Eindelijk ben ik weer aan het bloggen, maar nu is er ook echt veel te vertellen!
Na een voorspoedige reis die we deze keer in twee dagen hebben gemaakt met een overnachting in Beziers, kwamen we rond drie uur in de middag aan bij ons huisje en in de zomer, 27 graden en zonnig! Wat een feest.
We hebben de spullen die we mee hadden genomen allemaal meteen maar opgeruimd en de auto weer omgebouwd tot een normale personenwagen. Daarna lekker wat gegeten en een wijntje genomen en op tijd naar bed. Alles perfect.
De volgende dag hebben we wat gerommeld en weinig gedaan, veel buiten gezeten en 's middags bezoek gehad van Laura en Artur, die meteen maar eigengemaakte pizza's meebrachten, gezellig.
Ook dinsdag begon gewoon, het was best warm, dus 's middags wilde ik zwemmen. Het water is 22 graden, niet echt warm, maar goed genoeg om in elk geval toch wel een half uurtje baantjes te trekken.
Daarna ging ik lekker in het zonnetje opdrogen en wat lezen terwijl ik op de treden van het terras zat. Na ongeveer een half uur zou ik opstaan, het werd wat frisser en als door een bliksem getroffen voelde ik dat mijn heup uit de kom schoot, een heel nare ervaring. Je kunt geen beweging meer maken en het is erg pijnlijk. Rob schoot me te hulp met kussens en begon te bellen. Eerst in zijn beste Spaans met de lokale medische hulppost, maar die snapten het niet. Daarna geprobeerd Laura te spreken, maar die was aan het lesgeven, dus geen contact. Tenslotte Pascalle gebeld, die ook aan het werk was, maar gelukkig meteen alles voor me regelde: een ambulance was het eerste want ik moest naar een arts die mijn been er weer in kon drukken en dat gebeurt helaas in een ziekenhuis.
Ondertussen lag ik nog op het terras met mijn badpak aan terwijl de zon onder ging en het steeds kouder werd. Dus het dekbed er maar overheen, wat kussens om me heen en zo lag ik daar zielig te zijn.... Na twee uur kwamen én Pascalle én de ambu én tot mijn grote verrassing de burgemeester. Tja die zag de ambu rijden en Pascalle erbij, dus die wilde het zijne weten.....Enfin hij heeft me wel drie keer sterkte en beterschap gewenst en is vertrokken. Daarna werd ik snel en vakkundig in de ambulance gewerkt. Wat een gedoe is zoiets allemaal. De rit naar het Hospital General in Valencia was behoorlijk hobbelig, en elke hobbel en elke rotonde heb ik gevoeld.
Eenmaal op de eerste hulp, hier noemen ze dat Traumatologie, duurde het nog een kleine twee uur voor er een röntgenfoto gemaakt was en alle administratie was voltooid. Daarna kwam ik in een kleine OK-achtige voorbereiding. Daar werd mijn badpak uitgetrokken en kreeg ik een "pyjama" aan. Hier ligt niemand in het ziekenhuis met zijn eigen kleren aan, je krijgt een lichtblauw hemd aan dat van achteren open is en verder ben je bloot... Enfin gelijke monniken....
Ik kreeg het lang gewenste roesje en alles was binnen tien minuten voorbij! Wat een opluchting. Daarna dacht ik wel weer naar huis te kunnen, mooi niet! Ik ging in de observatie, een soort IC maar dan zonder de I. Daar lagen alle soorten gewonden, verkeersslachtoffers, mensen en kinderen die gevallen waren en zo voorts. Met z'n veertienen lagen we daar ieder met een gordijntje om zich heen. Omdat mijn euvel opgelost was, voelde ik me kerngezond en prima, en dan is een dergelijk regime wel moeilijk en de uren duurden eindeloos. Gelukkig slaap ik ondanks de herrie en het licht prima, dus de volgende ochtend kon ik alles eens rustig bekijken daar. Er liepen echt tientallen mensen rond, uiteraard artsen, maar ook studenten, verder (leerling) verpleegsters/-ers en verpleeghulpen en natuurlijk lab-mensen en schoonmakers. Overigens heb ik nog nooit zo'n lekker bed gehad in een ziekenhuis, lekker groot en een dikke matras, erg comfortabel!!
die middag, woensdag dus, mocht ik naar de verpleegafdeling weliswaar ook van traumatologie, maar nu in een gewone kamer met mede patiënten, twee Spaanse dames die ook een gewond been hadden, Christina en Gonzalez. Langzaamaan kreeg ik ook eten. Eerst dachten ze dat ik misschien nog geopereerd zou moeten worden, maar toen tot iedereen was doorgedrongen dat ik me prima voelde kreeg ik ook gewoon eten. Dat is even wennen: twee keer warm per dag, om twee uur 's middags en acht uur 's avonds en de rest van de maaltijden: ontbijt om tien uur en een tussendoortje om vijf uur. Het voert nu te ver om alle menu-onderdelen op te sommen, maar het was veel, heel veel. Dus heb ik maar een klein beetje gegeten van elke maaltijd. Wat wel heel leuk was in de observatie gingen alle personeelsleden gezamenlijk op zaal aan tafel om het middageten te eten. Bijzonder.
Al die tijd had ik volledige bedrust, niet lekker vooral niet voor de kleine en de grote boodschappen, maar het was niet anders. Inmiddels ben ik weer lekker thuis, loop weer rond, moet nog wel erg voorzichtig zijn en voel me nog een beetje beurs. Rob is weer mantelzorger en hij is natuurlijk niet van mijn zijde geweken in de benauwde uren. In het ziekenhuis is er per patiënt altijd een hele club familieleden die de patiënt van A tot Z vertroetelt. Dat heb ik niet hier maar dat vind ik geen probleem, erg vermoeiend hoor al dat volk aan je bed. Het is zelfs heel gebruikelijk dat er 's nachts iemand naast je in een stoel ligt te slapen. Daarvoor staan er ook zeer luxe luie stoelen. Behalve mijn kamergenoten lagen er dus twee "burgers" te snurken de laatste nacht. Maar omdat ik op mijn rug moest slapen kan ik er ook wat van....heb er weinig last van gehad verder. Donderdagochtend om 11.10 uur was ik weer "thuis", Hiep hiep hoera!!
Het volgende verhaal is vast minder dramatisch, maar wel gezelliger, maar ik moest het wel even kwijt. Het was een groot avontuur in Spanje! Tot de volgende blog.
Na een voorspoedige reis die we deze keer in twee dagen hebben gemaakt met een overnachting in Beziers, kwamen we rond drie uur in de middag aan bij ons huisje en in de zomer, 27 graden en zonnig! Wat een feest.
De volgende dag hebben we wat gerommeld en weinig gedaan, veel buiten gezeten en 's middags bezoek gehad van Laura en Artur, die meteen maar eigengemaakte pizza's meebrachten, gezellig.
Ook dinsdag begon gewoon, het was best warm, dus 's middags wilde ik zwemmen. Het water is 22 graden, niet echt warm, maar goed genoeg om in elk geval toch wel een half uurtje baantjes te trekken.
Daarna ging ik lekker in het zonnetje opdrogen en wat lezen terwijl ik op de treden van het terras zat. Na ongeveer een half uur zou ik opstaan, het werd wat frisser en als door een bliksem getroffen voelde ik dat mijn heup uit de kom schoot, een heel nare ervaring. Je kunt geen beweging meer maken en het is erg pijnlijk. Rob schoot me te hulp met kussens en begon te bellen. Eerst in zijn beste Spaans met de lokale medische hulppost, maar die snapten het niet. Daarna geprobeerd Laura te spreken, maar die was aan het lesgeven, dus geen contact. Tenslotte Pascalle gebeld, die ook aan het werk was, maar gelukkig meteen alles voor me regelde: een ambulance was het eerste want ik moest naar een arts die mijn been er weer in kon drukken en dat gebeurt helaas in een ziekenhuis.
Ondertussen lag ik nog op het terras met mijn badpak aan terwijl de zon onder ging en het steeds kouder werd. Dus het dekbed er maar overheen, wat kussens om me heen en zo lag ik daar zielig te zijn.... Na twee uur kwamen én Pascalle én de ambu én tot mijn grote verrassing de burgemeester. Tja die zag de ambu rijden en Pascalle erbij, dus die wilde het zijne weten.....Enfin hij heeft me wel drie keer sterkte en beterschap gewenst en is vertrokken. Daarna werd ik snel en vakkundig in de ambulance gewerkt. Wat een gedoe is zoiets allemaal. De rit naar het Hospital General in Valencia was behoorlijk hobbelig, en elke hobbel en elke rotonde heb ik gevoeld.
 |
| selfie |
Ik kreeg het lang gewenste roesje en alles was binnen tien minuten voorbij! Wat een opluchting. Daarna dacht ik wel weer naar huis te kunnen, mooi niet! Ik ging in de observatie, een soort IC maar dan zonder de I. Daar lagen alle soorten gewonden, verkeersslachtoffers, mensen en kinderen die gevallen waren en zo voorts. Met z'n veertienen lagen we daar ieder met een gordijntje om zich heen. Omdat mijn euvel opgelost was, voelde ik me kerngezond en prima, en dan is een dergelijk regime wel moeilijk en de uren duurden eindeloos. Gelukkig slaap ik ondanks de herrie en het licht prima, dus de volgende ochtend kon ik alles eens rustig bekijken daar. Er liepen echt tientallen mensen rond, uiteraard artsen, maar ook studenten, verder (leerling) verpleegsters/-ers en verpleeghulpen en natuurlijk lab-mensen en schoonmakers. Overigens heb ik nog nooit zo'n lekker bed gehad in een ziekenhuis, lekker groot en een dikke matras, erg comfortabel!!
 | |
| de Observatie Traumatologie..... |
Al die tijd had ik volledige bedrust, niet lekker vooral niet voor de kleine en de grote boodschappen, maar het was niet anders. Inmiddels ben ik weer lekker thuis, loop weer rond, moet nog wel erg voorzichtig zijn en voel me nog een beetje beurs. Rob is weer mantelzorger en hij is natuurlijk niet van mijn zijde geweken in de benauwde uren. In het ziekenhuis is er per patiënt altijd een hele club familieleden die de patiënt van A tot Z vertroetelt. Dat heb ik niet hier maar dat vind ik geen probleem, erg vermoeiend hoor al dat volk aan je bed. Het is zelfs heel gebruikelijk dat er 's nachts iemand naast je in een stoel ligt te slapen. Daarvoor staan er ook zeer luxe luie stoelen. Behalve mijn kamergenoten lagen er dus twee "burgers" te snurken de laatste nacht. Maar omdat ik op mijn rug moest slapen kan ik er ook wat van....heb er weinig last van gehad verder. Donderdagochtend om 11.10 uur was ik weer "thuis", Hiep hiep hoera!!
Het volgende verhaal is vast minder dramatisch, maar wel gezelliger, maar ik moest het wel even kwijt. Het was een groot avontuur in Spanje! Tot de volgende blog.
