De Lente is gearriveerd

Inmiddels is het maart en hebben we alweer heerlijk weer. Hier is februari altijd de koudste en enige echte wintermaand maar de temperaturen vielen mee al hebben we wel een aantal dagen regen gehad.
Er is wel weer wat te vertellen, dus hier komen de verhalen: allereerst onze nieuwste aanwinst, de scooter.

Vrienden die terug gingen naar Nederland hebben hem aan ons gegeven, zomaar...maar dan ben je in Spanje nog niet klaar. Eerst moet je hem natuurlijk verzekeren...maar dan moet hij eerst naar de keuring. Omdat hij twee jaar niet had gereden hebben we hem eerst naar een motor-werkplaats gebracht die hem van top tot teen hebben nagekeken en waar nodig gerepareerd. Daarna naar de keuring, weliswaar tijdelijk verzekerd, maar alleen om er mee naar de keuring te gaan. We troffen het want er was een tijdelijk keuringstation ingericht in ons dorp. Maar helaas waren de rijen wachtenden zo lang, dat pas de derde keer de keuring kon doorgaan: goedgekeurd tot 2017.  Hij is nu dus gekeurd en verzekerd, maar nu nog overschrijven op onze naam....om dat te kunnen moet je een NIE-nummer hebben. Geen probleem, dat hebben we al gekregen toen we ons huis kochten, was voor permanent dus kleinigheidje, nou niet dus, die van Rob (dus de mijne ook denk ik) moet weer een nieuwe datum krijgen. Vanochtend dus naar Valencia om een stempel en een document. Dat moeten we over een week ophalen. Oh ja en tussendoor hebben we ook een document op het gemeentehuis moeten halen. Ja ja, men gaat hier grondig te werk. Maar ach we hebben alle dagen vrij, dus maakt het ons niet uit. Je zult hier maar een full time baan hebben....

Tussendoor kwamen onze vrienden uit België hun carnavalsvakantie hier vieren met Noémie en Mick. Jammer genoeg voor de kinderen vertrokken zij op de dag dat Lieke met haar jongens kwam. Dat heb je met die vakantiespreiding. Volgende keer beter. Het was gezellig om jullie weer te zien
De barbecue bij Tobi en Aud was reuze gezellig, we spreken ongeveer evengoed/slecht Engels, dus redden we ons prima. Sommige Noorse woorden lijken zelfs wel een beetje op Nederlands, dus als we het echt niet meer weten gebruiken we een woord uit de eigen taal. Dat werkt ook. Op de foto zie je hen bij de Chinees, die hebben we ontdekt in Montserrat, zeker de moeite waard om eens heen te gaan. Was erg lekker....
Dezelfde week zijn we naar Requena geweest waar een feestelijk weekend was rond wijn en worstjes. Elke streek in Spanje heeft wijnen, worsten en olijfolie van die streek. We kregen een wijnglas, een bordje en een kaartje om stukjes vanaf te scheuren en konden zo van allerlei lekkers proeven. Ik heb weer een lekkere lokale wijn ontdekt de Bobal. Heeft wel iets van de Rioja en is heerlijk bij de worsten. 

Maar eerst dronken we nog even een kopje koffie in de prille februarizon op een terras. Dat is hier een bijzondere gewoonte, het kan niet koud genoeg zijn, maar de terrassen zitten vol, desnoods met een dikke winterjas sjaal en handschoenen, maar je zit gewoon buiten.
Onderweg naar de wijn en worstjes kwamen we langs de arena waar de nodige mensen naar binnen liepen, dus nieuwsgierig als we zijn, wij ook. Ze waren net begonnen met de eerste stier te pesten, maar het zat al voor de helft vol. De mensen waren prachtig aangekleed met traditionele Spaanse kleding en zaten allemaal lekker in de zon op de tribunes. Zodra de stier een uitval deed  ging er een zacht meelevend gegrom door de mensen, brrrr. Niks voor mij. We zijn gauw weer vertrokken, dat hebben we ook weer gezien. Wel grappig is dat er boven sommige ingangen van de arena "sol" staat.Als je daar naar binnen gaat zit je aan de zonkant. Heb ik bij voetbal nog nooit gezien. 
In de voorjaarsvakantie kwamen Lieke en de jongens gezellig een paar dagen logeren. Hoewel het echt koud was in de schaduw, bleef het zwembad trekken als een magneet. Inderdaad Nolan heeft de sprong gemaakt, in het zwembad en meteen er weer uit: 9 graden...!!!Ik heb het op een videootje gezet, maar het plaatsen op de blog mislukte jammer genoeg.

We zijn natuurlijk lekker uit eten geweest en omdat de andere restaurants vol waren zijn we naar La Picaeta gegaan, altijd leuk alleen al om de grote ronde tafel. De kinderen eten gewoon patatas fritas en wij laten ons het Spaanse eten en de wijn goed smaken.
Een hoogtepunt in de week was de tentoonstelling van de Ninots. Dat zijn een soort kleine carnavalspoppen die voor de Fallas zijn, speciaal voor de kinderfallas. Ik heb vorig jaar al eens foto's op de blog gezet van de Fallas, dat zijn meters hoge beeldengroepen van hout, papier en kunststof die na het einde van het feest verbrand worden op 19 maart 's avonds.

Dat verbranden is op zich ook een groot feest, maar de poppen zijn echt kunstwerken, dus het is ook wel jammer dat alles dan weer weg is. Daarom gaat de mooiste naar het Fallas museum. Van te voren wordt er door elke buurt/groep/bedrijf of club

die de fallas maken en daar een jaar over doen, een kleintje ingeleverd voor het ninots-museum. Dat is tijdelijk, voor 1 of 2 euro kun je al dat moois bekijken. We zijn er dus met de boys heen geweest. Het leuke is wel dat de poppen, een deel  is net zo groot als een volwassen mens

maar je hebt ook de mini's die achter glas tentoongesteld zijn. Vaak stellen ze bekende personen uit de politiek, de filmwereld, maar ook het koningshuis voor en allerlei schandalen worden uitgebreid op de hak genomen.Soms is het overduidelijk, zoals een pastoor met kinderen, de leden van het koningshuis, politici maar soms moet je echt langer kijken en opschriften lezen om te snappen wat er bedoeld wordt. Ongetwijfeld is het voor Spanjaarden makkelijker, maar we doen ons best. Sommige beelden zijn ware kunststukjes zoals het beeld van John Lennon en Yoko Ono. Prachtig gemaakt. Je kunt zien dat Kian het prachtig vindt, hij kroop er geregeld tussen de beelden met een gekke snuit.

Het weekend erna hebben mijn broer Bas en zijn vrouw hier gezellig een paar dagen gelogeerd. Het weer werkte enorm mee en we hebben heerlijk gebarbecued, wel in de buitenkeuken, maar toch, op 1 maart eet je niet vaak buiten.
We hebben een drukke maar gezellige maand gehad. Over een paar weken vertel ik weer verder over onze Spaanse overwintering. Tot dan.

Laatste dag van januari

 We zijn alweer bijna drie weken in Montroy en hebben al van alles meegemaakt. Daarom moet ik nodig mijn blog bijwerken. Onze reis hierheen was rustig en comfortabel, vooral sinds we halverwege een nacht in een hotel doorbrengen zijn we gewoon uitgerust als we aankomen. Ons huisje was zoals we het achter gelaten hadden en in de koelkast stond voldoende om niet meteen op boodschappen uit te moeten. We hebben onze spullen uitgepakt en er verder een relaxed dagje/avondje van gemaakt.

De meeste spullen betroffen Robs treinspullen...normaal is hij daarmee bezig in de winter in Nederland, maar daar kwam het de laatste jaren niet meer van, dus staat de trein nu opgesteld in de achterkamer.
Al op donderdag hadden we weer onze eerste Spaanse lessen, waarvoor we in Witmarsum ook al huiswerk gemaakt hadden. We hebben wel gemerkt dat continuïteit belangrijk is, want in de zomer in NL vergeten we het meeste weer. Hoe we dat moeten oplossen weten we nog niet. Laura heeft al voorgesteld om les te geven via de skype. Wie weet.

In de tuin moesten de laatste mandarijnen snel geplukt worden, er lagen er zelfs al wat op de grond en die zijn niet eetbaar meer. De citroenen hangen gewoon het hele jaar aan de bomen, dus daar hebben we geen omkijken naar, maar de sinaasappelen moeten ook geplukt worden. Dat heeft alleen minder haast. In de boomgaarden om ons heen wordt alom geplukt, dat is tenslotte handel.

De zaterdag na onze aankomst werden we vergast op een authentieke Spaanse maaltijd door Artur en Laura. Ze brachten zelfs hun paella-pan en gasstel mee. Omdat het flink waaide moest er in de bijkeuken gekookt worden. Achteraf maar goed dat het niet in huis is gebeurd, allerlei vissoorten en schelpdieren bakken laat een doordringende lucht achter. Op het gas stond wel een grote pan met bouillon waar van alles en nog wat in zat, uiteindelijk kregen we een verrukkelijke maaltijd voor geschoteld: fideua (spreek uit fidewa met de klemtoon op de e) het was heerlijk, eigenlijk veel lekkerder dan paella!

Dit is ook een origineel Valenciaans recept, maar of ik het zelf ook zo lekker kan maken dat betwijfel ik. Artur is niet voor niets opgeleid als kok. We hebben een heel gezellige dag/avond gehad maar als zij komen is dat altijd prijs!!! Ondertussen hebben we ook nog Limoencello gemaakt van onze eigen citroenen. Is de moeite waard al zal het in de zomer lekkerder zijn. 

Het weekend erna zouden Frans en Marjo komen omdat ze hun huis verkocht hebben, en veer definitief naar Nederland terug gaan (jammer genoeg). Gelukkig staat hun nieuwe huis in Leeuwarden, dus we zien elkaar daar vast nog wel. Een paar dagen ervoor krijgen we een berichtje of we iemand weten voor hun motor. Ze moeten hem kwijt en hebben dus geen tijd meer.

Na wat rondvragen kregen we de vraag: waarom nemen jullie hem niet? Nou logisch omdat we geen van beiden een motorrijbewijs hebben. Ahja, dat is in Spanje dus iets anders geregeld dan in Nederland, je mag op je gewone rijbewijs tot 125 cc motorrijden, mits je je rijbewijs minstens twee jaar hebt. Nou dat veranderde de zaak en inmiddels zijn we de trots eigenaar van een scooter/motor. Na een onderhoudsbeurt en een keuring vergelijkbaar aan de apk rijden we dus heerlijk rond op de weggetjes hier in de buurt. Nu is het te fris en winderig voor dergelijke sportieve activiteiten, maar zodra het weer beter wordt gaat het gebeuren!

Om de motor hierheen te krijgen hadden we een aanhanger of een bestelbus nodig.

Enfin dat is het voordeel van vrienden en kennissen, we mochten Arturs volkswagenbus lenen en hij kreeg onze auto daarvoor in ruil. Met z'n tweeën met de honden natuurlijk, zijn we naar La Nucia gereden waar we nog een gezellig dagje hadden met lekker eten bij "de jongens op de hoek"en meteen afscheid hebben genomen van Frans en Marjo's huis want  dat werd de volgende dag overgedragen. Nadat we de bus verder volgestouwd hadden met de "rest"van hun spullen zijn we weer richting Montroy gereden, het was weer ouderwets gezellig!!

Op een dag reden we weer eens richting het dorp en plotseling kruiste er een ijsvogeltje ons pad. Nou hebben we die nog nooit in het echt gezien, maar we kennen hem direct van de plaatjes. Heel enthousiast vertelden we dat later, maar nee hoor, volgens onze Spaanse vrienden was het een bijeneter. Voor de geïnteresseerde lezers,  dat is ook een kleurig vogeltje. Hun argumenten waren dat die normaal voorkomt hier en de ijsvogel alleen maar een doortrekker is vanuit Afrika, en de rio Magre waar we hem zagen bepaald niet rijk aan visjes die de ijsvogel normaal eet....enfin we hebben een weddenschap en moeten nu opletten op dit vogeltje tot we hem weer zien.....dat kan wel even duren. Eerlijk gezegd stikt het hier wel van de bijen, wilde bijen dus. Per dag vist Rob er meer dan tien uit het zwembad waarvan de zeker de helft na enige tijd door de zon weer "tot leven komt". 

Afgelopen weekend was er de jaarlijkse middeleeuwse markt in LLombia, een stadje op een kwartiertje rijden van hier. Daar moesten we heen van Laura, dus dan doen we dat!

Het was een belevenis. De hele avond hebben we door de straten gedwaald, zeker drie uur gelopen, eigenlijk geslenterd en onze ogen uitgekeken, zelfs Rob vond het leuk. Er hingen middeleeuwse banieren in de straten en er stonden overalmarktkramen. Natuurlijk was er ook een soort kermis, maar toch weer anders dan een in onze ogen  normale kermis. Zo was er bijvoorbeeld een attractie voor de kinderen met speelgoedstieren. Ze moesten daarop "rijden"en na verloop van tijd werden ze er plotseling vanaf gegooid. De kunst was natuurlijk erop te blijven zitten. Veel mensen liepen in kostuums en er werd ook allerlei spul verkocht dat je niet op een normale markt ziet. Er waren muzikanten kortom je keek je ogen uit. Ik heb wat foto's gemaakt maar die zijn door de duisternis niet echt fraai. Je gaat er namelijk als volwassenen 's avonds heen. Ik heb nog gevraagd of we niet beter in de middag konden gaan, maar daar moesten ze hard om lachen, dan is het immers siësta, haha.We hebben er natuurlijk ook gegeten en gedronken en deze keer tegen westerse prijzen, grote ergernis van Laura. Hasta nunca, zei Artur (tot nooit weer). We hebben toen ook het begrip sinpa geleerd: wegrennen zonder te betalen, maar dat hebben we niet gedaan hoor. Dat is een sport van jongelui.

Bovendien lukt dat rennen  van ons ook niet meer zo. Van de week hadden we Noorse buren op de koffie. We kennen hen van gezicht al wel, maar waren nog nooit sociaal geweest in hun richting. Ze heten Tobi en Uit. Grappige namen maar makkelijk te onthouden. Enfin vanavond gaan we spareribs bij hen eten. Wordt dus vervolgd.