jongens op de hoek"en meteen afscheid hebben genomen van Frans en Marjo's huis want  dat werd de volgende dag overgedragen. Nadat we de bus verder volgestouwd hadden met de "rest"van hun spullen zijn we weer richting Montroy gereden, het was weer ouderwets gezellig!!

Op een dag reden we weer eens richting het dorp en plotseling kruiste er een ijsvogeltje ons pad. Nou hebben we die nog nooit in het echt gezien, maar we kennen hem direct van de plaatjes. Heel enthousiast vertelden we dat later, maar nee hoor, volgens onze Spaanse vrienden was het een bijeneter. Voor de geïnteresseerde lezers,  dat is ook een kleurig vogeltje. Hun argumenten waren dat die normaal voorkomt hier en de ijsvogel alleen maar een doortrekker is vanuit Afrika, en de rio Magre waar we hem zagen bepaald niet rijk aan visjes die de ijsvogel normaal eet....enfin we hebben een weddenschap en moeten nu opletten op dit vogeltje tot we hem weer zien.....dat kan wel even duren. Eerlijk gezegd stikt het hier wel van de bijen, wilde bijen dus. Per dag vist Rob er meer dan tien uit het zwembad waarvan de zeker de helft na enige tijd door de zon weer "tot leven komt". 

Afgelopen weekend was er de jaarlijkse middeleeuwse markt in LLombia, een stadje op een kwartiertje rijden van hier. Daar moesten we heen van Laura, dus dan doen we dat!

Het was een belevenis. De hele avond hebben we door de straten gedwaald, zeker drie uur gelopen, eigenlijk geslenterd en onze ogen uitgekeken, zelfs Rob vond het leuk. Er hingen middeleeuwse banieren in de straten en er stonden overalmarktkramen. Natuurlijk was er ook een soort kermis, maar toch weer anders dan een in onze ogen  normale kermis. Zo was er bijvoorbeeld een attractie voor de kinderen met speelgoedstieren. Ze moesten daarop "rijden"en na verloop van tijd werden ze er plotseling vanaf gegooid. De kunst was natuurlijk erop te blijven zitten. Veel mensen liepen in kostuums en er werd ook allerlei spul verkocht dat je niet op een normale markt ziet. Er waren muzikanten kortom je keek je ogen uit. Ik heb wat foto's gemaakt maar die zijn door de duisternis niet echt fraai. Je gaat er namelijk als volwassenen 's avonds heen. Ik heb nog gevraagd of we niet beter in de middag konden gaan, maar daar moesten ze hard om lachen, dan is het immers siësta, haha.We hebben er natuurlijk ook gegeten en gedronken en deze keer tegen westerse prijzen, grote ergernis van Laura. Hasta nunca, zei Artur (tot nooit weer). We hebben toen ook het begrip sinpa geleerd: wegrennen zonder te betalen, maar dat hebben we niet gedaan hoor. Dat is een sport van jongelui.

Bovendien lukt dat rennen  van ons ook niet meer zo. Van de week hadden we Noorse buren op de koffie. We kennen hen van gezicht al wel, maar waren nog nooit sociaal geweest in hun richting. Ze heten Tobi en Uit. Grappige namen maar makkelijk te onthouden. Enfin vanavond gaan we spareribs bij hen eten. Wordt dus vervolgd.