24 november

Na twee dagen weer online

 Woensdag is de laatste dag dat we konden bloggen. Het contact met internet houdt hier niet over, af en toe, vooral als het weer iets minder is, lukt het niet om op het net te komen. Dan moeten we dus geduld hebben tot een dag zoals vandaag dat de zon stralend schijnt. Dan ga ik binnen zitten om te bloggen, wat ik wel aardig vind van mezelf. Ik kreeg trouwens een aardig berichtje via facebook dat de zon toen hij hier niet scheen lekker op Vlieland scheen, fijn dat hij niet helemaal verstek liet gaan, hebben jullie ook eens een dagje lekker weer!

zo leeg is het dus in de badplaatsen nu!

We hebben er donderdag dus een autodag van gemaakt. Om de stranden te verkennen. Ook dat is belangrijk want als je in het voorjaar/zomer wat wilt zijn de stranden wel iets wat trekt. Eerst zijn we via de snelweg naar het zuiden gereden tot aan Cullera, ongeveer halverwege de Costa Blanca Noord. Dat is een klein badplaatsje dat om een berg is heen gebouwd. Het is niet groot en er wonen wel wat Nederlandse overwinteraars, die hebben we namelijk gezien toen we bij de Lidl boodschappen deden. Je herkent ze meteen die ouwetjes. ze zijn lekker gebruind, dragen dezelfde sportieve outfit en zijn op de fiets.
 Verder was het dorpje vrijwel leeg.Zoals je op de foto's ziet is het er vol met lege appartementen.

 Een soort ghosttown dus, erg spookachtig. Maar goed in de zomer is het er vol met vakantiegangers. Het strand ligt er prachtig aangeharkt bij. Daar hebben we dus maar een eindje gewandeld met de honden, wel aan de lijn want eigenlijk mogen hier geen honden op het strand in de bebouwde kom. Wat er aan boulevard is, was ook leeg, alsof we de enigen waren in het hele plaatsje. Maar je kunt je wel voorstellen hoe het eruit ziet in de zomer. Het strand is wel smal. Overal in de kranten staan artikelen dat het strandzand is weggeslagen bij de laatste storm, maar dat hebben wij niet meegemaakt.

De honden vonden het wel best en er was van alles te ruiken natuurlijk. En ze hadden het strand voor zichzelf, ook niet verkeerd..... Na de strandwandeling zijn we langs de kust teruggereden naar het noorden om uiteindelijk uit te komen bij de rondweg om Valencia, die heel poëtisch de Via de Mediterrano heet.  Het stuk tussen Cullera en Valencia is een groot natuurpark l'Álbufera. Voor onze begrippen is dat een vreemd park. Het ligt heel laag, is een beetje moerasachtig en er zijn allemaal rijstvelden. Op zich is dat wel apart, we hebben er op een weggetje dat een auto breed is doorheen gereden en het was alsof je op het water reed.Maar dat water is maar hooguit 10 cm diep is.Sommige stukken zijn niet helemaal nat, dan zie je de afgemaaide rijststoppels er nog bovenuit steken. Andere velden staan echt helemaal blank. Tussen de velden staan kleine witte gebouwtjes, te klein om in te wonen, maar dat zijn de schuurtjes van de betreffende boeren waar ze hun materialen in hebben. Verder is het er helemaal uitgestorven.

Je moet je voorstellen dat de weg hooguit tien cm boven het maaiveld ligt, dus als er water valt kan de weg zomaar onder staan, of dat ook vaak gebeurt weten we niet maar het zou goed kunnen.dat ze in Spanje gek zijn op natuurgebieden, het lijkt Nederland wel, mag er dus weinig op die gronden. Het zijn ook internationaal erkende gebieden. Langs de kust is er vast wel een beetje strand maar of je daar makkelijk komt dat zou ik echt niet weten. We hebben er met aandacht doorheen gereden en het is zeker de moeite waard om er ook  inde zomer eens te gaan kijken. 

Tegen vieren waren we weer thuis en het werd rond half zes al aardig donker, dat scheelt enorm als de zon het een dag laat afweten.

De foto's horen wel tussen de tekst te staan maar om de een of andere reden wil deze dus alleen maar op een eigen regel, het is niet anders, ik doe mijn best.

Vrijdag 

Op vrijdag hebben we een afspraak in Alicante. Dat ligt ongeveer drie uur rijden in het zuiden van de Costa Blanca. Voor ons is dat ongeveer het zuidelijkste deel van ons zoekgebied. Een oud-collega van Rob woont in Rojales, een dorpje dichtbij Alicante. Eigenlijk is het een cluster van allemaal dorpjes die om Alicante heen gebouwd zijn zoals je dat vele bij grote steden ziet. Nadat we aanvankelijk zijn postbusnummer als adres hadden gekregen vonden we Rojales zonder problemen dankzij de tom tom, maar in al die woonwijken is het al net zo'n doolhof als in Nederland. Dus heeft André ons telefonisch nar zijn huis geleid. André en Sylvia hebben hun huis zeven jaar geleden laten bouwen op toen nog een kaal stukje grond. Nu is het deel van een complete wijk waar veel huizen staan. Omdat zij er het hele jaar wonen, is het wat anders dan wanneer je er een vakantiehuis zoekt. De woningen daar zijn heel mooi én heel duur. Beneden de 2,5 ton kun je niks kopen. We hebben dan ook besloten om in die omgeving alleen maar op bezoek te gaan. Dat was heel gezellig. Zoals bij alle contacten met mensen van vroeger haalden we herinneringen op en hebben we heerlijk bij hen op het overdekte terras gezeten. Het was weer zo'n lekker zonnige dag en we hebben eerst een rondleiding in en om het huis gekregen en daarna in de buurt. In die omgeving van de Costa wonen veel buitenlanders en ook veel Nederlanders. Die wonen er permanent en hebben dus ook alle voorzieningen, zowel op medisch gebied als op maatschappelijk gebied. En alles Nederlandstalig, dus alsof er een stukje Nederland in Spanje ligt, maar dan wel met 320 dagen zon en aangename temperaturen.....

 Spanjaarden eten rond drie uur in de middag uitgebreid dus dat hebben we met André en Sylvia ook maar gedaan...lekker gegeten op een terras, zelfs in de schaduw zaten we er heerlijk.  Zoals je ziet is het wel zonnig want het licht in de verte is behoorlijk schel. 
We hebben allemaal lekkere dingen gegeten en de mensen van het restaurant vonden het zelfs jammer dat we ons toetje lieten staan.

We hadden om half vier een afspraak met een makelaar, ook weer een Nederlander om ons te informeren over woningen in de regio. We hadden thuis een heleboel leuke plekjes gevonden en uitgeprint in de omgeving van Alicante en we wilden graag zijn advies.
De meeste huisjes kende hij wel. Ze liggen allemaal op zoals dat heet rustico en dat is landbouwgrond. Als je daar koopt, loop je het risico om op een dag een bulldozer voor de deur te krijgen die de hele boel omver komt halen. Je mag er namelijk helemaal niet wonen.....tja en dat er nu een heleboel mensen zoiets bewonen, dat maakt wel dat de kans dat ze komen slopen niet erg groot is, maar met Spanje weet je dat nooit. In de afgelopen tien jaar is er zoveel veranderd in dit land. Mede dankzij de EU is men alles en nog wat gaan regelen. Zelfs de belastingdienst is hier lang niet op orde. We hoorden verhalen van kantoren die jaren achterlopen, niet met het innen, nee het geld wordt wel betaald, maar om al die betalingen te verwerken. Ze hebben eenvoudig niet genoeg geschoold personeel om dat allemaal in te halen. Het is dus niet zo eenvoudig om hier vergunningen te bemachtigen en om dingen met de overheid te regelen. Door al die verhalen zijn we wel wijzer geworden en weten we beter wat ons te wachten staat. Elke dag leren we weer meer. Het blijft een groot avontuur.
Vandaag zijn we gewoon "thuis" om te wassen en te genieten van het mooie weer. Morgen gaan we nog een keertje richting Montserrat.
Hopelijk morgen verder!