De Lente is gearriveerd

Inmiddels is het maart en hebben we alweer heerlijk weer. Hier is februari altijd de koudste en enige echte wintermaand maar de temperaturen vielen mee al hebben we wel een aantal dagen regen gehad.
Er is wel weer wat te vertellen, dus hier komen de verhalen: allereerst onze nieuwste aanwinst, de scooter.

Vrienden die terug gingen naar Nederland hebben hem aan ons gegeven, zomaar...maar dan ben je in Spanje nog niet klaar. Eerst moet je hem natuurlijk verzekeren...maar dan moet hij eerst naar de keuring. Omdat hij twee jaar niet had gereden hebben we hem eerst naar een motor-werkplaats gebracht die hem van top tot teen hebben nagekeken en waar nodig gerepareerd. Daarna naar de keuring, weliswaar tijdelijk verzekerd, maar alleen om er mee naar de keuring te gaan. We troffen het want er was een tijdelijk keuringstation ingericht in ons dorp. Maar helaas waren de rijen wachtenden zo lang, dat pas de derde keer de keuring kon doorgaan: goedgekeurd tot 2017.  Hij is nu dus gekeurd en verzekerd, maar nu nog overschrijven op onze naam....om dat te kunnen moet je een NIE-nummer hebben. Geen probleem, dat hebben we al gekregen toen we ons huis kochten, was voor permanent dus kleinigheidje, nou niet dus, die van Rob (dus de mijne ook denk ik) moet weer een nieuwe datum krijgen. Vanochtend dus naar Valencia om een stempel en een document. Dat moeten we over een week ophalen. Oh ja en tussendoor hebben we ook een document op het gemeentehuis moeten halen. Ja ja, men gaat hier grondig te werk. Maar ach we hebben alle dagen vrij, dus maakt het ons niet uit. Je zult hier maar een full time baan hebben....

Tussendoor kwamen onze vrienden uit België hun carnavalsvakantie hier vieren met Noémie en Mick. Jammer genoeg voor de kinderen vertrokken zij op de dag dat Lieke met haar jongens kwam. Dat heb je met die vakantiespreiding. Volgende keer beter. Het was gezellig om jullie weer te zien
De barbecue bij Tobi en Aud was reuze gezellig, we spreken ongeveer evengoed/slecht Engels, dus redden we ons prima. Sommige Noorse woorden lijken zelfs wel een beetje op Nederlands, dus als we het echt niet meer weten gebruiken we een woord uit de eigen taal. Dat werkt ook. Op de foto zie je hen bij de Chinees, die hebben we ontdekt in Montserrat, zeker de moeite waard om eens heen te gaan. Was erg lekker....
Dezelfde week zijn we naar Requena geweest waar een feestelijk weekend was rond wijn en worstjes. Elke streek in Spanje heeft wijnen, worsten en olijfolie van die streek. We kregen een wijnglas, een bordje en een kaartje om stukjes vanaf te scheuren en konden zo van allerlei lekkers proeven. Ik heb weer een lekkere lokale wijn ontdekt de Bobal. Heeft wel iets van de Rioja en is heerlijk bij de worsten. 

Maar eerst dronken we nog even een kopje koffie in de prille februarizon op een terras. Dat is hier een bijzondere gewoonte, het kan niet koud genoeg zijn, maar de terrassen zitten vol, desnoods met een dikke winterjas sjaal en handschoenen, maar je zit gewoon buiten.
Onderweg naar de wijn en worstjes kwamen we langs de arena waar de nodige mensen naar binnen liepen, dus nieuwsgierig als we zijn, wij ook. Ze waren net begonnen met de eerste stier te pesten, maar het zat al voor de helft vol. De mensen waren prachtig aangekleed met traditionele Spaanse kleding en zaten allemaal lekker in de zon op de tribunes. Zodra de stier een uitval deed  ging er een zacht meelevend gegrom door de mensen, brrrr. Niks voor mij. We zijn gauw weer vertrokken, dat hebben we ook weer gezien. Wel grappig is dat er boven sommige ingangen van de arena "sol" staat.Als je daar naar binnen gaat zit je aan de zonkant. Heb ik bij voetbal nog nooit gezien. 
In de voorjaarsvakantie kwamen Lieke en de jongens gezellig een paar dagen logeren. Hoewel het echt koud was in de schaduw, bleef het zwembad trekken als een magneet. Inderdaad Nolan heeft de sprong gemaakt, in het zwembad en meteen er weer uit: 9 graden...!!!Ik heb het op een videootje gezet, maar het plaatsen op de blog mislukte jammer genoeg.

We zijn natuurlijk lekker uit eten geweest en omdat de andere restaurants vol waren zijn we naar La Picaeta gegaan, altijd leuk alleen al om de grote ronde tafel. De kinderen eten gewoon patatas fritas en wij laten ons het Spaanse eten en de wijn goed smaken.
Een hoogtepunt in de week was de tentoonstelling van de Ninots. Dat zijn een soort kleine carnavalspoppen die voor de Fallas zijn, speciaal voor de kinderfallas. Ik heb vorig jaar al eens foto's op de blog gezet van de Fallas, dat zijn meters hoge beeldengroepen van hout, papier en kunststof die na het einde van het feest verbrand worden op 19 maart 's avonds.

Dat verbranden is op zich ook een groot feest, maar de poppen zijn echt kunstwerken, dus het is ook wel jammer dat alles dan weer weg is. Daarom gaat de mooiste naar het Fallas museum. Van te voren wordt er door elke buurt/groep/bedrijf of club

die de fallas maken en daar een jaar over doen, een kleintje ingeleverd voor het ninots-museum. Dat is tijdelijk, voor 1 of 2 euro kun je al dat moois bekijken. We zijn er dus met de boys heen geweest. Het leuke is wel dat de poppen, een deel  is net zo groot als een volwassen mens

maar je hebt ook de mini's die achter glas tentoongesteld zijn. Vaak stellen ze bekende personen uit de politiek, de filmwereld, maar ook het koningshuis voor en allerlei schandalen worden uitgebreid op de hak genomen.Soms is het overduidelijk, zoals een pastoor met kinderen, de leden van het koningshuis, politici maar soms moet je echt langer kijken en opschriften lezen om te snappen wat er bedoeld wordt. Ongetwijfeld is het voor Spanjaarden makkelijker, maar we doen ons best. Sommige beelden zijn ware kunststukjes zoals het beeld van John Lennon en Yoko Ono. Prachtig gemaakt. Je kunt zien dat Kian het prachtig vindt, hij kroop er geregeld tussen de beelden met een gekke snuit.

Het weekend erna hebben mijn broer Bas en zijn vrouw hier gezellig een paar dagen gelogeerd. Het weer werkte enorm mee en we hebben heerlijk gebarbecued, wel in de buitenkeuken, maar toch, op 1 maart eet je niet vaak buiten.
We hebben een drukke maar gezellige maand gehad. Over een paar weken vertel ik weer verder over onze Spaanse overwintering. Tot dan.

Laatste dag van januari

 We zijn alweer bijna drie weken in Montroy en hebben al van alles meegemaakt. Daarom moet ik nodig mijn blog bijwerken. Onze reis hierheen was rustig en comfortabel, vooral sinds we halverwege een nacht in een hotel doorbrengen zijn we gewoon uitgerust als we aankomen. Ons huisje was zoals we het achter gelaten hadden en in de koelkast stond voldoende om niet meteen op boodschappen uit te moeten. We hebben onze spullen uitgepakt en er verder een relaxed dagje/avondje van gemaakt.

De meeste spullen betroffen Robs treinspullen...normaal is hij daarmee bezig in de winter in Nederland, maar daar kwam het de laatste jaren niet meer van, dus staat de trein nu opgesteld in de achterkamer.
Al op donderdag hadden we weer onze eerste Spaanse lessen, waarvoor we in Witmarsum ook al huiswerk gemaakt hadden. We hebben wel gemerkt dat continuïteit belangrijk is, want in de zomer in NL vergeten we het meeste weer. Hoe we dat moeten oplossen weten we nog niet. Laura heeft al voorgesteld om les te geven via de skype. Wie weet.

In de tuin moesten de laatste mandarijnen snel geplukt worden, er lagen er zelfs al wat op de grond en die zijn niet eetbaar meer. De citroenen hangen gewoon het hele jaar aan de bomen, dus daar hebben we geen omkijken naar, maar de sinaasappelen moeten ook geplukt worden. Dat heeft alleen minder haast. In de boomgaarden om ons heen wordt alom geplukt, dat is tenslotte handel.

De zaterdag na onze aankomst werden we vergast op een authentieke Spaanse maaltijd door Artur en Laura. Ze brachten zelfs hun paella-pan en gasstel mee. Omdat het flink waaide moest er in de bijkeuken gekookt worden. Achteraf maar goed dat het niet in huis is gebeurd, allerlei vissoorten en schelpdieren bakken laat een doordringende lucht achter. Op het gas stond wel een grote pan met bouillon waar van alles en nog wat in zat, uiteindelijk kregen we een verrukkelijke maaltijd voor geschoteld: fideua (spreek uit fidewa met de klemtoon op de e) het was heerlijk, eigenlijk veel lekkerder dan paella!

Dit is ook een origineel Valenciaans recept, maar of ik het zelf ook zo lekker kan maken dat betwijfel ik. Artur is niet voor niets opgeleid als kok. We hebben een heel gezellige dag/avond gehad maar als zij komen is dat altijd prijs!!! Ondertussen hebben we ook nog Limoencello gemaakt van onze eigen citroenen. Is de moeite waard al zal het in de zomer lekkerder zijn. 

Het weekend erna zouden Frans en Marjo komen omdat ze hun huis verkocht hebben, en veer definitief naar Nederland terug gaan (jammer genoeg). Gelukkig staat hun nieuwe huis in Leeuwarden, dus we zien elkaar daar vast nog wel. Een paar dagen ervoor krijgen we een berichtje of we iemand weten voor hun motor. Ze moeten hem kwijt en hebben dus geen tijd meer.

Na wat rondvragen kregen we de vraag: waarom nemen jullie hem niet? Nou logisch omdat we geen van beiden een motorrijbewijs hebben. Ahja, dat is in Spanje dus iets anders geregeld dan in Nederland, je mag op je gewone rijbewijs tot 125 cc motorrijden, mits je je rijbewijs minstens twee jaar hebt. Nou dat veranderde de zaak en inmiddels zijn we de trots eigenaar van een scooter/motor. Na een onderhoudsbeurt en een keuring vergelijkbaar aan de apk rijden we dus heerlijk rond op de weggetjes hier in de buurt. Nu is het te fris en winderig voor dergelijke sportieve activiteiten, maar zodra het weer beter wordt gaat het gebeuren!

Om de motor hierheen te krijgen hadden we een aanhanger of een bestelbus nodig.

Enfin dat is het voordeel van vrienden en kennissen, we mochten Arturs volkswagenbus lenen en hij kreeg onze auto daarvoor in ruil. Met z'n tweeën met de honden natuurlijk, zijn we naar La Nucia gereden waar we nog een gezellig dagje hadden met lekker eten bij "de jongens op de hoek"en meteen afscheid hebben genomen van Frans en Marjo's huis want  dat werd de volgende dag overgedragen. Nadat we de bus verder volgestouwd hadden met de "rest"van hun spullen zijn we weer richting Montroy gereden, het was weer ouderwets gezellig!!

Op een dag reden we weer eens richting het dorp en plotseling kruiste er een ijsvogeltje ons pad. Nou hebben we die nog nooit in het echt gezien, maar we kennen hem direct van de plaatjes. Heel enthousiast vertelden we dat later, maar nee hoor, volgens onze Spaanse vrienden was het een bijeneter. Voor de geïnteresseerde lezers,  dat is ook een kleurig vogeltje. Hun argumenten waren dat die normaal voorkomt hier en de ijsvogel alleen maar een doortrekker is vanuit Afrika, en de rio Magre waar we hem zagen bepaald niet rijk aan visjes die de ijsvogel normaal eet....enfin we hebben een weddenschap en moeten nu opletten op dit vogeltje tot we hem weer zien.....dat kan wel even duren. Eerlijk gezegd stikt het hier wel van de bijen, wilde bijen dus. Per dag vist Rob er meer dan tien uit het zwembad waarvan de zeker de helft na enige tijd door de zon weer "tot leven komt". 

Afgelopen weekend was er de jaarlijkse middeleeuwse markt in LLombia, een stadje op een kwartiertje rijden van hier. Daar moesten we heen van Laura, dus dan doen we dat!

Het was een belevenis. De hele avond hebben we door de straten gedwaald, zeker drie uur gelopen, eigenlijk geslenterd en onze ogen uitgekeken, zelfs Rob vond het leuk. Er hingen middeleeuwse banieren in de straten en er stonden overalmarktkramen. Natuurlijk was er ook een soort kermis, maar toch weer anders dan een in onze ogen  normale kermis. Zo was er bijvoorbeeld een attractie voor de kinderen met speelgoedstieren. Ze moesten daarop "rijden"en na verloop van tijd werden ze er plotseling vanaf gegooid. De kunst was natuurlijk erop te blijven zitten. Veel mensen liepen in kostuums en er werd ook allerlei spul verkocht dat je niet op een normale markt ziet. Er waren muzikanten kortom je keek je ogen uit. Ik heb wat foto's gemaakt maar die zijn door de duisternis niet echt fraai. Je gaat er namelijk als volwassenen 's avonds heen. Ik heb nog gevraagd of we niet beter in de middag konden gaan, maar daar moesten ze hard om lachen, dan is het immers siësta, haha.We hebben er natuurlijk ook gegeten en gedronken en deze keer tegen westerse prijzen, grote ergernis van Laura. Hasta nunca, zei Artur (tot nooit weer). We hebben toen ook het begrip sinpa geleerd: wegrennen zonder te betalen, maar dat hebben we niet gedaan hoor. Dat is een sport van jongelui.

Bovendien lukt dat rennen  van ons ook niet meer zo. Van de week hadden we Noorse buren op de koffie. We kennen hen van gezicht al wel, maar waren nog nooit sociaal geweest in hun richting. Ze heten Tobi en Uit. Grappige namen maar makkelijk te onthouden. Enfin vanavond gaan we spareribs bij hen eten. Wordt dus vervolgd.

De zondvloed is voorbij

Nu het niet meer regent is het weer lekker zonnig en rond de 20 graden. Vanmiddag hebben we dus weer in de zon gezeten.

hier was het brugje afgezet

Ik wil jullie de plaatjes laten zien van onze rio Magre, die nu ineens een echt riviertje geworden is. Voor de mensen die hier weleens geweest zijn, ons normale bruggetje is afgezet omdat het water daar gewoon overheen stroomt. We moeten dus omrijden en over het andere, iets hogere bruggetje naar het dorp. Ik heb van beide foto's gemaakt en eerlijk gezegd is het tweede bruggetje wat spectaculairder dan het andere, het water dat eronderdoor stroomt maakt een lawaai als van een echte hardstromende beek. Leuk om te zien en te horen. Het water is wel roodbruin, maar dat komt door de erosie,

hier konden we nog wel overheen

alle grond heeft hier zo'n kleur en de regen neemt de aarde dus gewoon mee. Zelfs van ons bergje, met torentje is weer een hap grond verdwenen, althans dat is ingezakt, om uiteindelijk zelfs van Spanje een vlak land te maken denk ik.....

Verder heb ik nog een verhaaltje over onze juf Laura. Ze is tien dagen geleden getrouwd op een wel heel eigen wijze. In Spanje is het gebruikelijk dat een trouwpartij met veel ceremonie en feest gepaard gaat. Laura en haar Artur vinden en vonden dat onzin. Ze zijn al meer dan 15 jaar samen en wonen al 10 jaar samen, wat een flauwekul dus.

Enfin, omdat zij de jongste is van drie zussen is er dus toch het een en ander georganiseerd achter hun rug om. De dag voor de bruiloft had ze toch nog maar een jurkje (gewoon donkergroen, kort) gekocht en Artur had volgens mij een nieuwe bloes. Ze moesten om 8 uur 's avonds in het gemeentehuis zijn en voor die tijd hadden ze dus ook  niks gepland. Om een uur of zes gingen ze naar hun ouderlijk huis, waar de familie van beide kanten was en van daaruit zijn ze getrouwd. Tot zover niks bijzonders, maar erna was het dus toch groot feest. Bij het uit het stadhuis komen klonk uit vier trompetten "I did it my way"....en in de gelegenheid waar ze daarna gingen eten was toch ook een bruidstaart met alles erop en eraan. Ook de huwelijksreis gaf aan dat men hier ook wel gevoel voor humor heeft: Artur is in april uit een hoge spar gevallen en had 7 botbreuken met alle narigheid van dien. Dus hebben hun vrienden een boomhut voor hen geregeld in de buurt van Bilbao, 14 meter hoog waar je kunt slapen.    De volgende ochtend werd het ontbijt met een soort lift aan een touw omhoog gehesen. Mochten jullie nog eens "anders" met vakantie willen in Spanje, ik kan wel aan het adres komen. Ook in de buurt van Barcelona hebben ze die boomhutten.
 Inmiddels zijn de señora en senor weer thuis. De verhalen krijgen we nog te horen. Ze hebben ons alvast wat foto's gestuurd.

Terwijl ik  aan het bloggen ben vallen er weer wat druppels, maar de zon  laat ons niet in de steek...het is dan ook 1 december. Groeten uit een zonnig Spanje!

Een gewone woensdag

Omdat het alweer een paar weken geleden is dat ik wat heb laten horen vanuit Spanje, maar weer een berichtje op de blog. Met mijn heup gaat het prima, ik voel er niks meer van en ben niet meer zo ongerust als in het begin na dat avontuur.

Elke week hebben we twee keer anderhalf uur Spaanse les, tegenwoordig aan huis, wat betekent dat we veel huiswerk hebben en ook vaak oefenen en met elkaar over het Spaans overleggen.....wat betekent dat ook weer, .....hoe zeg je dat ook weer, zijn dagelijkse gespreksonderwerpen hier. Langzaamaan krijgen we een soort bodempje van  het basis-Spaans en ook als we iets lezen of horen begrijpen we het meeste al wel. Het kunnen voeren van een vloeiende conversatie met een Spaanse man of vrouw, ligt nog wel ver achter de horizon, maar we zetten stug door!

vanaf grote hoogte zie je hier het Pantano de Buseo meer.

Zo af en toe maar veel te weinig, gaan we erop uit om Spanje te leren kennen. Het is zo'n overweldigend en prachtig land met zoveel verschillende gebieden om te bezoeken. Daarom zijn we deze keer naar het Geologische Park geweest. Dat is een gebied van veel honderden hectaren groot waarin ook diverse dorpen en steden liggen.

Het gebied is een Sierra, berggebied, met prachtige structuren en kleuren van diep rood/bruin, tot groen/grijs. De bergen zijn ruw en onherbergzaam en de dalen zijn diep, soms met natuurlijke of stuw-meren. Als je door zo'n gebied rijdt wil je alles wel op foto's vastleggen en "meenemen" maar de foto's zijn maar een flauwe afschaduwing van de realiteit. In dat

Een overzicht van het geologische park.

toelichting op de diverse grondlagen die je hier ziet

grote gebied ligt ook een groot wijngebied, van Utiel-Requena en je vindt er alle soorten vruchten, natuurlijk sinaasappelen, citroenen, mandarijnen en grapefruits.

Verder zagen we veel caqui-boomgaarden, van die vrucht heb ik eerder een foto op de blog gezet, maar jullie kennen hem ook wel als sharonfruit. In een van mijn favoriete stadjes, Chulilla, zag ik

Vanaf de  weg zie je hier Chulilla, in de zon.

zelfs granaatappelen aan een boom hangen. De vijgebomen groeien letterlijk overal tot in de stijle rotswanden van de bergen. Ik snap dan niet waarom de onze zo sneu en klein blijft, hier in de tuin. Maar goed, in het voorjaar kopen we een lekker stevig boompje om in de tuin te planten, net als een caqui. Dan hebben we alle lekkere vruchtbomen die hier goed gedijen in de tuin staan.

Voorlopig moeten we daar nog even mee wachten. 

Ik heb vandaag wat foto's gemaakt van de trip.

Daarbij staat het commentaar in het onderschrift. Als laatste een foto van Rob en Artur samen lekker slechte dingen aan het doen. Omdat we niet roken in huis zitten de heren dus buiten bij de keukendeur en Laura heeft er een foto van gemaakt. Gelukkig is het roken niet weer "gewoon" geworden voor Rob, maar een enkel sigaretje, dat moet blijkbaar kunnen. Het lijkt in elk geval erg gezellig!! Tot de volgende keer.

Een beeld diep het dal in, ik kreeg helemaal de kriebels van die enorme hoogte

Na een kleine week in Montroy 31-10

Eindelijk ben ik weer aan het bloggen, maar nu is er ook echt veel te vertellen!
Na een voorspoedige reis die we deze keer in twee dagen hebben gemaakt met een overnachting in Beziers, kwamen we rond drie uur in de middag aan bij ons huisje en in de zomer, 27 graden en zonnig! Wat een feest.

We hebben de spullen die we mee hadden genomen allemaal meteen maar opgeruimd en de auto weer omgebouwd tot een normale personenwagen. Daarna lekker wat gegeten en een wijntje genomen en op tijd naar bed. Alles perfect.
De volgende dag hebben we wat gerommeld en weinig gedaan, veel buiten gezeten en 's middags bezoek gehad van Laura en Artur, die meteen maar eigengemaakte pizza's meebrachten, gezellig.
Ook dinsdag begon gewoon, het was best warm, dus 's middags wilde ik zwemmen. Het water is 22 graden, niet echt warm, maar goed genoeg om in elk geval toch wel een half uurtje baantjes te trekken.
Daarna ging ik lekker in het zonnetje opdrogen en wat lezen terwijl ik op de treden van het terras zat. Na ongeveer een half uur zou ik opstaan, het werd wat frisser en als door een bliksem getroffen voelde ik dat mijn heup uit de kom schoot, een heel nare ervaring. Je kunt geen beweging meer maken en het is erg pijnlijk. Rob schoot me te hulp met kussens en begon te bellen. Eerst in zijn beste Spaans met de lokale medische hulppost, maar die snapten het niet. Daarna geprobeerd Laura te spreken, maar die was aan het lesgeven, dus geen contact. Tenslotte Pascalle gebeld, die ook aan het werk was, maar gelukkig meteen alles voor me regelde: een ambulance was het eerste want ik moest naar een arts die mijn been er weer in kon drukken en dat gebeurt helaas in een ziekenhuis.
Ondertussen lag ik nog op het terras met mijn badpak aan terwijl de zon onder ging en het steeds kouder werd. Dus het dekbed er maar overheen, wat kussens om me heen en zo lag ik daar zielig te zijn.... Na twee uur kwamen én Pascalle én de ambu én tot mijn grote verrassing de burgemeester. Tja die zag de ambu rijden en Pascalle erbij, dus die wilde het zijne weten.....Enfin hij heeft me wel drie keer sterkte en beterschap gewenst en is vertrokken. Daarna werd ik snel en vakkundig in de ambulance gewerkt. Wat een gedoe is zoiets allemaal. De rit naar het Hospital General in Valencia was behoorlijk hobbelig, en elke hobbel en elke rotonde heb ik gevoeld.

selfie

Eenmaal op de eerste hulp, hier noemen ze dat Traumatologie, duurde het nog een kleine twee uur voor er een röntgenfoto gemaakt was en alle administratie was voltooid. Daarna kwam ik in een kleine OK-achtige voorbereiding. Daar werd mijn badpak uitgetrokken en kreeg ik een "pyjama" aan. Hier ligt niemand in het ziekenhuis met zijn eigen kleren aan, je krijgt een lichtblauw hemd aan dat van achteren open is en verder ben je bloot... Enfin gelijke monniken....
Ik kreeg het lang gewenste roesje en alles was binnen tien minuten voorbij! Wat een opluchting. Daarna dacht ik wel weer naar huis te kunnen, mooi niet! Ik ging in de observatie, een soort IC maar dan zonder de I. Daar lagen alle soorten gewonden, verkeersslachtoffers, mensen en kinderen die gevallen waren en zo voorts. Met z'n veertienen lagen we daar ieder met een gordijntje om zich heen. Omdat mijn euvel opgelost was, voelde ik me kerngezond en prima, en dan is een dergelijk regime wel moeilijk en de uren duurden eindeloos. Gelukkig slaap ik ondanks de herrie en het licht prima, dus de volgende ochtend kon ik alles eens rustig bekijken daar. Er liepen echt tientallen mensen rond, uiteraard artsen, maar ook studenten, verder (leerling) verpleegsters/-ers en verpleeghulpen en natuurlijk lab-mensen en schoonmakers. Overigens heb ik nog nooit zo'n lekker bed gehad in een ziekenhuis, lekker groot en een dikke matras, erg comfortabel!!

de Observatie Traumatologie.....

die middag, woensdag dus, mocht ik naar de verpleegafdeling weliswaar ook van traumatologie, maar nu in een gewone kamer met mede patiënten, twee Spaanse dames die ook een gewond been hadden, Christina en Gonzalez. Langzaamaan kreeg ik ook eten. Eerst dachten ze dat ik misschien nog geopereerd zou moeten worden, maar toen tot iedereen was doorgedrongen dat ik me prima voelde kreeg ik ook gewoon eten. Dat is even wennen: twee keer warm per dag, om twee uur 's middags en acht uur 's avonds en de rest van de maaltijden: ontbijt om tien uur en een tussendoortje om vijf uur. Het voert nu te ver om alle menu-onderdelen op te sommen, maar het was veel, heel veel. Dus heb ik maar een klein beetje gegeten van elke maaltijd. Wat wel heel leuk was in de observatie gingen alle personeelsleden gezamenlijk op zaal aan tafel om het middageten te eten. Bijzonder.
Al die tijd had ik volledige bedrust, niet lekker vooral niet voor de kleine en de grote boodschappen, maar het was niet anders. Inmiddels ben ik weer lekker thuis, loop weer rond, moet nog wel erg voorzichtig zijn en voel me nog een beetje beurs. Rob is weer mantelzorger en hij is natuurlijk niet van mijn zijde geweken in de benauwde uren. In het ziekenhuis is er per patiënt altijd een hele club familieleden die de patiënt van A tot Z vertroetelt. Dat heb ik niet hier maar dat vind ik geen probleem, erg vermoeiend hoor al dat volk aan je bed.  Het is zelfs heel gebruikelijk dat er 's nachts iemand naast je in een stoel ligt te slapen. Daarvoor staan er ook zeer luxe luie stoelen. Behalve mijn kamergenoten lagen er dus twee "burgers" te snurken de laatste nacht. Maar omdat ik op mijn rug moest slapen kan ik er ook wat van....heb er weinig last van gehad verder. Donderdagochtend om 11.10 uur was ik weer "thuis", Hiep hiep hoera!!
Het volgende verhaal is vast minder dramatisch, maar wel gezelliger, maar ik moest het wel even kwijt. Het was een groot avontuur in Spanje! Tot de volgende blog.

Op naar Valencia

Als ik nu een foto op de blog zou zetten zou die eruit zien als een herfstig tafereel. Het is weliswaar augustus, maar de bladeren vallen, het waait en regent. We gaan dus lekker nog een paar weekjes zomer halen in Montroy.

Zoals de meesten wel weten heeft Rob gefietst samen met Marinus richting Santiago, maar ook dat is mede door het slechte weer en de harde wind tot een voortijdig einde gekomen. Zo heb ik het geluk dat we samen vertrekken. Altijd leuker dan alleen.

Als we in Spanje zijn zal ik wel een paar keer bloggen omdat er altijd wel iets te vertellen is!
Voorlopig wensen we onszelf een voorspoedige reis! Tot later!

dinsdag 15 april

We zijn aan de laatste weken in Spanje begonnen. De meeste klussen zijn gedaan, alleen een grote moet Rob nog doen: zijn werkhok inrichten. Als dat gedaan is, hebben we weer vier slaapkamers(!) en kunnen we het huis in orde maken voor de zomervakanties van de kinderen.

Er zijn allerlei kleine en grotere karweitjes gebeurd, zodat het huis meer is aangepast aan onze wensen. Zo hebben we een drinkwater-installatie gekregen en is er een aparte drinkwaterkraan in de keuken geplaatst. We wilden ook graag een rvs-gootsteen, maar die is er in heel Spanje niet te vinden in de maat die we nodig hebben. We zetten onze speurtocht in NL verder, wordt vervolgd..... 

Het water wordt nu ontkalkt, dus ook alle apparaten, zoals wasmachine, koffiezetter en dergelijke hebben geen last meer van dichtslibben door de grote hardheid van het water. (Van 36+ dH naar 8 dH.) De hardheid zoals we nu hebben is gelijk aan wat we thuis gewend zijn. Echt ideaal dus. De douches zijn nu ook goed schoon te houden, wat een luxe. 

Verder is het hele huis, en de hele tuinmuur geverfd. Marcello en Juan hebben hard gewerkt om alles netjes te maken en we zijn er erg blij mee, zo schoon als de muren er nu uitzien.Bovendien hebben we achter het huis nu een nieuwe houtopslag gekregen, die er netjes uitziet en hoger is zodat de mannen hun hoofd niet meer stoten aan het dak, hahaha. Het nieuwe hout moet nog komen, maar als we vertrekken is het hok weer vol met hout voor de komende koudere periode. Voor het huishouden zijn we inmiddels een droogmolen rijker,                      nooit gedacht dat ik daar zo blij mee zou zijn, maar inderdaad het is echt een aanwinst.   Het Spaanse droogrek aan de muur was intussen al gebroken, dus dat is afgevoerd. Ik weet niet hoeveel trips Rob gemaakt heeft naar het Ecoparc, maar dat zijn er heel wat geweest. De service is geweldig!    

           

De tuin hebben we ook een beetje naar onze hand gezet. Eerst waren de bomen al onder handen genomen door Artur! Die ligt trouwens intussen in het ziekenhuis met diverse gebroken botten door een val uit de hoogste boom, gelukkig kan hij genezen, maar het gaat wel even duren, hopelijk loopt hij weer in oktober!

De irrigatieleidingen zijn allemaal ondergronds gebracht, alleen in de perken lopen de leidingen boven de grond zodat we de sproeiers kunnen bekijken en bijstellen. Alle sproeiers zijn vernieuwd zodat alles perfect werkt. Zelfs de pot met peterselie krijgt zijn eigen dagelijkse dosis water dankzij de sproeier die erin zit. Geweldig geregeld allemaal. Op deze manier kunnen de planten mooi groen blijven ook in de droogste perioden.
Een border, de zg.Spaanse border moet het zonder irrigatie doen. Maar daarin staan allerlei

inheemse Spaanse planten. We beschouwen die border ook als een experiment en mochten er planten niet overleven, dan vervangen we ze gewoon door andere. De schijfcactus is in elk geval al helemaal 'thuis' want hij krijgt allemaal nieuwe uitlopers. Van vrienden hebben we ook een mysterieuze plant gekregen die nu nog niet meer dan een staak is, maar mooi groot blad gaat krijgen en witte bloemen, allemaal erg spannend dus.Op het terras, in de buitenkeuken en in de overdekte zijkant  van ons huis zijn echte Spaanse lampen gekomen voor de couleur locale....

Hiermee is het wel gezelliger om in de donkere uurtjes buiten te zitten, echt romantisch!

 

Inmiddels geurt het buiten heerlijk naar de oranjebloesems. Sommige bomen hebben minder, andere meer bloesem; maar als je buiten bent is het een parfumwolk waarin je verkeert. Eén mandarijnenboom die vorig jaar nauwelijks vruchten bracht, zit nu helemaal vol met bloesem. Ik begreep van de buurvrouw dat deze bomen ook beurtjaren kunnen hebben, dus het ene jaar weinig en het andere jaar veel fruit.

De laatste mysterieuze fruitboom blijkt een kers te zijn. Er hangen een paar groene kersen aan. Hopelijk is er iemand hier als ze rijp zijn, je moet er snel bij zijn want anders zijn de vogels je voor.

Ik geloof dat ik het overzicht hiermee compleet gegeven heb. Maar voor ik het vergeet, het terras bij de buitenkeuken is nu doorgetrokken tot aan het zwembad zodat je daar niet meer door het grint moet lopen om in de paellero te komen. Er zijn ook anti-slip tegels in de buitenkeuken aangebracht om te voorkomen dat er zwemmers uitglijden doordat hun natte voeten de vloer slipperig maakt. Het huis is nu bijna perfect, maar tegen het najaar zijn er vast weer nieuwe klusjes bedacht dus we hebben nog genoeg in petto voor de komende jaren. 

Op de volgende foto zien jullie weer een vertrouwd beeld, namelijk van mij in het zwembad, en heerlijk hoor, ik geniet er elke dag van. De weelde om vrijwel zeker ook morgen weer een prachtige zonnige dag te hebben en dat weken achter elkaar is zo fijn, dat we daar de rest van de zomer prima op kunnen teren als we weer in NL zijn met het onberekenbare weer dat bij ons kikkerlandje hoort. 

Tenslotte nog enkele foto's van het onweer van vorige week, zo indrukwekkend en prachtig om te zien dat we allebei vanuit het overdekte terras hebben staan genieten van de luchten en de regen die met bakken naar

beneden kwam. Daarna is de lucht dan helemaal schoon een fris, iets wat je hier goed merkt omdat er normaal flink wat stof en stuifmeel in de lucht zit. Zo was het terras plaatselijk geel door het stuifmeel van de dennen. Zoveel geel poeder heb ik ook nog nooit gezien na een regenbui. Het voordeel is bovendien dat de lucht weer geklaard is en je gewoon weer verder kunt genieten van de zomerse dagen. 

Als afsluiting dan nog een plaatje van een lieve hond die altijd zodra ik in de hangmat lig te lezen, bijna elke dag wel een uurtje, naast of onder de hangmat ligt, op de steentjes om maar bij me in de buurt te zijn, dat is pas hondentrouw!Af en toe mag hij dan even bij me in de hangmat, maar dat vindt hij maar matig, al kan hij de uitnodiging nooit weerstaan.

Tot de volgende blog!