Zonnige zaterdag 9-11
Terwijl we wachten op een berichtje van Peppers nageslacht, hebben we een rustige dag. Gisteren zijn we naar de Fivamel geweest, dat is het jaarlijkse honingfeest in Montroy.
Maar ik vond ook een kraampje waar ze ouderwetse raathoning verkochten. die imker was en die had dat weleens, vond het toen al een traktatie. Ook hebben ze een soort vitrine met een stel bijen met raat erin, ter educatie, net als een grote
vitrine met een paar bijenkasten waar de bijen, ook toen het al donker was nog gewoon in en uit vlogen. Je ziet ze nooit zo dichtbij dus dat was wel interessant. Verder hebben ze lezingen in een grote tent vanmiddag bijvoorbeeld over hoe je koninginnen kweekt! Voor de echte bijenhouders erg interessant, ze schijnen dan ook van heinde en verre te komen, met bussen vol. Maar dat gaat aan ons voorbij......
We hadden de tip vorige week al gekregen dat we deze feestelijkheden zeker moesten bezoeken, drie dagen in het teken van de honing! Het leuke is dat de markt tot tien uur 's avonds doorgaat, wat natuurlijk 
makkelijk kan omdat het dan nog tegen de 20 graden is en niet echt fris. Alles is dan gezellig verlicht en er zijn terrasjes, kortom, gezellig en leuk, maar wel nog dorps. Daar houden we het meest van. Speciale aanrader was ook de bijenwas. Natuurlijk hebben we die gekocht. We troffen een enthousiaste verkoopster die een beetje Engels sprak, mooi ter aanvulling van ons stuntelige Spaans. We kwamen er wel uit samen...en Robs schoenen glimmen weer als een spiegeltje. Straks als de bouwers weg zijn en ik de kamer weer ga ontstoffen, krijgen de meubels meteen een behandeling met bijenwas. Dat ruikt ook nog eens heerlijk.
makkelijk kan omdat het dan nog tegen de 20 graden is en niet echt fris. Alles is dan gezellig verlicht en er zijn terrasjes, kortom, gezellig en leuk, maar wel nog dorps. Daar houden we het meest van. Speciale aanrader was ook de bijenwas. Natuurlijk hebben we die gekocht. We troffen een enthousiaste verkoopster die een beetje Engels sprak, mooi ter aanvulling van ons stuntelige Spaans. We kwamen er wel uit samen...en Robs schoenen glimmen weer als een spiegeltje. Straks als de bouwers weg zijn en ik de kamer weer ga ontstoffen, krijgen de meubels meteen een behandeling met bijenwas. Dat ruikt ook nog eens heerlijk. 
Speciaal voor de bloglezers heb ik het fruit dat we nu vaak eten op de foto gezet, van links naar rechts, de caqui, de chirimoya en de granaatappel. Die laatste kennen de meesten wel, maar eten doe je hem niet vaak en dat is begrijpelijk, van binnen zitten er allemaal rode pitjes, die in een soort zoete sappige celletjes (met een beetje bittere nasmaak) zitten. De bedoeling is dat je de vrucht dan leegzuigt en de pitjes weer uitspuugt. Ik ben er niet echt weg van, koop ze ook nooit, maar kreeg ze van een kennis die er erg veel gekregen heeft, met een zak vol amandelen.
Die moet ik allemaal nog kraken en pellen, dan maak ik wel een foto. De caqui en de chirimoya hebben mijn voorkeur. Ze zijn allebei zoet en sappig. De caqui heeft de smaak van een perzik en meloen, heeft stevig vlees en is gewoon lekker. De chirimoya is zacht. Daarom kom je hem ook niet zo vaak tegen in andere landen, ze zijn te kwetsbaar, maar wel erg lekker. De smaak lijkt op die van een superlekkere peer, maar zachter en zoeter. De pitten, zo'n dertig stuks per vrucht, moet je ook gewoon uitspugen, helaas, niet zo netjes, maar het is de moeite waard. Hopelijk hebben we komend jaar zelf de eerste caquis aan de boom hangen. Maar daar maak ik dan wel een foto van. 
Net kregen we weer bezoek van een uitzonderlijk beest. Hij liep vlakbij de zijdeur en viel meteen op omdat hij zo groot is (10-12 cm) en best dik en snel. Dus we hadden meteen de camera's in de aanslag, het bleek een rups van de doodshoofd-vlinder te zijn. Die rups hoort eigenlijk alleen in het uiterste zuiden van Spanje thuis. Ze komen wel als tijdelijke gast in noordelijker landen voor, maar ze leven nu kennelijk ook al noordelijker in Spanje vanwege het mooie weer. Het is een gigantisch beest, nog nooit zo'n grote rups gezien.
Hij heeft een soort staartje dat als een soort trosje aan zijn achterkant hangt. Daaraan kun je zien dat hij tot de pijlstaarten behoort. Ik heb hem maar niet in mijn hand gefotografeerd, want hij schijnt te kunnen bijten, heeft een paar flinke kaken.Niet dat je daar dood aan gaat, maar toch, lekker is anders. Ik zou zeggen vergaap je eraan net als wij gedaan hebben voor we hem weer in de tuin hebben gelaten. Overigens is hij ook verzot op honing; dat gelige dat je bij zijn kop ziet is een druppel honing die we hem geschonken hebben om hem beter te kunnen fotograferen...... zo is het kringetje weer rond. Tot de volgende keer.
Hij heeft een soort staartje dat als een soort trosje aan zijn achterkant hangt. Daaraan kun je zien dat hij tot de pijlstaarten behoort. Ik heb hem maar niet in mijn hand gefotografeerd, want hij schijnt te kunnen bijten, heeft een paar flinke kaken.Niet dat je daar dood aan gaat, maar toch, lekker is anders. Ik zou zeggen vergaap je eraan net als wij gedaan hebben voor we hem weer in de tuin hebben gelaten. Overigens is hij ook verzot op honing; dat gelige dat je bij zijn kop ziet is een druppel honing die we hem geschonken hebben om hem beter te kunnen fotograferen...... zo is het kringetje weer rond. Tot de volgende keer. 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten