14 december

Naar huis

Vandaag is de  laatste dag in Spanje. We vertrekken morgenochtend om 4 uur zodat we al een lekker eind op weg zijn als de zon opkomt (8 uur) en dat rijdt ook rustig. Vandaag zijn we druk met pakken en schoonmaken, ook al zegt onze gastvrouw steeds dat dat laatste niet hoeft omdat zij het toch doet. Maar ik wil niet dat een ander mijn vuil moet opruimen, dus als eerst de ergste viezigheid maar weg is.
Gisteren hebben we de handtekening gezet onder de voorlopige koopakte, daarmee zitten we eraan vast. En de verkoper ook dus. Als we in januari terugkomen tekenen we de definitieve koopakte bij de notaris. We hebben daar dan een tolk vertaler bij zodat we weten wat we tekenen.

Verder hebben we gisteren ook een bankrekening geopend in Spanje, bij Santander. Dat het die bank moest zijn was gewoon omdat de dame die ons hielp goed Engels spreekt en dat scheelt een boel verwarring. Hoeveel handtekeningen we totaal hebben gezet zou ik  niet meer weten, maar dat hoort erbij. In Spanje zijn ze doodsbang voor witwaspraktijken, dus we hebben allerlei verklaringen en bewijzen moeten overleggen dat het geld op die bank echt en eerlijk verkregen was. Al met al waren we toch pas tegen half vier thuis gisteren dus veel zon hebben we niet genoten, wel in de auto natuurlijk, maar niet in de tuin en op het terras. Ook vandaag is het geen lekker weer. Natuurlijk is het niet echt koud, je kunt nog gewoon zonder jas buiten lopen, maar de zon laat het afweten en het waait. Dus dan zit je niet lekker als je buiten zit.  Ter opluistering van dit laatste blogje nog een foto van een bloeiende plant uit de tuin. Er bloeit hier nog steeds heel veel, maar dat gaat de hele jaar door. De gastvrouw heeft twee weken geleden nog boontjes gepland en die komen nu al goed op, onvoorstelbaar hé half december.
De afgelopen anderhalve dag is Maeve niet lekker geweest, haar darmen waren behoorlijk overstuur, maar het gaat alweer beter, al eet ze nog niet. Ze heeft gisterenavond de hele avond op de bank tegen me aan gelegen, iets wat ze normaal natuurlijk nooit mag, maar ze hield zich muisstil. Nu staat haar staart alweer rechtop en ze kijkt helderder uit haar ogen. Toch is het altijd een schrik als zoiets gebeurt omdat je niet weet wat ze gegeten hebben op straat of in de natuur. Goed was het niet voor haar, maar het ergste leed is geleden. Het beste bewijs is wel de alertheid waarmee ze de deur in de gaten houdt, want stel je voor als we weg zouden gaan, dan moet ze wel op tijd in de auto springen...;-)
Dit was voorlopig mijn laatste blogberichtje. Onderweg is het vrijwel onmogelijk om op internet te komen en daarna zijn we weer gewoon thuis. Hartelijk bedankt voor het volgen van de verhalen en de belangstelling voor ons wel en wee. We vonden het een leuke ervaring zoveel reacties te ontvangen. Tot een volgende keer.